บทที่ 47 กะเอาเขาให้ถึงตาย

มีอันตราย!

โม่เยว่สีหน้าเปลี่ยนทันที เก็บสายตาอยากกินคนเข้าไป และมองหยุนหว่านหนิงอย่างเคร่งเครียดพลางว่า “ไม่ว่าด้านนอกจะเกิดอะไรขึ้น อย่าออกมาเด็ดขาด”

เขาลุกขึ้นทำท่าจะออกไป

เมื่อครู่หยุนหว่านหนิงกำลังหยอกเย้าโม่เยว่ ไม่คิดว่ารถม้าจะเบรกกะทันหัน

เธอไม่ได้ระวังตัวเลย ทำให้เธอและหยวนเป่าสองแม่ลูกพร้อมใจกันพุ่งชนประตูรถม้า แต่ได้โม่เยว่ดึงกลับมาทัน

เธอกอดปกป้องหยวนเป่า ทั้งสองกอดกันแน่นอยู่มุมหนึ่ง

“ท่านไปทำอะไรน่ะ?”

หยุนหว่านหนิงมองโม่เยว่ ในแววตามีแววร้อนรน

โม่เยว่เหล่มองนาง มุมปากเผยรอยยิ้มมาดร้ายขึ้นมา “ข้าอยากจะดูสิว่า ใครมันโอหังบังอาจนัก! กล้าขวางรถม้าของข้ากลางถนน!”

ในแววตาเขา มีแววสังหารผุดขึ้น

หยุนหว่านหนิงรู้ว่า พอเขาออกไป ต้องเจอเลือดแน่

“อย่าเลย”

เธอรั้งมือเขาไว้ในบัดดล “คนด้านนอกไม่รู้ว่าจ้องเล่นงานใคร! ฟ้ามืดถนนโล่ง ใครก็ไม่รู้ว่าในความมืดจะเป็นยังไง”

แสงตะเกียงสองข้างทางไม่ถือว่าสว่างมาก

ยิ่งไปกว่านั้น นักฆ่าเหล่านี้ดูจะเตรียมตัวมาก่อน มาซุ่มดักรออยู่ที่นี่

เมื่อครู่ตอนออกมา ก็มีคนดับตะเกียงไปแล้ว

ตอนนี้ด้านนอกมืดไปหมด

เหมือนคำของหยุนหว่านหนิง ในความมืดดูจะมีแต่อันตรายเต็มไปหมด

ถ้าเกิด พวกเขามีหลุมพรางอีกล่ะ?

“พวกหรูโม่สามคนมีวิทยายุทธ์สูงส่ง ข้าฟังดูพวกเขามิได้เหน็ดเหนื่อยอะไร นักฆ่าพวกนี้คงมิใช่ยอดฝีมืออะไร รอพวกเขาจับตัวเป็นๆมาสอบสวนก็ได้แล้ว”

สามคนที่เธอพูดถึงคือ หรูโม่ หรูยี่และหรูเยียน

ตอนเธอกับหยวนเป่าตามกู้ป๋อจ้งมาตระกูลกู้ ก็พาหรูเยียนมาด้วย

“ข้าไม่มีทางเป็นเต่าหดหัวดอก”

โม่เยว่หรี่ตาลง ประกายเย็นเยียบวาบผ่านในดวงตา

“ในเมื่อเป็นปลาซิวปลาสร้อยกระจอกๆ ท่านเป็นถึงท่านอ๋องทั้งทีไปลงมือเอง มิเท่ากับทำมือสกปรกรึ? ลดฐานะตนเองไปดอกรึ?”

คำพูดของหยุนหว่านหนิงทำเขาพูดไม่ออก

นั่นไง ไม่นานเสียงต่อสู้ด้านนอกหยุดลง เสียงของหรูโม่ดังขึ้นข้างนอกรถม้า “นายท่าน ก็แค่พวกปลาซิวปลาสร้อย จัดการเรียบร้อยหมดแล้วขอรับ”

“เหลือใครรอดหรือไม่?”

“ไม่มี”

หรูโม่มองดูซากศพข้างเท้า “ผู้เดียวที่เหลือรอดที่จับได้ ก็กัดลิ้นฆ่าตัวตายแล้วขอรับ”

“ในเมื่อกัดลิ้นฆ่าตัวตาย ก็มิใช่ปลาซิวปลาสร้อย ต้องผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี”

น้ำเสียงเย็นเยียบของโม่เยว่ดังออกมาจากในรถม้า “จัดการเก็บกวาดเสียก่อนเถอะ”

“ขอรับ”

หรูโม่อยู่เก็บกวาด หรูยี่และหรูเยียนควบรถม้ากลับจวนอ๋อง

หยุนหว่านหนิงปิดหูหยวนเป่าแน่นมาตลอด และกอดเขาไว้ในอ้อมกอดแน่น เดิมคิดว่าเจ้าเจ้าเด็กน้อยนี่เจอเรื่องแบบนี้ คงหวาดกลัวแน่

ใครจะรู้พอเธอปล่อยมือ ก็เห็นหยวนเป่าเงยหน้าขึ้น มองเธอด้วยดวงตาเป็นประกายระยิบระยับว่า “ท่านแม่ อะไรเรียกว่าปลาซิวปลาสร้อย?”

“อะไรคือปลาซิวปลาสร้อย?”

หยุนหว่านหนิง “....”

“ปลาหรือเต่าชนิดหนึ่งที่เล็กน้อยมาก”

โม่เยว่ตอบแทนเธอ

คำตอบนี้ หยุนหว่านหนิงเหลือบตามองบนทันที

อะไรคือเต่าที่เล็กน้อย? ปลาที่เล็กน้อยมาก?

ท่านอ๋องผู้นี้ คำคุณศัพท์บรรยายของท่านช่างแปลกประหลาดนัก เธอพึ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรกเนี่ย!

แต่หยวนเป่ากลับพยักหน้า คลับคล้ายจะเข้าใจว่า “อ้อ!”

รถม้าพึ่งควบไปได้ระยะหนึ่ง เห็นจวนอ๋องหมิงอยู่ไม่ไกลแล้ว เวลานี้ กลับเห็นคิ้วโม่เยว่ขมวดมุ่น และมองหยุนหว่านหนิงอย่างหวาดระแวง

“ทำไมรึ?”

เห็นสีหน้าเขาแปลกๆ หยุนหว่านหนิงรีบกอดหยวนเป่านั่งตัวตรง ถามอย่างระแวงขึ้นมา

วินาทีต่อมา โม่เยว่ขยับร่าง มือขวาคว้าจับอย่างรวดเร็ว

มีเสียงแหวกอากาศข้างหู หยุนหว่านหนิงเงยหน้าขึ้น เห็นว่ามือเขาคว้าหมับกับลูกศรดอกหนึ่ง

ที่แท้เมื่อครู่เขาไม่ได้มองเธอ