ตอนที่ 32
บทที่ 32 เจ้าข่มขู่ข้า
October 22, 2026
ยังไม่ทันขาดคำ คนคนนั้นก็มาถึง
กลางดึก จวนยิ่งกั๋วกงมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมาท่านหนึ่ง: หยุนหว่านหนิง
ทันทีที่โม่หุยเฟิงเห็นนาง ก็ชักกระบี่พกที่อยู่ตรงเอวออกมาวางไว้บนคอของนาง “หยุนหว่านหนิง ข้ายังไม่ได้ไปหาเจ้า เจ้าก็ส่งตัวเองมาถึงที่แล้ว!”
“เชื่อไหมว่า ข้าฆ่าเจ้าได้ทันทีเลย? !”
สบตากับดวงตาที่เต็มไปด้วยไอสังหารของเขา ไม่เห็นความหวาดกลัวในดวงตาของหยุนหว่านหนิงเลยแม้แต่น้อย
“หากท่านอ๋องหยิงฆ่าข้าตอนนี้ ก็จะช่วยหลานเอ๋อร์สุดที่รักของท่านเอาไว้ไม่ได้แล้วนะ”
นางยิ้มออกมา ไม่แข็งกร้าวจนดูเย่อหยิ่งและไม่ถ่อมตนจนดูต่ำต้อย
หยุนเจิ้นซงขมวดคิ้วแน่น รู้สึกเพียงว่าไม่ได้เจอลูกสาวคนนี้มาสี่ปี ดูเหมือนกับว่าจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคน
หยุนหว่านหนิงเมื่อสี่ปีก่อน ถึงแม้จะจองหองไม่มีเหตุผล แต่ก็รักตัวกลัวตาย
“หยุนหว่านหนิง ข้าขอเตือนเจ้า อย่ามาเล่นตุกติกต่อหน้าข้า!”
โม่หุยเฟิงจ้องมองนางอย่างดุดัน “เจ้าใจกล้าไม่เบาเลยนิ กล้ามาที่จวนกั๋วกงตามลำพัง น้องเจ็ดรู้ความเคลื่อนไหวของเจ้าหรือไม่? !”
“ท่านอ๋องหยิงกลัวว่าท่านอ๋องของข้าจะมาหาเรื่องท่านหรือ?”
หยุนหว่านหนิงไม่เพียงไม่โกรธแต่ยังยิ้มออกมา “ไม่ทราบว่าท่านอ๋องหยิงยืนอยู่มุมไหน ใช้ฐานะอะไร มาซักถามข้าหรือ?”
“ข้าจะพูดเพียงครั้งเดียวเท่านั้น หากชักช้าต่อไปอีกหลานเอ๋อร์สุดที่รักของท่านก็หมดทางรักษาแล้วนะ”
เฉินซื่อรีบร้อนกล่าวว่า “ท่านอ๋อง พระชายาหมิงต้องมาเพื่อดูว่า หลานเอ๋อร์ตายแล้วหรือยังแน่ๆ!”
นางรู้สึกแต่เพียงว่า คืนนี้นังเด็กแพศยาคนนี้ดูผิดธรรมดาอย่างมาก
ยุยงให้ท่านอ๋องหยิงรีบฆ่านางไปซะดีกว่า!
แต่โม่หุยเฟิงกำลังชั่งน้ำหนักอยู่
เขาเคยได้ยินฉินซื่อเสวียพูดมาก่อนจริงๆ ว่าหยุนหว่านหนิงในตอนนี้ดูเหมือนจะมีทักษะทางการแพทย์......ถึงแม้ไม่รู้จู่ๆทำไมถึงเป็นได้ แต่ตอนนี้แม้แต่หมอหลวงก็ยังจนหนทาง
หากชักช้าต่อไปอีก เกรงว่าหยุนติงหลานจะหมดทางรักษาแล้วจริงๆ
ไหนๆก็ไม่มีอะไรจะเสียแล้ว ไม่สู้ให้หยุนหว่านหนิงลองดูสักครั้งดีกว่า
เขาเก็บกระบี่กลับไป “ข้าขอเตือนเจ้าเอาไว้ หากเจ้ากล้าทำอะไรหลานเอ๋อร์ ข้าไม่ปล่อยเจ้าไปแน่!”
