ตอนที่ 261
บทที่ 261 ฝ่าบาทก็เรียนรู้นิสัยไม่ดีเช่นกัน
October 22, 2026
ในบ่ายวันนั้น ภายใต้การขับไล่อย่างเร่งรัดของไทเฮากู้......
โม่จงหรานถูกไล่ออกไปจากตำหนักสิงกงพร้อมกับห่อผ้า!
เกรงว่าผู้ที่กล้าทำเรื่องเช่นนี้ จะมีเพียงแค่ไทเฮากู้
ไทเฮากู้ปิดกั้นประตูอย่างไร้ความปรานี และสั่งให้คนปิดประตู “เจ้าไปจัดการความวุ่นวายในวังให้เรียบร้อยเสียก่อน แล้วค่อยมาพบข้า!”
“เสด็จแม่! ”
โม่จงหรานรีบโผเข้าไปด้วยความลำบากใจ “ให้ข้าได้เห็นหยวนเป่าอันเป็นที่รักอีกสักครั้ง! ”
หยุนหว่านหนิงอุ้มหยวนเป่ายืนและอยู่ข้างหลังไทเฮากู้ เมื่อได้เช่นนี้ นางก็วางหยวนเป่าลง
เขารีบวิ่งไปกอดคอของโม่จงหราน และหอมแก้มอย่างแรงอยู่หลายครั้ง
“เสด็จปู่ เดินทางปลอดภัย! รักษาพระวรกายด้วยพ่ะย่ะค่ะ! ”
เสียงอ้อมแอ้มนี้ ทำให้โม่จงหรานน่ารักไปเลย!
เขาอยากจะอยู่ต่อ และใช้เวลากับหยวนเป่านานๆ!
อย่างไรก็ตาม ไทเฮากู้ขับไล่เขาออกไปอย่างไร้ความปรานี......เมื่อคิดว่า “ตัวการหลัก” ที่ทำให้ไทเฮากู้ขับไล่เขาออกไปคือฮองเฮาจ้าว โม่จงหรานก็โกรธมาก!
หลังจากกลับไปที่วังแล้ว เขาจะไม่ละเว้นหญิงที่ทำลายเรื่องดีๆ ของเขาผู้นี้อย่างแน่นอน!
โม่จงหรานอุ้มหยวนเป่า และเกือบจะน้ำตาไหล
“เอาล่ะ เสด็จปู่สะสางงานเสร็จแล้ว จะมารับเจ้าด้วยตนเอง!”
เขากล่าวอย่างไม่เต็มใจว่า “หยวนเป่าอันเป็นที่รักจะต้องกินอิ่มนอนหลับ! หากไม่ชอบเรียนหนังสือ พวกเราก็ไม่เรียน! ”
หลานชายอันเป็นที่รักของโม่จงหราน แม้ว่าจะไม่ชอบเรียนหนังสือก็คงไม่มีใครกล้าว่าอะไร? !
ตั้งแต่เด็กจนโต เขาก็โปรดปรานโม่เยว่เช่นนี้!
ดังนั้นเต๋อเฟยจึงจำไว้เสมอว่า: เยว่เอ๋อร์ไม่ชอบเรียนหนังสือ
แต่อาจเป็นเพราะเป็นเด็กที่มีพรสวรรค์ ตอนเด็กๆ โม่เยว่จึงไม่ขยันหมั่นเพียร และตอนนี้ในบรรดาพี่น้อง เขาเป็นคนที่มีความสามารถที่สุด
“ต้องเล่นให้สนุก! แล้วอย่าลืมคิดถึงเสด็จปู่ด้วย!”
