ตอนที่ 314
บทที่314 พี่ใหญ่เป็นพยานให้ข้า
October 22, 2026
ได้ยินนางพูดแบบนี้ ทุกคนที่อยู่ข้างล่างก็สังเกตดูกันหมด
โม่หุยเฟิงมองหยุนธิงหลานอย่างละเอียด ขมวดคิ้วพูดว่า “ข้าดูแล้วก็ไม่มีอะไรแปลกเลยนะ!”
หยุนธิงหลานเป็นพระชายารอง นางก็ต้องใส่ชุดแต่งงานสีชมพูอยู่แล้ว?
แต่ว่าชุดแต่งงานนี้ ดูยังไงก็ดูไม่แพงเลย
หรือว่า ตอนนี้จวนของพวกเขา ยากจนถึงขนาดซื้อชุดแต่งงานไม่ไหวแล้วเหรอ?
ก่อนหน้านั้นโม่หุยเฟิงออกคำสั่งว่า เอาเงินล้านกว่าตำลึงจากจวนออกมา ช่วงนี้ ชีวิตของพวกเขาก็ประหยัดจริงๆ และยังเกณฑ์คนออกไปไม่น้อย
แต่ว่า ฉินซื่อเสวียก็เห็นใจคน
และจวนฉินเซี่ยงก็แอบช่วยพวกเขาด้วย ก็ไม่ถึงขั้นที่กินข้าวกับน้ำ
“ชุดแต่งงานของนางคืออะไรกัน?”
โม่หุยเฟิงถามกลับ “เรื่องนี้เจ้าเป็นคนเตรียมทั้งหมด ชุดแต่งงานนี้เจ้าก็สั่งให้คนเตรียมใช่ไหม?”
“ท่านอ๋อง เป็นความผิดของข้าเอง”
ฉินซื่อเสวียรู้ว่าโม่หุยเฟิงจะถาม นางเตรียมคำพูดเอาไว้แล้วล่ะ “ท่านอ๋องก็รู้ว่า ตอนนี้จวนของพวกเราเป็นยังไง”
“งานแต่งในครั้งนี้ ข้าเอาเงินตัวเองออกมาหลายหมื่นตำลึง”
นางเชิดหน้าขึ้น “ไม่ได้ทำให้ท่านอ๋องขายหน้า! แต่ชุดแต่งงาน……”
“เสด็จพ่อออกคำสั่งมากะทันหัน ข้าจะไปหาช่างตัดดีๆที่ไหน ที่จะตัดชุดแต่งงานเสร็จภายในไม่กี่วัน?”
เหตุผลนี้ดูสมเหตุสมผลดี!
หยุนธิงหลานอดไม่ไหว “พระชายาพูดมีเหตุผลดี! แต่ก่อนหน้านั้น ข้าว่าจะเตรียมชุดแต่งงานเอง พระชายาสั่งคนไปบอกว่า พวกท่านเตรียมชุดแต่งงานไว้เสร็จแล้ว”
“ข้าเชื่อท่านอ๋อง เชื่อพระชายา แต่ไม่คิดว่าพระชายาจะเตรียมชุดแบบนี้มาให้?”
นางยื่นมือไปชี้ชุดแต่งงานมุ้งสีชมพูตัวเอง
ตอนที่มองไปยังโม่หุยเฟิง ก็พูดอย่างน้อยใจว่า “ท่านอ๋อง ท่านดูสิ ข้าจะใส่ชุดแบบนี้ออกมาเจอผู้คนได้ยังไง?”
“จวนกั๋วกงของเราแม้จะเทียบกับจวนอ๋องไม่ได้ แต่เงินค่าตัดชุดแต่งงานก็พอออกไหว! ยิ่งไปกว่านั้น นี่เป็นงานแต่งที่ฝ่าบาททรงมีรับสั่ง จัดงานลวกๆแบบนี้ ถ้าฝ่าบาทรู้เข้า……”
นางเอาแขนเสื้อมาเช็ดน้ำตา พูดไม่ออก
โม่หุยเฟิงขมวดคิ้วแน่นเป็นปม
ฉินซื่อเสวียกับหยุนธิงหลาน ต่างฝ่ายต่างก็มีเหตุผลของตัวเอง
เขาเป็นผู้ชาย กลับรู้สึกว่าทั้งสองฝ่ายไม่มีใครผิดเลย?!
“ท่านอ๋อง วันนี้ข้ามาไม่ทันเวลามงคล เป็นเพราะ……ชุดแต่งงานนี้ใส่ออกมาไม่ได้จริงๆ!”
หยุนธิงหลานพูดต่อว่า “ถ้าคนอื่นเห็นแล้ว ไม่เพียงแต่จะหัวเราะเยาะความยากจนของจวนอ๋อง และท่านอ๋องยังต้องอับอายไปทั้งเมืองด้วย!”
“ข้าทำเพื่อท่านอ๋องนะเจ้าคะ!”
นางปิดหน้าร้องไห้
ฉินซื่อเสวียมองนางอย่างเย็นชา “หยุนธิงหลาน เจ้าแสดงได้ดีเลยนี่”
“เสียดายที่ตอนนี้ข้าไม่ได้พูดถึงเรื่องพลาดเวลามงคลไป”
นางพูดขึ้นอย่างเย็นชาว่า “ด้านในที่เจ้าใส่อยู่คืออะไร?”
ว่าแล้ว นางก็หันไปสั่งจื่อซู “ถอดเสื้อของนางออก! ให้ท่านอ๋องได้เห็นชัดๆ ด้านในของนางใส่อะไรกันแน่!”
โม่หุยเฟิงกำลังจะเข้าไปห้าม จื่อซูก็ยื่นมือไปคว้าไว้……
‘แควก’ เสียงเสื้อขาด ชุดมุ้งสีชมพูด้านนอกของหยุนธิงหลานถูกฉีกออก กลับถูกฉีกออกง่ายมาก!
จื่อซูมีสีหน้ากระอักกระอ่วน!
นางมองฉินซื่อเสวียอย่างน้อยใจ: พระชายา บอกเร็วหน่อย จะได้ไม่เตรียมผ้าที่ขาดง่ายแบบนี้ นี่มัน……
โม่หุยเฟิงกวาดตามองฉินซื่อเสวีย: ฉินซื่อเสวีย เจ้าทำเกินไปแล้ว!
ฉินซื่อเสวียไม่สนใจ
เป้าหมายของนางสำเร็จ ก็เพียงพอแล้วล่ะ!