ตอนที่ 372
บทที่ 450 ฮองเฮาจ้าวตกใจจนเป็นลม
October 22, 2026
“เรื่องอะไร?”
ให้เขาคิดดูก่อน....
เพื่อลูกศิษย์ของตน เสวียนซันเซียนเซิงไอเบาๆหนึ่งที ดวงตากะพริบ พร้อมพูดขึ้นว่า “ใช่ เมื่อกี้ข้าอยากบอกเจ้าว่า หยวนเป่าน่ารักมากเลย”
“เทียบกับเจ้าที่เป็นท่านแม่ เขาน่ารักมาก”
“ทั้งฉลาดทั้งหลักแหลม ยังว่าง่ายน่ารักยิ่งนัก”
หยุนหว่านหนิงกลอกตามองบน พร้อมพูดขึ้นว่า “เรื่องนี้หรือ?”
“ใช่ เรื่องนี้แหละ”
เสวียนซันเซียนเซิงพูดขึ้นอย่างหน้าตาเฉยว่า “นี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่หรือ?”
หยุนหว่านหนิงอยากที่จะพูดกับเขาว่า ใช่ เหี้ย อะไร
แต่เมื่อคิดดูแล้ว นอกจากเสวียนซันเซียนเซิงจะมีซ่งจื่ออวี๋เป็นศิษย์เพียงคนเดียวแล้ว ก็ไม่มีน้องสาวที่ไหน พูดไปเขาก็ไม่เข้าใจ
ที่มาจวนซ่งในคืนนี้ นอกจากขอบคุณซ่งจื่ออวี๋กับเสวียนซันเซียนเซิงแล้ว เรื่องเกี่ยวกับฮองเฮาจ้าว หยุนหว่านหนิงไม่พูดขึ้นมาสักคำ
นางกลับมาจวนอ๋องหมิงอย่างไม่ค่อยพอใจ แล้วก็สั่งให้หรูเยียนไปสืบดูเรื่องฮองเฮาจ้าว
รอโม่เยว่กับหยวนเป่านอนหลับแล้ว นางค่อยแอบออกไปเงียบๆ
“พระชายา”
หรูเยียนรออยู่ด้านนอกประตูแต่แรกแล้ว นางพูดขึ้นว่า “ข้าไปสืบมาแล้ว”
“เมื่อคืนฮองเฮาเหนียงเหนียงเปิดปากพูดได้ แต่ก็พูดเพียงว่าคุณชายน้อยถุกท่านอ๋องสามลักพาตัวไป นอกจากนี้ก็ไม่สามารถพูดอะไรได้”
นางกระซิบพูดด้วยเสียงเบา
หยุนหว่านหนิงมองดูประตูด้านหลังที่ปิดสนิทอย่างระมัดระวัง แล้วให้นางพูดต่อ
“พูดเสร็จฮองเฮาเหนียงเหนียงก็เป็นใบ้อีก แบบนี้ส่งผลกระทบต่อจิตใจนางอย่างมาก ได้ยินมาว่าฮองเฮาเหนียงเหนียงดูเหมือนใกล้จะเสียสติไปแล้ว”
หยุนหว่านหนิงยักยิ้มที่มุมปากอย่างเย็นชา
ในเมื่อฮองเฮาจ้าวใกล้จะเสียสติแล้ว.....
นางควรที่จะทำอะไรสักอย่าง ให้นางเสียสติไปเลยดีไหม?
เหมือนกับฉินซื่อเสวีย
ไม่ใช่คนบ้านเดียวกัน ไม่พูดภาษาเดียวกัน
หนานกงเยว่หนีกลับไปยังตงจวิ้นอย่างฉลาด ฮองเฮาจ้าวก็ควรเหมือนกับลูกสะใภ้สามของนาง เป็นบ้าไปทั้งแม่ยายลูกสะใภ้
ทั้งครอบครัวปรองดองกัน
เห็นใบหน้าของนางยิ้มอย่างไม่ประสงค์ดี หรูเยียนจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าในใจเขาคิดอะไรอยู่?