“พระชายาหยิงรู้ว่า ท่านอ๋องหยิงรักและลุ่มหลงในตัวน้องรอง ไม่รู้ว่าจะเสียใจแค่ไหน”
หยุนหว่านหนิงมองดูเขาครู่หนึ่งอย่างเหมือนจะยิ้มแต่ไม่ได้ยิ้ม เดินไปถึงข้างเตียง
เฉินซื่อบีบผ้าเช็ดหน้าผ้าไหม เดินตามหลังไปติดๆ
หยุนเจิ้นซงครุ่นคิดหลายต่อหลายครั้ง สุดท้ายก็เดินเข้าไปใกล้ “พระชายาหมิง ท่านสามารถช่วยหลานเอ๋อร์ได้จริงหรือ? แม้แต่หมอหลวงก็ยังจนหนทาง ท่านอย่าอวดดีเลย”
“ขอบคุณอิงกั๋วกงมากที่เตือนสติ”
หยุนหว่านหนิงมองดูเขาอย่างเย้ยหยันครู่หนึ่ง “ไม่พบกันสี่ปี ข้าแลดู อิงกั๋วกงก็ยังเหมือนเดิม”
คำก็ “อิงกั๋วกง” สองคำก็ “อิงกั๋วกง” เห็นได้ชัดว่าไม่คิดจะยอมรับหยุนเจิ้นซงพ่อผู้ชราภาพคนนี้แล้ว
“ท่าน......”
หยุนเจิ้นซงโกรธจนหน้าแดงไปถึงหู แต่ก็รู้ตัวเองว่าเหตุผลไม่เพียงพอ ไม่สามารถหาคำพูดมาหักล้างได้
เฉินซื่อพูดแขวะขึ้นมาว่า “ตอนนี้พระชายาหมิงอย่าเพิ่งวางมาดพระชายาเลย”
“หากไม่มีความสามารถนี้ก็อย่าอวดดี ถึงเวลาจะได้ไม่อับอายขายหน้า!”
“หากข้าสามารถแก้พิษให้น้องรองได้ เฉินอี๋เหนียงจะว่าอย่างไร?”
หยุนหว่านหนิงมองนางอย่างขบขันครู่หนึ่ง
“เฉินอี๋เหนียง” คำนี้ ทำให้เฉินซื่อกลับไปสู่สภาพเดิมทันที
หยุนเจิ้นซงแต่งตั้งนางเป็นภรรยาเอกนานแล้ว ตอนนี้นางเป็นฮูหยินจวนอิงกั๋วกงที่ถูกหลักทำนองคลองธรรม นังเด็กแพศยาคนนี้ไม่พบกันสี่ปี กลายเป็นคนปากคอเราะรายขึ้นมาไม่น้อยจริงๆ!
“หากว่าเจ้าสามารถถอนพิษให้หลานเอ๋อร์ ข้าจะ ข้าจะคุกเข่าลงแล้วคารวะหน้าแตะพื้นให้เจ้าสามครั้ง!”
“คารวะหน้าผากแตะพื้นสำหรับข้าแล้ว ไม่มีความหมายอะไร”
หยุนหว่านหนิงขมวดคิ้ว กล่าวพึมพำออกมา “นอกจากอันนี้แล้ว เฉินอี๋เหนียงคลานเหมือนสุนัขสามรอบดีกว่าไหม?”
ขณะที่คลาน ยังต้องเห่าโฮ่งๆไปด้วยแบบนั้น!
“หยุนหว่านหนิง เจ้าอย่ารังแกคนมากเกินไป!”
เฉินซื่อโมโหขึ้นมา
หยุนหว่านหนิงเหลือบมองนางอย่างราบเรียบครู่หนึ่ง “เฉินอี๋เหนียง เรียกชื่อข้าโดยตรงถือเป็นโทษที่ไม่เคารพอย่างยิ่งนะ! ว่ากันตามความผิดแล้วต้องถูกโบยเลยนะ!”
“เจ้า......”
เฉินซื่อถูกยั่วยุเช่นนี้ ก็ตอบรับว่า “ได้” โดยไม่ได้คิดเลย
“หากว่าเจ้าสามารถถอนพิษให้หลานเอ๋อร์ได้ ข้าจะคุกเข่าคารวะหน้าผากแตะพื้นให้เจ้าสามครั้ง ยังจะคุกเข่าคลานเหมือนสุนัข!”
ประโยคสุดท้าย เหมือนกับว่าเค้นออกมาจากไรฟัน!