บทที่290 ชายปากหมาไม่ใช่คนจริงๆเลย

ทำไมเขาต้องคาดหวัง？

ยานี้ มาจากไหน?

ซ่งจื่ออวี๋มีความลับอะไรปิดบังนางอยู่? !

หลังปวดหัวอย่างรุนแรง หยุนหว่านหนิงก็ตกอยู่ในอาการโคม่า หนึ่งวินาทีก่อนที่นางจะล้มลงกับพื้น ซ่งจื่ออวี๋คว้านางเข้าในอ้อมแขนได้ทันเวลา ความผิดหวังในดวงตาของเขาเห็นได้อย่างชัดเจน

"โธ่"

เขาถอนหายใจเบาๆ

เมื่อมองดูหยุนหว่านหนิงที่หมดสติไป เขาพึมพำกับตัวเอง "หนิงหนิง เมื่อไหร่เจ้าจะจำข้าได้"

ทันใดนั้นซ่งจื่ออวี๋ก็จริงจังขึ้น

เขาอุ้มหยุนหว่านหนิงไว้ในอ้อมแขน ข้ามกำแพงสูงไปอย่างง่ายดาย

วินาทีต่อมา โม่เยว่และหรูอวี้ ปรากฏตัวนอกจวนอ๋องหมิงด้วยสีหน้าที่มืดครึ้ม

ในกลางคืน ซ่งจื่ออวี๋นำหยุนหว่านหนิงส่งกลับไปที่เรือนชิงหยิ่ง

วางนางลงบนเตียงเบาๆ ซ่งจื่ออวี๋ดึงผ้านวมคลุมตัวนางอย่างอ่อนโยน หลังจากลังเลไปครั้งแล้วครั้งเล่า สุดท้ายเขาก็เอื้อมมือไปลูบหน้าผากของนางเบาๆ

ตรงหน้าอกมีความเจ็บปวดอย่างรุนแรง

ไม่รู้ว่าบาดแผลไหนเจ็บ หรือปวดเจ็บกันแน่

“หนิงหนิง ไม่ต้องห่วง มีข้าอยู่ ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าเกิดอะไรขึ้นอย่างแน่นอน!”

เมื่อรู้สึกได้ว่ามีใครบางคนกำลังเข้าใกล้ ร่างของเขาก็วาบหวิวและหายไปในนอกหน้าต่างที่เปิดอยู่

หรูเยียนผลักประตูเข้ามาพร้อมกับยาในมือ

นางก็เป็นองครักษ์ลับเช่นกัน และได้รับการฝึกฝนขององครักษ์ลับพร้อมกับหรูโม่หรูอวี้

หลังเข้ามา ก็รู้สึกถึงกลิ่นจางของคนแปลกหน้า สีหน้าของนางเปลี่ยนไป และรีบเดินไปที่ข้างเตียงทันที

หยุนหว่านหนิงหมดสติไป

หน้าต่างที่ปิดครึ่งหนึ่ง ยังคงสั่นเล็กน้อย

หรูเยียนวางยาลง เดินไปตรวจสอบที่ข้างหน้าต่าง ข้างนอกไม่มีใครเลย……ไม่ก็เป็นเพราะนางรู้สึกผิดไป ไม่ก็วิทยายุทธของคนนี้ยอดเยี่ยม และนางไม่ใช่คู่ต่อสู้!

เป็นใคร……

หรูเยียนไม่ได้ตามไป

ตอนนี้พระชายายังอยู่ในอาการหมดสติอยู่ หากถูกแผนการล่อเสือออกจากถ้ำของคนอื่นเข้า หากพระชายาเกิดอะไรขึ้น ท่านอ๋องจะเอานางไปฝังพร้อมกับพระชายาอย่างแน่นอน!

“พระชายา พระชายา?”

เดินกลับไปที่ข้างเตียง หรูเยียนเรียกเบาๆ

หยุนหว่านหนิงไม่ตอบสนอง

ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากนอกประตู และในขณะที่หรูเยียนกำลังหันหัวไป ก็เห็นโม่เยว่เดินเข้ามาด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจ

หรูอวี้เดินตามหลังมา ดูลับๆ ล่อๆเล็กน้อย……

หรูเยียนขมวดคิ้ว

หรือว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นอีกแล้ว?

"เป็นอะไรไป?"

ทันทีที่โม่เยว่เข้ามา ก็เห็นหยุนหว่านหนิงที่นอนอยู่บนเตียง และรีบวิ่งเข้าไปทันที "หนิงเอ๋อร์เป็นอะไรไป？ตอนข้าออกไปยังดีๆอยู่เลยไม่ใช่หรือ？"

“ตอนบ่าวต้มยาเสร็จเข้ามา พระชายาก็หมดสติไปแล้วเจ้าค่ะ”

หรูเยียนรีบตอบ

“หมดสติไป？”

โม่เยว่นั่งลงข้างเตียง จับมือหยุนหว่านหนิง แล้วเรียกเบาๆ "หนิงเอ๋อร์ หนิงเอ๋อร์?"

หยุนหว่านหนิงไม่ตอบ

"รีบไปเชิญหมอหลวงหยางมาทันที! เร็วเข้า!"

โม่เยว่ตื่นตระหนก และตะโกนสั่งหรูอวี้ที่อยู่หน้าประตูอย่างดัง

เมื่อเห็นว่านายท่านรีบร้อน หรูอวี้จึงรับคำสั่งและจากไป

ไม่ช้า หมอหลวงหยางที่หอบก็ถูกหรูอวี้ลากเข้ามา "โอ๊ย ท่านอ๋อง ไม่ช้าก็เร็ว สักวันหนึ่งกระดูกเก่าของกระหม่อมนี้จะถูกท่านทำโครงพังทลาย!"

“หากเจ้ายังเอาแต่พูดเรื่องไร้สาระอยู่ ข้าจะทำให้เจ้าโครงพังทลายเดี๋ยวนี้!”

โม่เยว่ยืนขึ้น "รีบมาดูเร็ว ทำไมหนิงเอ๋อร์ถึงหมดสติไป？"

ช่างไม่เคารพคนแก่สักนิดจริงๆเลย!

หมอหลวงหยางกลืนน้ำลาย ในใจขุ่นเคือง แต่ไม่กล้าพูดออกมา

เขาเข้าไปใกล้อย่างสั่นเทา และตรวจชีพจรหยุนหว่านหนิงอย่างระมัดระวัง

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เขาถอนหายใจด้วยความโล่งอก "ท่านอ๋องไม่ต้องกังวล！พระชายาไม่ได้เป็นอะไรมาก เหมือนจะถูกอะไรสะเทือนอารมณ์……แต่ไม่เป็นไรมาก"

"นอนสักพักก็ดีแล้ว"

"สะเทือน?"

โม่เยว่ขมวดคิ้ว "อยู่ดีๆ จะได้รับสะเทือนอารมณ์ได้อย่างไร？"

หรูเยียนก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน "บ่าวและพระชายากลับมาจากห้องโถงใหญ่ ก็ไปทำต้มยาให้กับพระชายา พระชายาอยู่ในห้องตลอดเวลา ไม่เคยออกไปไหนเลย!"

ขณะที่พูด หรูเยียนก็นึกถึงกลิ่นที่ไม่คุ้นเคยในห้องเมื่อกี้ได้……

ควรบอกให้ท่านอ๋องหรือไม่?

หาก เรื่องนี้เป็นเรื่องส่วนตัวของพระชายา……