ทุกครั้งที่พระชายาเผยรอยยิ้มแบบนี้ออกมา....นางก็รู้แล้วว่ามีคนต้องซวยแน่แล้ว
“พระชายา ท่านคิดอยากทำอะไรหรือเปล่า?”
“ข้าจำได้ว่า องครักษ์ของตำหนักคุนหนิงไม่ค่อยแน่นหนาเท่าไหร่?”
หยุนหว่านหนิงเลิกคิ้ว
เพียงประโยคเดียว หรูเยียนก็พูดขึ้นอย่างเข้าใจว่า “พระชายาคิดอยากที่จะไปตำหนักคุนหนิง?”
“เจ้าเข้าใจข้า”
หยุนหว่านหนิงส่งสายตามองดูนาง เผยแววตาอย่างมีเลสนัย พร้อมพูดขึ้นว่า “เจ้าเฝ้าอยู่ที่นี่ เผื่อโม่เยว่กับหยวนเป่าตื่นขึ้นมากะทันหัน”
“แต่ว่าพระชายา ท่านไม่มีวิชาตัวเบา จะบุกเข้าไปในตำหนักคุนหนิงได้อย่างไร?”
หรูเยียนมองดูนางอย่างเป็นกังวล
หยุนหว่านหนิงเงยคางขึ้นมา พร้อมพูดขึ้นว่า “เจ้าดูถูกข้า?”
นางไม่มีวิชาตัวเบา แต่นอกจากนี้แล้วเชี่ยวชาญทุกอย่าง
จะบุกเข้าไปในตำหนักคุนหนิง ไม่ใช่เรื่องยากเลยสักนิด
อย่างเช่น ใช้ยาทำให้องครักษ์ตำหนักคุนหนิงสลบ.....
ยังมีอุปกรณ์อื่นๆอีกมากมาย สิ่งที่นางคิดอยากจะทำ จะยากเกินกว่านางหรือ?
เห็นนางเชื่อมั่นขนาดนั้น หรูเยียนก็ไม่รู้จะห้ามยังไง เพียงพูดขึ้นอย่างไม่วางใจว่า “พระชายา ท่านเข้าวังไปคนเดียว ข้าไม่วางใจ”
“หรือไม่ ให้หรูอวี้เข้าวังไปเป็นเพื่อนท่านดีไหม?”
หรูอวี้เป็นคนปากมาก นางจะกล้าพาหรูอวี้ไปด้วย?
แต่เมื่อคิดดูอีกที หรูอวี้ถนัดเรื่องทำให้คนตกใจ.....
พาเขาไปด้วย ก็ถือว่ามีประโยชน์
ดังนั้น หยุนหว่านหนิงใช้เงินหนึ่งร้อยตำลึง ประสบความสำเร็จในการซื้อตัวหรูอวี้
คนตายเพราะความร่ำรวย นกตายเพราะความตระกระ
ขอเพียงมีเงิน ไม่มีอะไรที่จะทำไม่ได้
หรูอวี้ถูกหยุนหว่านหนิงใช้เงินฟาดจนวิงเวียนหัวไปนานแล้ว เพียงได้ยินว่าพระชายามีรับสั่ง เขาก็ลุกตัวตรงขึ้นมาทันที
เขาล้วงเอากระเป๋าเงินออกมา พร้อมพูดขึ้นอย่างนอบน้อมว่า “ชีวิตของหรูอวี้เป็นของพระชายา พระชายาต้องการ ก็เอาไปได้เลย”
หยุนหว่านหนิงโยนเงินใส่เข้าไปในถุงเงินของเขา แล้วค่อยพูดขึ้นว่า “เจ้าอย่าคิดว่าพูดแบบนี้ แล้วข้าจะไม่รู้ว่าเจ้าเห็นแก่เงินของข้า”