ตอนที่ 256
บทที่ 256 เบาะแสของคดี
October 22, 2026
“เสด็จแม่”
หยุนหว่านหนิงพูดอย่างกระชับและครอบคลุม
ไทเฮากู้สีหน้านิ่งเล็กน้อย นางหยิบถ้วยชาขึ้นมาราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วจิบเบาๆ
“ข้าเห็นด้วย”
โม่จงหรานไม่เข้าใจมากยิ่งขึ้น “เสด็จแม่ หว่านหนิง พวกเจ้าสองคนกำลังเล่นทายปริศนาอะไรกัน? มีอะไรก็พูดตรงๆ ข้าเดาไม่ถูก”
ความคิดของผู้หญิงวกวน
พวกนางเพียงแค่มองหน้ากันก็เข้าใจว่าอีกฝ่ายหมายความว่าอย่างไร
เขาเป็นแค่ชายชราคนหนึ่ง จะเดาได้อย่างไรว่าพวกนางหมายถึงอะไร? !
“เสด็จแม่เพคะ เป็นไปไม่ได้ที่จะเก็บความลับ”
หยุนหว่านหนิงถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้
ตอนนี้โม่จงหรานเข้าใจแล้ว
“พูดมีเหตุผล”
เขาแสดงออกว่าเห็นด้วย
ด้วยนิสัยของเต๋อเฟยนั้น
หากรู้ตัวตนของหยวนเป่า และรู้ว่าพระนัดดาองค์ โตมาจากจวนอ๋องหมิง......เกรงว่าจะต้องยืนอยู่บนหลังคาสูงสุดของพระราชวัง และประกาศให้รู้ไปทั่วทั้งเมืองหลวง
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการไปโอ้อวดต่อหน้าฮองเฮาจ้าวทุกวัน!
ครั้งนี้ฮองเฮาจ้าวถูกตบหน้า เต๋อเฟยก็แทบรอไม่ไหวที่จะปิดตำหนัก “ไปเยี่ยมเยือน”
เมื่อถึงเวลาที่ต้องรู้จักหยวนเป่า จะอดกลั้นได้อย่างไร? !
“เสด็จพ่อ พูดตามตรง”
หยุนหว่านหนิงกุมหน้าผากด้วยความปวดหัว “เมื่อไม่กี่วันก่อน เฟยเฟยได้พบหยวนเป่าแล้ว”
ยังพูดไม่ทันจบ นางก็ถูกโม่จงหรานขัดจังหวะ “เจ้าว่าอย่างไรนะ? เฟยเฟยก็รู้ตัวตนของหยวนเป่าด้วยหรือ?! ”
“เพคะ”
หยุนหว่านหนิงพยักหน้าอย่างตรงไปตรงมา
โม่จงหรานกำหมัดแน่นด้วยความโกรธ “ดีจริง! พวกเจ้ามันต่ำช้า! นึกไม่ถึงว่าจะปิดบังข้า! ”
“ท่านตากับท่านลุงของข้าก็รู้ด้วย”
หยุนหว่านหนิงกะพริบตา “อ้อ จริงสิ ซ่งจื่ออวี๋ก็รู้เช่นกัน! รวมทั้งลุงเฉินพ่อบ้านของจวนอ๋องโจวก็รู้......แม้แต่อ๋องฮั่นและพระชายาฮั่นก็เคยพบหยวนเป่าแล้วเพคะ”
โม่จงหรานโกรธจนใบหน้าแดงก่ำ
“แต่เฟยเฟยติดสินบนได้ง่าย ซ่งจื่ออวี๋ก็รู้ว่าหยวนเป่ามีสถานะพิเศษ เขาไม่มีทางบอกใคร”
แม้แต่เต๋อเฟยก็ถูกปิดบังด้วย จะเห็นว่าในฐานะอาแท้ๆ โม่เฟยเฟยรักหยวนเป่ามากเพียงใด!
“ลุงเฉินอย่างนั้นหรือ ข้าแค่ข่มขู่นิดหน่อยก็สามารถปิดปากได้แล้ว”
หยุนหว่านหนิงกะพริบตาอย่างครุ่นคิด “อ๋องฮั่นและพระชายาฮั่น ทั้งสองคนหลอกง่ายที่สุด! ข้าแค่ให้หยวนเป่าสวมหน้ากาก และโกหกพวกเขาว่าเป็นลูกชายบุญธรรมของข้า”
“พวกเขาสองคนก็ไม่สงสัยแล้ว!”
โม่จงหราน “......ข้ารู้ว่าเจ้ารองสองสามีภรรยานั่น ไม่น่าไว้ใจที่สุด! ”
หยุนหว่านหนิงยิ้มอ่อน “ดังนั้นเสด็จพ่อเพคะ จะว่าไปแล้วก็ไม่มีใครรู้เรื่องตัวตนของหยวนเป่า”
“หวังว่าเสด็จพ่อจะทรงปกป้องความปลอดภัยของหลานชายพระองค์ได้ และห้ามบอกเสด็จแม่เป็นอันขาด!”
หากเต๋อเฟยรู้ จะต้องป่าวประกาศไปทั่วทั้งใต้หล้า
และจะต้องมาที่จวนอ๋องหมิงทุกวัน หรือไม่ก็รับหยวนเป่าเข้าไปในวัง
สรุปว่านางต้องการครอบครองหยวนเป่า!
“หลังจากคราวก่อนที่เฟยเฟยพูด เสด็จแม่ก็ทรงเข้ามาที่จวนอ๋องหมิงกลางดึก โชคดีที่หม่อมฉันเตรียมการไว้ล่วงหน้า และให้หลานชายของแม่สามีอยู่ที่จวนอ๋องทั้งคืน”
เมื่อพูดถึงในตอนนั้น หยุนหว่านหนิงก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงท่าทางของเต๋อเฟยที่โกรธนางจนปิดประตูเสียงดังและจากไป
นางยิ้มอย่างสดใส “เสด็จพ่อเพคะ พระองค์ทรงรับปากได้หรือไม่ว่าจะไม่บอกเรื่องนี้กับเสด็จแม่?”
ไทเฮากู้เอ่ยปากได้ถูกเวลา “เต๋อเฟยเหมือนกับเด็กสามขวบที่ไม่มีวันโต! ”
ไม่รู้ว่าประโยคนี้เป็นการชมเต๋อเฟยหรือไม่ จิตใจดีและเรียบง่าย
หรือกำลังตำหนิว่านางสมองไม่พัฒนา......
โม่จงหรานเหงื่อออกท่วม “เสด็จแม่ ตอนนี้เต๋อเฟยโตขึ้นมากแล้ว! ไม่เชื่อพระองค์ก็ลองถามหว่านหนิงว่าท่าทีของเต๋อเฟยที่มีต่อนางดีขึ้นมากใช่หรือไม่”
ด้านหนึ่งคือเสด็จแม่ และอีกด้านคือหญิงอันเป็นที่รัก
หญิงสองคนนี้มีความขัดแย้งกัน และโม่จงหรานก็อยู่ในสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก!
เมื่อเห็นท่าทางที่ลำบากใจของเขา หยุนหว่านหนิงก็รู้สึกขบขัน
เมื่อนึกถึงในตอนนั้นที่นางกับเต๋อเฟยไม่ชอบหน้ากัน โม่เยว่ก็ดูเหมือนว่าจะเป็นเช่นนั้น จนปัญญา......
เป็นผู้ชายนี่ยากจริงๆ!