บทที่ 35 โม่เยว่ ท่านมันไร้ยางอาย

เห็นหยุนหว่านหนิงทำหน้าระมัดระวัง ยังกระชับเสื้อผ้า ราวกับกลัวว่าเขาจะทำอะไรนาง

โม่เยว่เย้ยหยันอย่างไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษอย่างมาก “เจ้านึกว่า ข้าจะให้เจ้าตอบแทนด้วยร่างกาย? หรือว่า ข้าจะลวนลามเจ้าเพราะความหิวโหยจนไม่เลือกกิน?”

“หยุนหว่านหนิง ในสมองของเจ้าคิดอะไรอยู่?”

ไม่ได้หมายปองนางก็ดี......

หยุนหว่านหนิงถึงได้วางมือลง “เช่นนั้นท่านอยากให้ข้าทำอะไร?”

“หนึ่งพันตำลึงทอง ที่เจ้าหลอกมาจากพี่สาม......”

โม่เยว่มองดูนางอย่างใจเย็น

ผู้ชายคนนี้!

ถึงขนาด หมายปองหนึ่งพันตำลึงทองของนาง? !

“ข้าเก้าท่านหนึ่ง”

หยุนหว่านหนิงกล่าวออกโดยไม่ต้องคิด

คืนนี้ถึงแม้โม่เยว่จะไม่มา นางก็สามารถรอดชีวิตจากน้ำมือของโม่หุยเฟิงได้ แต่ในเมื่อเขามาเพื่อนางด้วยตัวเองในครั้งนี้ ดีร้ายก็ควรจะให้ค่าเหนื่อยหน่อย

“ชีวิตของเจ้า มีค่าแค่นี้เองหรือ?”

โม่เยว่เหล่ตามองนางครู่หนึ่ง สีหน้าแฝงความเย้ยหยัน

ถึงแม้จะรู้ว่าเขากำลังจงใจยั่วยุนาง แต่หยุนหว่านหนิงก็ยังอดกลั้นเอาไว้ไม่ได้ “ข้าแปดท่านสอง ถอยไม่ได้อีกแล้ว!”

“แบ่งกันครึ่งๆ”

คำพูดของโม่เยว่สั้นกะทัดรัดแต่ครอบคลุม ท่าทางแข็งกร้าว “มิเช่นนั้น ข้าจะส่งคนไป ฆ่าโหยวเอ้อซะ”

หยุนหว่านหนิงตะลึงไปครู่หนึ่ง “ท่านรู้จักโหยวเอ้อ? !”

“ข้าไม่เพียงแค่รู้เท่านั้น ยังจับเขาได้แล้ว”

มีความมั่นใจในการพูดเงื่อนไขต่อหน้าหยุนหว่านหนิง ใบหน้าของโม่เยว่เผยรอยยิ้มที่ชั่วร้ายออกมาเล็กน้อย “หากเจ้าไม่ยอม ข้าจะให้คนฆ่าเขาซะ”

ถึงแม้จะไม่รู้ว่า ผู้หญิงคนนี้จะจับตัวโหยวเอ้อไปทำไม......

แต่นาทีแรกที่หรูยี่หาโหยวเอ้อเจอ ก็รายงานต่อเขาแล้ว

“หรูยี่คนนี้! รับประโยชน์ของข้าแล้ว แต่ยังจะไปฟ้องให้ท่านอีก!”

พริบตาเดียวหยุนหว่านหนิงก็นึกได้ว่า หรูยี่เป็นคนร้องเรียนเขา รู้สึกโกรธจนกระทืบเท้าทันที “ข้าจะต้องตัดหัวของเขา มาทำหม่าล่าหัวปลาให้ได้!”

สายตาของโม่เยว่ประกายแวบขึ้นมาครู่หนึ่ง “เป็นอย่างไร? แบ่งกันครึ่งๆ?”

“โม่เยว่ ท่านมันไร้ยางอาย!”

ถึงขนาดใช้ชีวิตของโหยวเอ้อมาข่มขู่นาง!

