ตอนที่ 262
บทที่ 262 ฮองเฮาจ้าวถูกปลด
October 22, 2026
หลังจากเดินทางหามรุ่งหามค่ำ ในตอนบ่ายของวันต่อมา โม่จงหรานก็กลับมาถึงเมืองหลวง
เมื่อเห็นท่าทางที่ตื่นตระหนกของพวกเขา โมเยว่ก็ถามด้วยความสงสัย “เสด็จพ่อ ท่าทางของพวกท่าน เจอโจรภูเขาหรือพ่ะย่ะค่ะ? ”
“โจรภูเขาอะไรกัน?!”
โม่จงหรานจ้องมองเขาอย่างไม่สบอารมณ์ และสั่งให้ซูปิ่งซ่านเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เขา
หลังจากแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว เขาก็เป็นฮ่องเต้ที่น่าเกรงขามและสง่าผ่าเผย
โม่จงหรานสวมเสื้อคลุมมังกร ทำให้ผู้คนรู้สึกหวาดกลัวในทันที
“ไปตำหนักคุนหนิง! ”
เขาพาโม่เยว่ไปที่ตำหนักคุนหนิง
ในเวลานี้ฮองเฮาจ้าวกำลังนอนกุมหน้าผากอยู่บนเตียง “ทำไมฝ่าบาทยังไม่เสด็จมา? หรือว่าข่าวที่ว่าข้าป่วยหนักยังไม่ไปถึงหูของฝ่าบาท? ”
“สถานการณ์ที่ห้องทรงพระอักษรเป็นอย่างไรบ้าง? พบฝ่าบาทหรือไม่?"
จางหมัวมัวกำลังจะตอบ ยวนยังก็รีบร้อนวิ่งเข้ามา
“เหนียงเหนียง เหนียงเหนียง ฝ่าบาทเสด็จมาแล้วเพคะ!”
“ฝ่าบาทเสด็จมาแล้วจริงๆ หรือ?!”
ฮองเฮาจ้าวดีใจมาก จากนั้นก็เอามือตบหน้า และทำท่าทางอ่อนแอไร้เรี่ยวแรง
นางชำเลืองมองหมอหลวงหยางเป็นการกล่าวเตือน “หมอหลวงหยางน่าจะรู้ว่าอีกเดี๋ยวควรจะกราบทูลฝ่าบาทอย่างไร? หากท่านกล้าพูดไร้สาระ...... ”
หมอหลวงหยางรีบปิดปาก “กระหม่อมเข้าใจพ่ะย่ะค่ะ”
ฮองเฮาจ้าวจ้องมองเขา “นับว่าเจ้ารู้จักวางตัว”
ทันทีที่พูดจบ ร่างของโม่จงหรานก็เข้ามาในห้องตำหนัก “ฮองเฮาทรงเป็นอะไร? ข้าได้ยินมาพระอาการแย่?”
“สั่งให้ทางด้านกรมพิธีการและสำนักดาราศาสตร์เริ่มเตรียมพิธีศพ?”
ฮองเฮาจ้าว “……”
ภายใต้การพยุงของจางหมัวมัว นางลุกขึ้นมานั่งอย่างอ่อนแรง “ฝ่าบาท พระองค์มาแล้ว......แค่กๆๆ หม่อมฉัน แค่กๆๆ หม่อมฉันคิดว่าจะไม่ได้เห็นฝ่าบาทเสียแล้ว……”
“พบหน้าเป็นครั้งสุดท้ายหรือ?”
โม่จงหรานนั่งลงข้างเตียงและกุมมือของนาง “ฮองเฮา เจ้าไม่ต้องกังวล”
“แม้ว่าข้าจะอยู่ไกลสุดขอบฟ้า ข้าก็จะกลับมาพบหน้าเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย! ข้าจะออกคำสั่งให้ลงไป พิธีศพของเจ้าจะต้องได้รับการจัดอย่างสมเกียรติ ทั่วทั้งใต้หล้าร่วมกันไว้อาลัย! ”
สีหน้าของเขาดู “จริงใจ”
ฮองเฮาจ้าว “……หม่อมฉันขอบพระทัยฝ่าบาทเพคะ”
นางยังตายไม่ได้!
ฝ่าบาทกำลังสาปแช่งนางหรือ?!
“หมอหลวงหยาง เกิดอะไรขึ้นกับฮองเฮากันแน่?”
โม่จงหรานใช้สายตาที่เฉียบคมดังมีด หมอหลวงหยางตัวสั่น รีบพิจารณาและตอบ “ทูลฝ่าบาท ฮองเฮาเหนียงเหนียงทรง...... ”
“แค่กๆๆ”
ฮองเฮาจ้าวเริ่มไอขึ้นมาอีกครั้ง ราวกับเป็นการกล่าวเตือนหมอหลวงหยาง
“อา......ฮองเฮาเหนียงเหนียง ความเย็นเข้าสู่พระวรกายพ่ะย่ะค่ะ! ”
หมอหลวงหยางคิดได้ในทันที
“ความเย็นเข้าสู่ร่างกายแล้วจะตายได้อย่างไร? หรือว่าสิ่งที่เข้าสู่ร่างกายคือแท่งน้ำแข็ง?”
โม่จงหรานขมวดคิ้วและมองไปที่หมอหลวงหยางอย่างไม่พอใจ “เจ้ามันหมอไร้ฝีมือ! แม้แต่ฮองเฮาก็ยังรักษาไม่ได้!ใครก็ได้ เอาตัวโบยยี่สิบไม้!”
หมอหลวงหยางร้องขอความเมตตาในทันที
แต่ไม่นานทหารรักษาพระองค์ก็เข้ามา ปิดปากและลากตัวเขาออกไป
“ฮองเฮาเจ้าไม่ต้องกังวล หากหมอไร้ฝีมือผู้นี้ไม่สามารถรักษาเจ้าได้ ข้าจะให้ภรรยาของเจ้าเจ็ดมาตรวจดูอาการให้เจ้า!”
โม่จงหรานมองนางด้วยความ “รักอย่างสุดซึ้ง”
ฮองเฮาจ้าวใจสั่นสะท้าน “ฝ่าบาท ไม่ ไม่เป็นเพคะ”
นางหญิงชั่วผู้นั้นมีแต่จะมาทำให้นางโกรธ!
“เป็นครอบครัวเดียวกัน เจ้าไม่ต้องกังวล ภรรยาของเจ้าเจ็ดจะต้องรักษาเจ้าได้อย่างแน่นอน”
โม่จงหราน “เต็มไปด้วยความรักอันลึกซึ้ง”
ฮองเฮาใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ กลัวว่าเขาจะสั่งให้คนไปเชิญหยุนหว่านหนิงเข้ามาในวัง แม้ว่าจะไม่รู้ว่านางหญิงชั่วหยุนหว่านหนิงผู้นั้นอยู่ที่ไหน ไม่เคยเห็นเข้ามาในวังเลย……
เกรงว่าจะหยุดยั้งแผนการใหญ่ แล้วทำร้ายนาง!
“ฝ่าบาท จู่ๆ หม่อมฉันก็รู้สึกว่าดีขึ้นมากแล้วเพคะ! คิดๆ ดูแล้ว โรคคงไม่ร้ายแรงมากนัก!”
ฮองเฮาจ้าวกล่าวอย่างรวดเร็ว