บทที่ 260 แต่งตั้งเยว่เอ๋อร์เป็นไท่จื่อ

“โอ๊ย! ”

ยังพูดไม่ทันจบ ซูปิ่งซ่านก็ลื่นล้มลงบนพื้น!

ผู้ที่ทำร้ายเขาจนล้มลงบนพื้น คือก้อนหินที่เต็มไปพื้นที่โม่จงหรานและหยวนเป่าสองปู่หลาน เป็นเอามาก......เล่นหนังสติ๊กตลอดทั้งบ่าย !

ซูปิ่งซ่านล้มลงอย่างเกียจคราน และไม่ได้ลุกขึ้นอยู่นาน!

หยวนเป่าก้าวไปข้างหน้าอย่างชาญฉลาด และช่วยพยุงเขาขึ้นมา “ซูกงกง ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”

“ขอบคุณพระนัดดาองค์ โตพ่ะย่ะค่ะ”

ใบหน้าชราของซูปิ่งซ่านขมวดเป็นปม คนทั้งคนตกตะลึง!

ฟันปลอมในปากแทบจะหลุดออกมา!

อมิตตาพุทธ ในวันเกิดของเขาเมื่อไม่กี่วันก่อน พระชายาหมิงเพิ่งมอบฟันปลอมนั้นให้เขา!

ซูปิ่งซ่านขยับฟันของเขาราวกับเป็นของล้ำค่า เมื่อเห็นว่าฟันปลอมยังคงที่อยู่ในปาก เขาก็รู้สึกโล่งใจ ประคองเอวและมองไปที่ก้อนหินทั่วพื้น......

“ข้าขอโทษซูกงกง นี่เป็นข้ากับเสด็จปู่เล่นหนังสติ๊กกัน”

หยวนเป่ากะพริบตาด้วยใบหน้าที่ไร้เดียงสา

ซูปิ่งซ่านอยากจะร้องไห้ แต่ไม่มีน้ำตา “......บ่าวไม่เป็นไรพ่ะย่ะค่ะ พระนัดดาองค์ โตทรงไม่ต้องกังวลพระทัย! ”

โม่จงหรานหมดความอดทนแล้ว

เขาขมวดคิ้วและถามอย่างกระวนกระวาย “จดหมายจากในวังว่าอย่างไร?! ”

“ฝ่าบาท”

ซูปิ่งซ่านจึงปัดฝุ่น และตอบกลับอย่างรวดเร็วว่า “จดหมายจากในวังบอกว่าฮองเฮาเหนียงเหนียงทรงประชวร! ตอนนี้ดูเหมือนว่าพระอาการกำลังแย่ จึงต้องการให้ฝ่าบาทเสด็จกลับวังพ่ะย่ะค่ะ!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หยุนหว่านหนิงและคนอื่นๆ ก็สีหน้าเปลี่ยน

“ซูกงกง เมื่อครู่ท่านว่าอย่างไรนะ?”

หยุนหว่านหนิงมองไปที่ซูปิ่งซ่านอย่างขบขัน “เสด็จแม่ทรงพระอาการแย่?”

“ว่ากันว่าคนชั่วอยู่เป็นพันปีมิใช่หรือ? เสด็จแม่เพิ่งจะอายุเท่าใด? ทำไมจะไม่ไหวแล้ว?”

คำพูดเหล่านี้ห้าวหาญไม่กลัวแม้แต่เทวดาฟ้าดิน ผิดครรลองครองธรรม!

แต่ในเวลานี้ ไม่มีใครสืบสวนคำพูดที่ห้าวหาญของนาง

ไทเฮากู้ถามด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ซูปิ่งซ่าน มันเกิดอะไรขึ้น?”

“ไทเฮาเหนียงเหนียง บ่าวก็ไม่รู้แน่ชัดพ่ะย่ะค่ะ! แต่คนส่งจดหมายเป็นคนของท่านอ๋องหมิง ดังนั้นต้องไม่ใช่ข่าวเท็จ! เกรงว่าฮองเฮาเหนียงเหนียงคงจะ……”

ซูปิ่งซ่านส่ายหัวเบาๆ และไม่ได้พูดต่อไป

โม่จงหรานกะพริบตา ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

หยุนหว่านหนิงชำเลืองมองเขา “เสด็จพ่อ เช่นนั้นพระองค์รีบกลับวังเถอะเพคะ! ”

“หากเสด็จกลับช้า เกรงว่าจะไม่ได้พบหน้าฮองเฮาเป็นครั้งสุดท้าย!”

“ข้าไม่กลับไป”

โม่จงหรานราวกับเด็กอายุสามขวบ เขานั่งลงบนพื้นเป็นเพื่อนหยวนเป่า หยิบก้อนหินรอบๆ ขึ้นมาแล้วส่งให้หยวนเป่า

หยวนเป่ากำลังเล่นหนังสติ๊ก

“ใครจะรู้ว่าฮองเฮาพระอาการแย่จริงๆ หรือแค่เสแสร้ง?”

เขาตะคอกอย่างเย็นชา “ข้ายังใช้เวลากับหยวนเป่าหลานรักของไม่มากพอ ข้าไม่ไป”

ฮองเฮาจ้าวหญิงผู้นั้น

พวกเขาเป็นสามีภรรยากันมาหลายปี เขาจะไม่รู้จักนิสัยของฮองเฮาจ้าวได้อย่างไร? !

ใครจะไปรู้ว่าหญิงผู้นี้กำลังใช้แผนสกปรกอะไรกันแน่ จงใจหลอกให้เขากลับไ หรือว่าป่วยจริงๆ?

“อีกอย่างแม้ว่าเจ้าจะป่วยหนักจริงๆ ในวังก็มีหมอหลวงมากมาย หรือว่าข้ากลับไปแล้วจะรักษานางได้อย่างนั้นหรือ?!”

“เสด็จพ่อ หากเสด็จแม่ทรงพระอาการแย่จริงๆ แล้วพระองค์ไม่เสด็จกลับไป อาจจะถูกคำครหานินทา!”

หยุนหว่านหนิงเกลี้ยกล่อมอย่างจริงจัง

“ข้ายังต้องกลัวคำครหานินทาด้วยหรือ?”

เห็นได้ชัดว่าโม่จงหรานไม่กลัว

เมื่อครู่แม้แต่ตอนที่ซูปิ่งซ่านล้มลงจนลุกไม่ขึ้น เขาก็ถามอย่างกระวนกระวาย โดยไม่รอให้เขาลุกขึ้นมา

ในเวลานี้เขาหยิบก้อนหินขึ้นมาให้หยวนเป่าเล่นหนังสติ๊ก แต่เขาก็อดทนมาก

หยวนเป่าดีดก้อนหินในมือและหยิบมันขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง……

โม่จงหรานไม่รู้สึกว่าเป็นการรบกวน และหยิบหินขึ้นมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

จนกระทั่งเขาเหนื่อยจนเดินไม่ไหวและเอวแทบหัก จึงสั่งให้เหล่าคนรับใช้ไปช่วยเก็บก้อนหินที่หยวนเป่าดีดออกไปกลับมา

“หากเหล่าหมอหลวงรักษาฮองเฮาไม่ได้ ข้าจะตัดหัวสุนัขของพวกเขาเสีย!”