โม่จงหรานมีคำพูดมากมายที่จะบอกกับหยวนเป่า
ไทเฮากู้ยืนอยู่ข้างประตูด้วยท่าทางเฉยเมย “รีบไปเถอะ! หากยังไม่ไปท้องฟ้าก็จะมืดแล้ว! เจ้าคิดว่าหากท้องฟ้ามืดแล้ว ข้าก็จะไม่ไล่เจ้าไปใช่หรือไม่? ”
ช่างน่าอับอายที่ความคิดเล็กๆ น้อยๆ ของเขาถูกเปิดเผย
โม่จงหรานหัวเราะเหอะๆ “ข้าจะไปเดี๋ยวนี้ จะไปเดี๋ยวนี้!”
เขายืนขึ้นและมองไปที่ไทเฮากู้ด้วยความไม่พอใจ “เสด็จแม่ ข้ามาที่ตำหนักสิงกง”
“ก็เพื่อมาพบหยวนเป่าอันเป็นที่รัก ไม่ได้มาเพื่อพบท่าน!”
ไทเฮากู้ “……”
ฮ่องเต้สุนัขมีหลานชายแล้วลืมพระมารดา!
“ปิดประตู! ”
ไทเฮากู้ก้าวถอยหลังและออกคำสั่ง
เมื่อเป็นเช่นนี้ ร่างของโม่จงหราน ซูปิ่งซ่าน และคนอื่นๆ ก็ถูกแยกออกไปนอกประตู......เสียงของหยุนหว่านหนิงดังมาจากหลังประตู “เสด็จพ่อ เดินทางปลอดภัยนะเพคะ! ”
“อย่าลืมข้อตกลงของเรา ปกป้องหยวนเป่า!”
ปกป้องหยวนเป่า จะให้ผู้ใดล่วงรู้ตัวตนของเขาไม่ได้
โดยเฉพาะเต๋อเฟย......
แน่นอนว่าโม่จงหรานรู้ตื้นลึกหนาบาง
เมื่อเห็นประตูวังของตำหนักสิงกงปิดลง เขาก็ถอนหายใจเงียบๆ
เขามองลึกลงไปยังร่างที่อยู่หลังรอยแยกของประตู และหันหลังขึ้นไปบนรถม้า “เร่งเดินทาง! เร่งเดินทางโดยเร็วที่สุด! ข้าต้องการถึงเมืองหลวงในวันพรุ่งนี้!”
รีบกลับเมืองหลวง รีบแก้ไขปัญหาเหล่านี้
จากนั้นก็จะได้มาอยู่เป็นเพื่อนหยวนเป่าต่อ!
เดิมทีวันนี้เขาต้องการพาหยุนหว่านหนิงกับหยวนเป่าสองแม่ลูกกลับเมืองหลวงด้วยกัน
ระหว่างทางจะได้มีหยวนเป่าอันเป็นที่รักอยู่เป็นเพื่อน
อย่างไรก็ตาม ร่างกายของไทเฮากู้ยังคงต้องได้รับการพักฟื้น หยุนหว่านหนิงจะต้องอยู่ปรุงยาให้นาง
ประการที่สอง หากพวกเขากลับไปที่เมืองหลวงพร้อมกัน ยากที่หลีกเลี่ยงความสนใจ
เมื่อถึงเวลานั้น หยวนเป่าอันเป็นที่รักจะต้องถูกค้นพบอย่างแน่นอน!
โม่จงหรานถอนหายใจเฮือกใหญ่ และสังเกตเห็นว่ารถม้าเคลื่อนตัวช้า......อันที่จริงก็เร็วมากอยู่แล้ว แต่ใจของเขาไปอยู่บ้านแล้ว และแทบอยากจะบินกลับไปเมืองหลวงในทันที
หลังจากจัดการเรื่องต่างๆ เรียบร้อยแล้ว เขาจะมารับหยวนเป่า
ดังนั้นจึงรู้สึกว่ารถม้าเคลื่อนตัวช้าเกินไป
“ทำไมช้าเช่นนี้? เร็วขึ้นอีก! ม้ากินไม่อิ่มหรือว่าข้าให้พวกเจ้ากินไม่อิ่ม?”