บทที่ 1025 วิกฤติที่เกิดจากน้ำลายหนึ่งคำ

“งั้นทำไม่เอาพวกมันไปปลูกที่อื่นล่ะ?” กู่เฟยจางเอ่ยถาม: “ทิ้งไว้ที่นี่แบบนี้ มันสิ้นเปลืองมากจริง ๆ นะ”

“ทำไม่ได้ สภาพแวดล้อมที่อำนวยของที่นี่ทำให้หญ้าวิเศษมีชีวิตต่อไปได้ แต่ทันทีที่ไปสู่โลกภายนอก หญ้าวิเศษก็จะเฉาตายไปอย่างรวดเร็ว สูญเสียฤทธิ์ยาทุกอย่างไป” กู่ยี่เทียนกล่าวอธิบาย

“น่าเสียดายจัง” กู่ยี่เทียนถอนหายใจยาว ๆ

“ถ้าหากคุณยินยอมที่จะเข้าร่วมศึกษาค้นคว้ากับพวกเรา ผมคิดว่าไม่นานก็คงจะค้นพบวิธีใช้ประโยชน์จากหญ้าวิเศษ” จู่ ๆ กู่ยี่เทียนก็เอ่ยขึ้นมา: “ผมหวังเป็นอย่างยิ่งว่าคุณจะเข้าร่วม”

กู่เฟยจางยินดีปรีดาขึ้นมาทันที: “แน่นอน! ผมยินดีที่จะเข้าร่วมอย่างแน่นอน!”

สำหรับคนที่หลงใหลในเภสัชวิทยาเช่นนี้แล้ว เขาไม่ยอมที่จะพลาดโอกาสแบบนี้ไปอย่างแน่นอน

กู่ยี่เทียนยิ้มขึ้นมาทันที

สีหน้าท่าทางของปรมาจารย์กำลังภายในคนอื่น ๆ พิลึกกึกกือขึ้นมา

กู่เฟยจางเป็นเจ้าหุบเขาแห่งหุบเขาราชายา ท่าทีของเขาก็คือท่าทีของหุบเขาราชายา ในครั้งนี้......มันไม่ธรรมดา!

กู่ยี่เทียนกวาดสายตามองไปรอบ ๆ แล้วกล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำ: “ไปกันเถอะ เดินไปข้างหน้าต่อ!”

ทุกคนเดินผ่านเส้นทางมายามา เดินไปได้อีกสักระยะ กู่ยี่เทียนก็ได้หยุดฝีเท้าลงอีกครั้ง

“ข้างหน้าเป็นสถานที่ที่อันตรายอย่างมากอีกแห่งหนึ่ง ที่มีแรงฉุดดึงที่แข็งแกร่งอยู่ทั่วทุกสารทิศ อย่าลืมใช้กำลังภายในปกป้องจุดที่อ่อนแอที่สุดในร่างกายของพวกนายเอาไว้”

เมื่อเห็นท่าทีจริงจังของกู่ยี่เทียน เป็นธรรมดาที่ทุกคนจะไม่กล้าเป็นเหมือนตอนที่เข้ามาแรก ๆ ต่างพากันระแวดระวังขึ้นมาทันที

“พวกเราเรียกที่นี่ว่าวังวนใหญ่ เข้าไปกันเถอะ”

กล่าวจบ กู่ยี่เทียนก็ได้ใช้รัศมีห่อหุ้มตัวเองไว้ ราวกับได้เอาตัวเองเข้าไปซ่อนอยู่ในฟองอากาศ

กู่ยี่เทียนปล่อยพลังชี่ที่แข็งแกร่งออกมาจากร่างกาย จากนั้นพลังชี่ก็ได้หดตัวลง ราวกับชุดเกราะที่ไม่มีรอยต่อห่อหุ้มร่างของเขาเอาไว้

“ถ้าหากไม่สามารถปกป้องร่างกายของตัวเองทั่วทุกตารางนิ้วได้ จะต้องรีบบอกโดยเร็ว ไม่เช่นนั้นหลังจากที่เข้าไปแล้วพบกับอันตรายอย่าหาว่าผมไม่เตือน พลังและทิศทางของแรงฉุดดึงในที่นี่นั้นมีการเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา พลังมหาศาล เพียงพอที่จะฉีกขาดเหล็กกล้า ถ้าหากไม่ทันระวังถูกฉุดเอาลูกตาหรือใบหูออกมา งั้นก็ทำได้เพียงยอมรับว่าตัวเองนั้นโชคร้ายแล้ว”

กล่าวไป ทุกคนก็พลางเดินไปข้างหน้า ไม่นาน แผ่นหยกใต้เท้าที่ทุกคนเดินอยู่นั้นก็ได้หายไป ด้านหน้านั้นไม่ได้มีอะไรปูรองพื้นอีก แต่เป็นเพียงพื้นดินโคลนเปล่า ๆ

หลี่ฝางเหยียบเท้าลงไปบนพื้นดินโคลน และได้ทิ้งรอยที่ชัดเจนเอาไว้

ในเวลานี้ เขาเองก็สัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของสนามพลังที่มาจากทั่วทุกสารทิศ

รัศมีที่ครอบคลุมปกป้องร่างกายเอาไว้นั้น ได้ถูกพลังของที่นี่ฉุดกระชากลากดึงจนมีเสียงดัง “เอี๊ยด ๆ”

ถ้าหากเป็นคนธรรมดาคนหนึ่งอยู่ที่นี่ เกรงว่าคงถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ ไปภายในไม่กี่วินาที