บทที่289 ซ่งจื่ออวี๋ปรากฏตัว

กลางคืนที่มัวหมอง ผู้มาเยือนสวมชุดสีขาว……

หากไม่ระวัง ก็จะตกใจจนเป็นโรคทางจิตได้

เดิมทีหยุนหว่านหนิงจะตะโกนว่า "มีผี" แต่เมื่อได้ยินเสียงที่อ่อนโยนและคุ้นเคยนี้ นางก็รีบเงยหน้าขึ้นมอง ก็สบกับดวงตาที่สดใสคู่หนึ่ง

ภายใต้แสงสลัว ดวงตาของเขาดูสว่างเป็นพิเศษ

“ซ่งจื่ออวี๋？！”

หยุนหว่านหนิงตกตะลึง "เป็นท่านได้อย่างไร?!"

“หนิง……หว่านหนิง”

ซ่งจื่ออวี๋เปลี่ยนชื่ออย่างรวดเร็ว และคำว่า "หนิงหนิง" ในเมื่อครู่นั้น หยุนหว่านหนิงนึกว่าตัวเองหูฝาดไป

เขาถามอย่างอ่อนโยนว่า "ดึกป่านนี้แล้ว เจ้าจะไปที่ไหน？"

"เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?!"

หยุนหว่านหนิงได้สติคืนมา ก็ตกตะลึงเป็นอย่างยิ่ง "เจ้าได้รับบาดเจ็บสาหัสไม่ใช่หรือ? เจ้ายังอยู่ที่ภูเขาหยุนอู้อยู่ไม่ใช่หรือ？！ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้？！"

นอกจากได้กลิ่นยาจางๆ ที่ส่งมาจากบนกายของเขา และกลิ่นเลือดที่ถูกระงับเอาไว้แล้ว สีหน้าของเขาก็ปกติดี

ชุดสีขาวก็สะอาดเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน……

คนที่ไม่รู้ จะไม่มีทางรู้ว่าเขาได้รับบาดเจ็บสาหัสอย่างแน่นอน!

“แผลของเจ้าเป็นอย่างไรแล้ว？”

ในใจของหยุนหว่านหนิงมีคำว่าเพราะอะไรนับหมื่นคำ

เดิมทีคืนนี้ นางจะไปหามังกรตาเดียว ให้เขาไปที่ภูเขาหยุนอู้ เพื่อดูว่าซ่งจื่ออวี๋เป็นอย่างไรบ้างแล้ว

ไม่รู้ว่าโม่เยว่จะกลับมาเมื่อไหร่ คืนนี้นางไม่สามารถไปที่ภูเขาหยุนอู้ได้แล้ว

อีกอย่าง สิ่งที่หมอหลวงหยางพูดก็ถูก

ร่างกายของนางอ่อนแอเทียบกับเมื่อก่อนไม่ได้ แม้จะทานยาที่ "คนไม่รู้จัก" ให้มา ร่างกายฟื้นตัวขึ้นมามากแล้วก็ตาม แต่ก็ไม่กล้าเสี่ยง

หลังจากมีลูกชาย นางก็คือซูเปอร์แมน

ไม่กล้าป่วย เพราะกลัวจะทิ้งลูกไว้คนเดียว

ตอนนี้พอเห็นซ่งจื่ออวี๋แล้ว นางก็ถามอย่างรีบร้อนว่า "ใครทำเจ้าบาดเจ็บ？"

"เสวียนซันเซียนเซิงล่ะ？"

“ตอนนี้เจ้าเป็นยังไงบ้าง?”

"ข้าไม่เป็นไร"

เมื่อเผชิญกับความกังวลและเป็นห่วงของนาง ในดวงตาของซ่งจื่ออวี๋ฉายแววรอยยิ้มที่สังเกตได้ยาก เสียงของเขา อ่อนโยนกว่าเดิม “เจ้ายังสบายดีหรือไม่？”

“เวลาไหนแล้ว เจ้ายังถามข้าว่าสบายดีหรือไม่”

หยุนหว่านหนิงขมวดคิ้ว "ขอข้าดูแผลของเจ้าหน่อย"

พูดจบก็เอื้อมมือไปแก้ผ้าของเขา……

ในยามวิกฤต นางจะไปคิดพิจารณาถึง "ภายใต้สายตาของสาธารณชน" และ "หญิงชายมิควรถูกเนื้อต้องตัวกัน" ได้อย่างไรกัน？

"ข้าไม่เป็นไร"

ซ่งจื่ออวี๋ก้าวถอยหลังอย่างรวดเร็ว

เขาไม่ได้กลัวว่าบาดแผลจะน่ากลัวเกินไป แล้วทำให้นางตกใจ

เพราะนางเป็นคนทำแผลให้เขาเอง นางไม่ตกใจแน่นอน

แค่กลัวว่าจะถูกคนอื่นเห็นเข้า จะทำให้ชื่อเสียงของหยุนหว่านหนิงเสียหาย

เขารู้ดีว่าโม่เยว่ขี้หึงแค่ไหน

ดังนั้นเมื่อคืนนี้หลังจากรู้ว่าเขามา เขาก็รีบหายตัวไปจากหน้าพวกเขา และแอบกังวล จนกระทั่งโม่เยว่พาหยุนหว่านหนิงไป เขาจึงค่อยปรากฏตัว

“หว่านหนิง ร่างกายของเจ้าจะอ่อนแอลงทุกวัน”

เวลาของซ่งจื่ออวี๋มีจำกัด

กลัวโม่เยว่จะกลับมาอย่างกะทันหัน เขาจึงตัดประเด็นว่า "ครั้งนี้เสียพลังงานมากเกินไป และยิ่งพัวพันไปถึงหัวใจกับชีพจร"

“ข้ากับอาจารย์ร่วมใจกันขอยาเม็ดนี้มา เจ้าท่านลงไปก่อน”

ซ่งจื่ออวี๋หยิบกล่องบุผ้ากล่องหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อแล้วยื่นให้นาง "หลังรับประทานลงไปห้ามสัมผัสน้ำเย็น และห้ามดื่มเหล้า หากรู้สึกไม่สบาย มาหาข้าที่จวนซ่ง"

ถ้าไม่ใช่เพราะมีคำสั่งเสียเหล่านี้ เขาคงให้นางทานยานี้ลงไปนานแล้ว

เพื่อความปลอดภัยของหยุนหว่านหนิง เขามาที่ภูเขาหยุนอู้โดยเฉพาะเลย

แม้จะไม่ชินกับบรรยากาศในเมืองหลวง หรือชีวิตที่เร่งรีบนี้มากเพียงใด……

ช่วงนี้ เขาจะอาศัยอยู่ในจวนซ่ง

“เจ้า ไปขอยาให้ข้าหรือ？”

หยุนหว่านหนิงรับกล่องบุผ้ามา และถามด้วยความงุนงง "ดังนั้นที่เจ้าบาดเจ็บ ก็เป็นเพราะไปขอยาให้ข้า? เจ้าไปขอยาที่ไหน? คนที่ขอคือใคร?"

ในใจของนางรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย