บทที่ 48 เจ้าถอดให้ข้า

ร่างของเขาหายไปในความมืด

หยุนหว่านหนิงถอนหายใจเสียงต่ำ กำลังจะหมุนตัวไป ก็พลันได้ยินเขาพูดคล้ายกระซิบ “ข้าไปทำธุระหน่อย”

เมื่อครู่เขาอธิบายให้เธอฟัง?

หยุนหว่านหนิงกระพริบตาปริบๆ อุ้มหยวนเป่ากลับเรือนชิงหยิ่งอย่างรวดเร็ว

ตอนโม่เยว่ออกไป หรูยี่และหรูโม่ก็ตามออกไป

เธอวางหยวนเป่าลงบนเตียง หยุนหว่านหนิงก็เดินเข้าไปในห้องครัว

ต่อให้ตอนนี้เรือนชิงหยิ่งมีคนรับใช้อยู่ งานพวกนี้ไม่จำเป็นต้องให้เธอทำเอง แต่เธอชินแล้ว ต้องลงมือทำอาหารให้หยวนเป่าทุกวัน

หรูเยียนตามเธอเข้าห้องครัวราวกับเงาตามตัว

เจ้านายและบ่าวสองคนแบ่งหน้าที่กันอย่างชัดเจน หลายเดือนมานี้ได้กลายเป็นความรู้ใจกันไปแล้ว

หยุนหว่านหนิงเตรียมอาหาร หรูเยียนจุดเตา

“เจ้านายเจ้าคืนนี้เป็นอะไรกันแน่?”

เธอเลือกผักไป ก็ถามหรูเยียนไป

การหยิบฟืนของหรูเยียนชะงักกึก เห็นนางตอบขมวดคิ้วว่า “ในเมื่อนายท่านไม่บอกพระชายา ข้าน้อยก็ไม่กล้าพูด รอนายท่านกลับมาก่อนแล้ว พระชายาถามนายท่านเองกับปากเถอะ”

หรูเยียนเป็นคนดื้อ!

หยุนหว่านหนิงเบ้ปาก “ถ้าข้าให้เขาพูดออกจากปากได้ ข้าจะต้องถามเจ้ารึ?”

นี่เป็นคำพูดจากใจจริง

แต่ว่าเห็นแต่ที่นางเป็นห่วงนายท่านของตน...

หรูเยียนเผยข่าวบางอย่างให้เธอ “ความสัมพันธ์ของอ๋องหยิงกับนายท่าน บัดนี้ได้ยกความบาดหมางออกมาอย่างเปิดเผยแล้ว”

“ข้าน้อยได้ยินมาว่า ราชการตอนเช้าวันนี้อ๋องหยิงได้ถวายฎีกาฟ้องเรื่องนายท่านต่อหน้าฮ่องเต้”

“หือ?”

หยุนหว่านหนิงรู้สึกตกใจนิดหน่อย “เขาฟ้องโม่เยว่ทำอะไร?”

“สตรีวังหลังไม่อาจยุ่งเรื่องข้อราชการ อ๋องหยิงฟ้องว่า พระชายาท่านล้ำเส้นแล้ว”

หรูเยียนบอกเสียงเรียบ

จุดนี้หยุนหว่านหนิงรู้ดี

สตรีวังหลังไม่อาจยุ่งเรื่องข้อราชการ

สตรีในเรือนหลังก็เหมือนกัน

อาจเพราะโม่หุยเฟิงรู้ว่า เบื้องหลังโม่เยว่มีหยุนหว่านหนิงคอยวางแผนให้ ถ้าแผนที่นางคิดไม่มีอะไร โม่หุยเฟิงต้องเยาะหยันเหยียดหยามแน่

แต่พอมีแผนการของหยุนหว่านหนิง....

ค่ายเสินจีของโม่เยว่ บัดนี้ยิ่งดีขึ้นเรื่อยๆ เขายิ่งได้รับความวางใจจากฮ่องเต้มากขึ้น

แบบนี้ โม่หุยเฟิงรู้สึกว่า เขายิ่งอันตรายกับตนมากขึ้น

ดังนั้นวันนี้เลยอาศัยเรื่องนี้ฟ้องโม่เยว่หนักๆหนึ่งเล่ม

สายตาหยุนหว่านหนิงเปลี่ยนเล็กน้อย “แล้วเสด็จพ่อลงโทษท่านอ๋องแล้ว?”

“อืม ดุด่าต่อว่าต่อหน้าข้าราชบริพารหนึ่งยก”

หรูเยียนพูดอย่างเรียบง่าย แต่สีหน้าหยุนหว่านหนิงกลับไม่สู้ดีนัก คนรักหน้าตาขนาดนั้นอย่างโม่เยว่ โม่จงหรานกลับต่อว่าต่อหน้าทุกคน...

“งั้นท่านอ๋องเอาคืนอ๋องหยิงไหม?”

เธอรู้ว่า โม่เยว่เป็นคนมีแค้นต้องชำระ

ตอนนักฆ่าบุกเรือนชิงหยิ่งครั้งก่อน สืบได้ว่าเกี่ยวข้องกับจวนอ๋องหยิง โม่เยว่ก็แย่งค่ายเสินจีมาเลย แถมยังริบอาวุธของค่ายห้ากองพล จัดการลงโทษทหารหลายคนของค่ายห้ากองพล เท่ากับเป็นการตบหน้าโม่หุยเฟิงอย่างแรง

ครั้งนี้การที่ฟ้องโม่เยว่หนึ่งเล่มของโม่หุยเฟิง ดูจะเกี่ยวข้องกับเงินหนึ่งพันตำลึงทองนั่น

สรุปแล้ว เขาไม่อยากยอมแพ้

“ท่านอ๋องริบกระบี่ประจำตัวอ๋องหยิงต่อหน้าข้าราชบริพารทั้งหมด”

หรูเยียนตอบหน้านิ่ง

“พรืด”

หยุนหว่านหนิงยิ้มเสียงต่ำออกมา “ดูเป็นเรื่องที่เขาทำได้!”

ดังนั้นนักฆ่าในคืนนี้ เป็นไปได้อย่างมากว่าจะเป็นโม่หุยเฟิงส่งมารึ?

เหมือนโดนโม่เยว่ตบหน้าเข้าให้อีกรอบ และยังตบอย่างสมเหตุสมผล.... เขาดูแลค่ายเสินจี มีอำนาจในการริบกระบี่ประจำตัวของโม่หุยเฟิงจริงๆ ดังนั้นอีกฝ่ายเลยร้อนใจเดือดดาล

“งั้นคืนนี้โม่เยว่ไปคิดบัญชีกับโม่หุยเฟิง?”

คิดถึงคำพูดนั้นก่อนออกไปของเขา “ไม่ว่าได้ยินความเคลื่อนไหวอะไรข้างนอก ก็ห้ามออกมาเด็ดขาด" หยุนหว่านหนิงเงยหน้ามองหรูเยียน “หรือว่าโม่หุยเฟิงมาคิดบัญชีกับเขาแทน?”

หรูเยียนไม่ได้พูดอะไร

แต่หยุนหว่านหนิงรู้ว่า เธอเดาถูกแล้ว