หยุนหว่านหนิงโกรธสุดขีด ใบหน้าเล็กเต็มไปด้วยความโกรธ

สองมือของโม่เยว่ไขว้หลังเอาไว้อย่างได้ใจ ดูเหมือนกับว่าการเห็นนางกระทืบเท้าเป็นเรื่องน่าสนใจอย่างมาก กล่าวขึ้นมาอย่างพึงพอใจ “อย่างข้าเรียกว่ากันไว้ดีกว่าแก้”

“ได้! แบ่งกันครึ่งๆ! แต่ท่านต้องมอบโหยวเอ้อให้ข้า!”

หยุนหว่านหนิงจ้องมองเขาอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน

“ตกลง”

บนถนนฉางอันในยามค่ำคืน ทั้งสองเดินอยู่หน้าคนหนึ่งหลังคนหนึ่ง

คนหนึ่งสีหน้าได้ใจ คนหนึ่งขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน

เงาร่างของทั้งสองคน กลมกลืนไปในความมืดมิดอย่างรวดเร็ว

......

หยุนหว่านหนิงพูดถูก ฟ้าเพิ่งจะสาง หยุนติงหลานก็ค่อยๆตื่นขึ้นมา เห็นโม่หุยเฟิงอ่านหนังสือเฝ้าอยู่ข้างเตียง ดวงตาทั้งคู่อดหลับอดนอนจนแดง นางรู้สึกตื้นตันใจ

หลังจากความตื้นตันใจแล้ว ก็คือความได้ใจ

อาศัยความจริงใจที่โม่หุยเฟิงมีต่อนางเต็มอก ฉินซื่อเสวียจะใช้อะไรมาแย่งกับนาง? !

“ท่านอ๋อง......”

เก็บความได้ใจในดวงตา นางเรียกออกมาอย่างอ่อนแรงคำหนึ่ง

โม่หุยเฟิงวางหนังสือในมือลงทันที......บอกว่าเป็นหนังสือ ความจริงคือบันทึกที่เขียนด้วยลายมือเล่มหนึ่ง หยุนติงหลานใช้เพื่อจดบันทึกชีวิตประจำวัน รวมไปถึง “ความรู้สึกในแต่ละวัน” ของนาง

บันทึกที่เขียนด้วยลายมือเล่มนี้ ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยเปิดดูเลย

เมื่อคืนหยุนติงหลานหมดสติไม่รู้สึกตัว เขาว่างๆไม่มีอะไรทำก็เลยหยิบมาเปิดดู

ถึงได้พบว่า ที่แท้หลานเอ๋อร์ของเขารักเขามากมายขนาดนี้ ถึงขั้นยินดีสละชีวิตเพื่อเขาด้วยซ้ำ

ในบันทึกที่เขียนด้วยลายมือ ยังบันทึกความรู้สึกขัดแย้งที่นางอยากอยู่ข้างกายเขาทุกวัน แต่ก็ไม่อยากจะบีบบังคับให้เขารับนางเข้าจวนอ๋องเอาไว้ด้วย

ดูบันทึกของนางจบ ในใจของโม่หุยเฟิงก็ยิ่งรู้สึกติดค้างนางมากขึ้น

“หลานเอ๋อร์”

เขามองดูนางด้วยความเอ็นดูสงสาร “เจ้ารู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง?”

“ท่านอ๋อง ข้าเป็นอะไรไป”

หยุนติงหลานพยายามอยากจะลุกขึ้นมานั่ง

จนปัญญาร่างกายอ่อนแรง แขนขาปวดเมื่อย โดยเฉพาะสองมือกับนิ้วมือ เหมือนกับถูกคนตัดขาดทั้งหมด ขยับเพียงเล็กน้อย ก็เจ็บจนถึงกับต้องสูดลมหายใจเข้า

นางสีหน้าซีดขาว คิ้วโค้งได้รูปขมวดกันแน่น ริมฝีปากก็แห้งอย่างมาก

“เจ้าถูกพิษ”