บทที่ 449 โม่โก่วประกาศความเป็นเจ้าของ

หยุนหว่านหนิงรีบนำเอาขนมจำนวนมากออกมาจากในช่องว่าง พร้อมพูดขึ้นว่า “ขอบคุณที่ท่านช่วยชีวิต สิ่งของเล็กน้อยจากใจ ขอท่านอย่าได้รังเกียจ”

นางกัดฟันพูดขึ้นอย่างประชดประชัน

ฟังพูดไม่ทันเสร้จ ก็เห็นเสวียนซันเซียนเซิงเริ่มดีอกดีใจ

“เกรงใจขนาดนี้ทำไม? ข้าอยากได้ของกินพวกนี้ของเจ้าหรือ? ข้าเป็นคนไม่มีน้ำใจหรือไง?”

เขากินไปด้วย พูดไปด้วยอย่างอู้อี้

สายตาโม่เยว่สั่นไหว

หยุนหว่านหนิงเอาขนมมากมายขนาดนี้ออกมาจากไหน?

ดูจากห่อ รูปแบบต่างๆ เขาล้วนไม่เคยเห็น ไม่เคยกิน

ในแขนเสื้อของนาง เป็นหีบสมบัติหรือ?

เสวียนซันเซียนเซิงเรียกหยวนเป่ามากินด้วยกิน สองคนกินกันอยู่อย่างมีความสุข ซ่งจื่ออวี๋รินน้ำชาให้กับทั้งสองคนอย่างใส่ใจ แล้วค่อยยิ้มให้โม่เยว่ พร้อมพูดขึ้นว่า “ท่านอ๋อง ขอคุยด้วยเป็นการส่วนตัว?”

โม่เยว่ลุกขึ้น แล้วเดินตามเขาออกไป

หยุนหว่านหนิงมองดูหยวนเป่าอย่างไม่วางใจ

คิดว่ามีเสวียนซันเซียนเซิงอยู่ด้วย หยวนเป่าคงไม่เป็นไร

ดังนั้นนางจึงรีบวิ่งตามออกไป พร้อมพูดขึ้นว่า “ข้าก็จะคุยเป็นการส่วนตัว”

ซ่งจื่ออวี๋พาโม่เยว่เข้าไปในห้องหนังสือ หยุนหว่านหนิงรีบวิ่งเข้าไปก่อนที่ประตูจะปิดลง พร้อมพูดขึ้นว่า “พวกเจ้าจะแอบคุยอะไรกัน? ข้าก็จะฟัง”

โม่โก่วแสบไม่น้อย

เขาจูงมือหยุนหว่านหนิงมานั่งลง แสดงความเป็นเจ้าของอย่างเงียบๆ

ซ่งจื่ออวี๋มองดูเขาจูงมือนางแวบหนึ่ง....

แววตาเศร้าหมองลงอย่างเงียบๆ

“ข้ารู้ว่าพวกเจ้ามาหาข้าทำไม”

เขานั่งลง พร้อมพูดขึ้นว่า “พวกเจ้าอยากถามเรื่องฮองเฮาจ้าวใช่ไหม?”

หยุนหว่านหนิงไม่รู้สึกตัวว่าโม่เยว่ กำลังแสดงความเป็นเจ้าของต่อหน้าซ่งจื่ออวี๋ จึงรีบพูดตอบว่า “ใช่ เรื่องนั้นเป็นฝีมือของเจ้าหรือเปล่า?”

“ข้าเอง”

ซ่งจื่ออวี๋ยอมรับ

“ข้าคิดไว้อยู่แล้ว”

หยุนหว่านหนิงชักมือออกมาจากมือโม่เยว่ มองดูซ่งจื่ออวี๋อย่างดีอกดีใจ พร้อมพูดขึ้นว่า “ข้ารู้อยู่แล้วว่ามีเพียงเจ้าเท่านั้นที่ทำแบบนี้ได้”

“เจ้ารีบบอกข้ามา เจ้าสามารถทำได้อย่างไร?”

โม่เยว่ที่อยู่ด้านข้าง พูดขึ้นว่า “.......”

เขาที่เป็นสามีคนนี้ มีตัวตนอยู่อย่างด้อยค่ามาก

“เจ้าอย่ารู้เลยจะดีกว่า”

ซ่งจื่ออวี๋ชักสายตากลับมา

เดิมเขาไม่ควรยุ่งกับเรื่องทางโลก หลายปีมานี้อยู่อย่างสันโดษเสวียนซันเซียนเซิง หรือท่องเที่ยวไปทั่ว.....

เคยชินกับการใช้ชีวิตที่เงียบสงบเช่นนี้นานแล้ว

จนเมื่อเขาได้เจอกับหยุนหว่านหนิง

โชคชะตากำหนด ไม่สามารถที่จะเหมือนอย่างเสวียนซันเซียนเซิง ใช้ชีวิตอยู่อย่างสันโดษอย่างเงียบสงบ

เขาติดตามหยุนหว่านหนิงมาถึงเมืองหลวง เดิมควรที่จะเฝ้าดูนางอยู่อย่างเงียบๆ ไม่ใช่แอบลงมือทำเพื่อนาง ช่วยเหลือนางอยู่บ่อยครั้ง

เขาไม่ควรที่จะเข้าไปมีส่วนเกี่ยวข้อง

หยุนหว่านหนิงกลับถามขึ้นอย่างสงสัยว่า “ทำไม?”

“ข้าเป็นคนวางยาพิษฮองเฮาจ้าว เดิมเขาไม่สามารถที่จะพูดได้อีก เจ้าใช้วิธีอะไร ถึงทำให้นางสามารถพูดได้?”

นางเป็นเหมือนอย่างเด็กตั้งใจเรียน ยังถามขึ้นอีกว่า “แล้วทำยังไงนางถึงสามารถพูดถึงเรื่องโม่หุยเฟิงออกมาได้?”

“หลังจากพูดเสร็จ ทำไมถึงกลับไปเป็นใบ้อีก?”

กล่องเสียงของคนคนหนึ่งถูกทำลายแล้ว แต่ยังสามารถพูดได้?

ความสามารถของเทพอย่างพวกเขา เป็นสิ่งที่นางไม่สามารถคาดคิด

“หว่านหนิง เจ้ารู้ไปเรื่องพวกนี้ก็ไม่มีผลดีอะไรต่อเจ้า”

ซ่งจื่ออวี๋มองดูนางอย่างลึกซึ้ง พร้อมพูดขึ้นว่า “อาจารย์ของข้ายังมีเรื่องจะคุยกับเจ้า เจ้าไปหาอาจารย์ของข้าก่อนเถอะ”

“ข้ายังมีธุระ ต้องปรึกษากับท่านอ๋อง”

นี่เป็นกำลังไล่นางไป?

หยุนหว่านหนิงมึนงง

ช่างเถอะช่างเถอะ

ซ่งจื่ออวี๋แลดูอ่อนโยน แต่ความจริงนิสัยดื้อรั้นที่สุด