บทที่ 36 ฉินซื่อเสวียถูกลงโทษ

หนึ่งฉากนี้ โม่หุยเฟิงก็ไม่ได้ออมมือเลย

ฉินซื่อเสวียถูกตบจนเหมือนเห็นดวงดาวลอยอยู่ตรงหน้า ในหัวมีเสียงดังหึ่งๆ ความเจ็บปวดทำให้นางกรีดร้องออกมา ดิ้นรนอยากจะลงมาบนพื้น แต่กลับถูกเขาบีบคอเอาไว้อย่างแน่นหนา

ในชั่วพริบตานั้น ฉินซื่อเสวียเหมือนจะมองเห็นท่านพญายมกำลังกวักมือเรียกนางอยู่

เมื่อมองดูดีๆ ถึงได้สบตาเข้ากับดวงตาสีแดงเลือดของโม่หุยเฟิง

ในดวงตาของเขาเปล่งประกายไอสังหารที่รุนแรง เขาต้องการจะฆ่านางจริงๆ!

ความหวาดกลัวแผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่างกายทันที

ฉินซื่อเสวียดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง ใช้มือตบไปยังสองมือของโม่หุยเฟิง เท้าทั้งสองข้างก็กระทืบอยู่บนเตียงอย่างแรงเช่นกัน

บรรดาบ่าวรับใช้ยืนมองดูอยู่หน้าประตูด้วยความหวาดกลัว แต่กลับไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เลย

เมื่อเห็นว่า ฉินซื่อเสวียเหมือนจะเริ่มตาเหลือกแล้ว เรี่ยวแรงในการดิ้นรนก็ค่อยๆน้อยลง จื่อซูถึงได้คุกเข่าลงบนพื้นอย่างเร่งรีบ “ท่านอ๋อง พระชายากำลังถูกท่านบีบคอตายแล้ว!”

“เห็นแก่จวิ้นจู่น้อยทั้งสองท่าน ขอท่านอ๋องโปรดปล่อยพระชายาไปเถอะ!”

ถึงแม้ว่า นางเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

แต่ตอนนี้ ก็ได้แต่อ้อนวอนขอร้องแทนฉินซื่อเสวีย

สติสัมปชัญญะของโม่หุยเฟิง ถึงได้กลับมาทีละนิด

เขาปล่อยมือออก จ้องมองดูฉินซื่อเสวียที่กำลังหายใจหอบอย่างมืดมน ซักถามเสียงเย็นชา “นังแพศยา เมื่อวานนี้เจ้าทำอะไรไปบ้าง!”

บนคอของฉินซื่อเสวียเต็มไปด้วยรอยแดง บนใบหน้าก็บวมแดงขึ้นมา

ได้ยินคำถามของโม่หุยเฟิง นางทั้งกลัวทั้งรู้สึกน้อยใจ ร้องไห้แล้วตอบแล้ว “ท่านอ๋อง เมื่อวานนี้ ข้าไม่ได้ทำอะไรเลยนะ!”

เสียงแหบแห้งเล็กน้อยแล้ว

“เจ้าส่งให้คน ส่งขนมไปที่จวนยิ่งกั๋วกงใช่ไหม?”

โม่หุยเฟิงจ้องมองนางอย่างดุดัน

ฉินซื่อเสวียตกอยู่ในภวังค์ไปชั่วครู่หนึ่ง

หลังจากที่ได้สติกลับมา นางรีบร้อนกล่าวขึ้นมาว่า “ท่านอ๋อง ข้ากับคุณหนูรองหยุนมีความสัมพันธ์ที่ดีตลอดมา เมื่อวานห้องครัวทำขนมรสชาติใหม่ ข้ากินแล้วรู้สึกว่าอร่อยมาก”

“ดังนั้น เลยส่งไปให้คุณหนูรองหยุนเล็กน้อยโดยเฉพาะ”

ความตั้งใจเดิมของนาง คืออยากแสดงเจตนารมณ์ในเรื่องนี้ เอาใจโม่หุยเฟิง

ที่ไหนได้ โม่หุยเฟิงกลับฉุนเฉียวสุดขีด!

เขาไม่ได้ลงมือต่อฉินซื่อเสวียอีก แต่กลับหันกลับมาถีบเก้าอี้ที่อยู่ตรงหน้าแทน!

“ดีมาก! ในเมื่อเจ้ายอมรับแล้ว ดูท่าเจ้าจะเป็นคนวางยาพิษหยุนติงหลานจริงๆ!”

เขาหันกลับมา เต็มไปด้วยไอสังหาร

ขนมรสชาติใหม่ที่ห้องครัวของจวนอ๋องทำขึ้น?

เมื่อเป็นเช่นนี้ หยุนติงหลานก็ไม่ได้โกหกจริงๆ ขนมนี่ข้างนอกหาซื้อไม่ได้ เมื่อครู่ตอนที่อยู่ในจวนกั๋วกง โม่หุยเฟิงก็เห็นแล้ว ขนมนั่นผิดปกติจริงๆ

“ท่านอ๋อง ท่านพูดอะไรน่ะ?”

ฉินซื่อเสวียเสียงสูงขึ้นมา กล่าวถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ “ข้าน้อย วางยาพิษหยุนติงหลานเมื่อไหร่กัน? !”

โม่หุยเฟิงไม่ได้ยอมรับความสัมพันธ์ของเขากับหยุนติงหลาน

เพียงแค่จ้องมองนางอย่างดุดัน “เจ้ารู้หรือไม่ว่า หยุนเจิ้นซงจิ้งจอกเฒ่านั่น ตอนนี้มีใจจะภักดีต่อข้า?”

“หากว่าเจ้าวางยาหยุนติงหลาน ล่วงเกินเขา ข้าจะต้องถูกเขาแทงข้างหลังอย่างแน่นอน!”

เขาใช้ข้ออ้างนี้ ระบายความโกรธให้หยุนติงหลาน

ฉินซื่อเสวียมีเป็นร้อยปากก็ไม่สามารถอธิบายให้ชัดเจนได้

ภายใต้ความโกรธอย่างมาก โม่หุยเฟิงกักบริเวณนางไปเลยโดยตรง มอบอำนาจทั้งหมดในบ้านให้กับพ่อบ้านในจวน และมีเจตนาให้พ่อบ้าน จัดการเตรียมการรับสนมให้เขา หรือไม่ก็......แต่งพระชายารอง

ฉินซื่อเสวียจิตใจด้านชา

นางคิดไม่ถึงเลยว่า เรื่องการกักบริเวณ จะมาตกอยู่บนตัวของนางได้!

นางไม่ได้เป็นคนวางยาพิษหยุนติงหลานแท้ๆ หรือควรบอกว่าตอนนี้ยังไม่มีแผนการดังกล่าว...

แต่โม่หุยเฟิงไม่ฟังคำอธิบายของนางเลย จับนางขังเอาไว้โดยตรง

เรื่องนี้ อึกทึกครึกโครมไม่น้อย

แม้แต่หยุนหว่านหนิง ก็ได้ยินแล้ว

โม่เยว่เพิ่งจะกลับมาจากประชุมเช้า เห็นหยุนหว่านหนิงกำลังคุยกับลุงเว่ย จึงเดินเข้าไปใกล้แล้วกล่าวถาม “กำลังคุยอะไรกันอยู่? ข้าได้ยิน พระชาอ๋องหยิงอะไร?”