บทที่ 1024 โลกมายาที่แปลกประหลาด

เห็นเพียงว่าที่ใต้ดินแห่งนี้เป็นดั่งสวรรค์บนดิน กลุ่มเมฆหมอกลอยปกคลุมไปทั่ว สิ่งก่อสร้างจากหยกสีขาวเรียงสลับซับซ้อนอย่างมีรสนิยม ประณีตและงดงามอย่างหาที่เปรียบไม่ได้!

และท่ามกลางกลุ่มเมฆหมอกที่ลอยเป็นเกลียว ยังเกลื่อนกลาดไปด้วยแสงอรุโณทัยเปลี่ยนแปลงไปร้อยแปดพันเก้า บางครั้งก็มีบางครั้งก็หาย เหมือนจะจริงเหมือนจะเป็นภาพลวงตา มันช่างทำให้คนรู้สึกประหลาดใจอย่างบอกไม่ถูกจริง ๆ

“นี่ก็คือพลังอันแปลกประหลาดพวกนั้น” กู่ยี่เทียนกล่าว พลางเอื้อมมือออกไปคว้า ทันใดนั้น แสงอรุโณทัยก้อนหนึ่งตกลงมาในมือของเขา และถูกเขาดูดกลืนเข้าไปในพริบตา

หลี่ฝางเห็นการกระทำของกู่ยี่เทียน ภายใต้ความอยากรู้อยากเห็นเขาจึงได้ลองทำตาม ชั่วพริบตาเดียว พลังอันแปลกประหลาดที่ถูกเขาคว้าเอามานั้นก็ได้ผสมผสานเข้ากับกำลังภายในที่อยู่ในร่างของเขา ทำให้กำลังภายในในร่างของเขานั้นแข็งแกร่งขึ้นมาเล็กน้อย

“สามารถดูดซับได้ในชั่วพริบตาเลยงั้นเหรอ?” หลี่ฝางค่อนข้างแปลกใจ “มันสามารถผสมผสานได้เองเหรอ?”

“ฮ่า ๆ ๆ นี่ก็คือจุดที่น่าประหลาดใจของพลังอันแปลกประหลาดนี่ บริสุทธิ์อย่างมาก ไม่ต้องมีการแปรผันเลยสักนิด เพียงแค่ร่างกายของคุณสามารถรับได้ คุณก็สามารถดูดซับเข้าไปเรื่อย ๆ เพื่อเพิ่มพลังกำลังภายใน!”

“สุดยอด” หลี่ฝางกล่าวชื่นชม “ถึงว่าทำไมพลังของนายถึงได้เพิ่มขึ้นเร็วขนาดนี้”

“เหอะ ๆ ......” กู่ยี่เทียนเจ็บปวดไม่น้อย พลังของเส้นลี่ฝางกับกู่ยี่เทียน ในตอนนี้ไม่ต่างกันสักเท่าไหร่ หลี่ฝางกล่าวเช่นนี้ เหมือนกับกำลังชมว่าตัวเองร้ายกาจอย่างไรอย่างนั้น

คำพูดของทั้งสองคนเมื่อตกถึงหูของปรมาจารย์กำลังภายในคนอื่น ๆ ก็พลันทำให้พวกปรมาจารย์กำลังภายในรู้สึกตื่นเต้นดีใจขึ้นมาทันที

คนที่ลงมือคนแรกมีชื่อว่าลู่เจิ้งชู เขาไม่คิดอะไรเลยสักนิด แล้วยื่นมือออกไปคว้าก้อนพลังอันแปลกประหลาดนั้นลองดูก่อนค่อยว่ากัน

แต่ทว่าเพียงชั่วพริบตานั้นเอง จู่ ๆ ดวงตาทั้งสองข้างของลู่เจิ้งชูก็พลันนูนออกมา กำลังภายในที่อยู่ในร่างกายถูกพลังอันแปลกประหลาดนั่นกวาดล้าง ถึงขนาดพูดได้ว่าเปราะบางเป็นอย่างมาก

ทันใดนั้น ลู่เจิ้งชูก็ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย “อั๊ก” เลือดสด ๆ กระอักออกมาจากปากของเขา

“ปัญญาอ่อน!” เสือขาวที่อยู่ด้านข้างกล่าวเหยียดหยาม “ผู้แข็งแกร่งระดับแดนเต๋าถึงจะสามารถดูดกลืนพลังอันแปลกประหลาดนี่ได้โดยตรง แค่ฝีมืออย่างนาย ช่างน่าตลกเสียจริง!”

ลู่เจิ้งชูโมโหขึ้นมาทันที: “สารเลว!”

ในตอนนี้เองกู่ยี่เทียนก็ได้เอ่ยขึ้นมา: “พอเถอะน่า ในเมื่อได้รับบทเรียนแล้วก็เงียบ ๆ หน่อย! ในที่แห่งนี้มีอะไรที่คาดไม่ถึงอยู่มากมาย ถ้าหากพวกนายทำอะไรมั่วซั่วตามอำเภอใจโดยไม่ฟังคำสั่ง พอถึงตอนนั้นอย่าโทษที่ฉันโยนพวกนายออกไป!”

“ครับ!” สี่ขุนศึกกล่าวโดยพร้อมเพรียง

ปรมาจารย์กำลังภายในคนอื่น ๆ มองหน้ากันไปมา และทำได้เพียงพยักหน้ารับอย่างจำใจ

ความสามารถสู้คนอื่นไม่ได้ พวกเขาเองก็ไม่มีอะไรจะพูด

หลี่ฝางมองดูสีหน้าท่าทางปรารถนาของไท่ซางและราฟาเอล จึงยิ้มขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ เขาลงมือสลายกลุ่มพลังอันแปลกประหลาดก้อนหนึ่งออกแล้วผสมผสานเข้าด้วยกันอีกครั้ง ที่พลังภายในสามารถดูดซับได้

หลี่ฝางมอบพลังอันแปลกประหลาดที่ตัวเองได้ผสมผสานใหม่อีกครั้งนั้นให้กับไท่ซางและราฟาเอล พลางกล่าว: “พลังงานทั้งสองก้อนนี้ถึงแม้พลังภายในจะสามารถดูดซับได้ แต่ก็ต้องค่อย ๆ ดูดซับทีละนิด ถ้าหากเร็วเกินไป พวกนายเองก็จะทนรับไม่ได้”

“ขอบคุณครับลูกพี่” ไท่ซางหัวเราะแหะ ๆ และรับเอาก้อนพลังอันแปลกประหลาดมาเป็นคนแรก ราฟาเอลถึงแม้จะไม่ได้เร่งรีบเหมือนเจ้าลิงคนนั้น แต่ก็ปรากฏความรีบร้อนขึ้นมาในสายตา หลังจากที่ได้เอ่ยขอบคุณตามแล้วจึงได้รับเอามา

ทั้งสองคนทดลองดู สามารถดูดซับได้อย่างที่คิดจริง ๆ จึงรู้สึกปีติยินดีขึ้นมาภายในใจทันที

คนอื่น ๆ เห็นท่าทางเบิกบานอย่างได้ใจของไท่ซางและราฟาเอล ก็รู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาภายในใจ

คงจะไม่ให้พวกเขายอมเป็นลูกน้องของหลี่ฝาง แล้วขอร้องให้หลี่ฝางช่วยทำให้ตัวเองสักหน่อยหรอกใช่ไหม?