บทที่ 1027 สิบสองคนทอง

“......” กู่ยี่เทียนพูดไม่ออกเล็กน้อย ทำได้เพียงกล่าวอธิบาย: “ตอนนั้นจิ๋นซีฮ่องเต้ได้รวบรวมแผ่นดินเป็นหนึ่งเดียว เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดการทรยศก่อความวุ่นวายขึ้นมาอีกครั้ง จึงได้เก็บรวบรวมอาวุธมาจากใต้หล้า และหล่อหลอมเป็นรูปปั้นคนที่ทำจากทองขนาดใหญ่สิบสองตัว และได้เรียกชื่อว่า สิบสองคนทอง”

หลี่ฝางสงสัยเล็กน้อย: “ขยับได้ไหม?”

“ได้!” กู่ยี่เทียนพยักหน้าอย่างจริงจัง: “พอถึงตรงนั้นนายก็จะรู้เอง ฉันพูดแบบนี้ นายจะต้องจินตนาการไม่ออกแน่”

“ก็ได้” หลี่ฝางเองก็ไม่อยากจะถามต่อ และได้เอ่ยขึ้นมา: “บอกมาเถอะ พวกเราต้องทำยังไง?”

“ในที่นี้มีเพียงฉันและนายที่สามารถดูดกลืนพลังงานอันแปลกประหลาดที่อยู่โดยรอบพวกนี้ มาทดแทนพลังงานที่สูญเสียไปได้อย่างไม่ขาดสาย ดังนั้นความคิดของฉันก็คือ มีเราสองคนเป็นจุดศูนย์กลาง เชื่อมรัศมีพลังของทุกคนเข้าด้วยกัน ให้กลายเป็นรัศมีพลังป้องกันขนาดใหญ่ นำพาพวกเราทุกคนเข้าไปข้างใน”

“เข้าใจแล้ว” หลี่ฝางพยักหน้า

“งั้นก็ปฏิบัติการแบบนี้เลย”

หลังจากที่ทั้งสองคนหารือกันเสร็จ ก็รออีกไม่นาน ผู้คนที่ไปยังกระถางทองสัมฤทธิ์ขนาดใหญ่พวกนั้นก็ได้กลับมา บนใบหน้าของทุกคนต่างมีท่าทางปลื้มปีติอย่างสุดขีด ดูแล้วเหมือนจะตื่นเต้นดีใจเป็นอย่างมาก

ได้พบเจอวิธีที่จะบรรลุสู่ขั้นแดนเต๋า จู่ ๆ ทุกคนต่างก็รู้สึกว่าการมาในครั้งนี้นั้นคุ้มค่ามาก

ส่วนไท่ซางก็ได้มองคนพวกนี้ด้วยความสงสารเล็กน้อย ๆ เขาแอบยิ้มขึ้นมาภายในใจ

กู่ยี่เทียนเรียกทุกคนมารวมตัวกัน และได้กล่าวเรื่องที่ตัวเองหารือกับหลี่ฝางเมื่อสักครู่นั้นขึ้นมาอีกรอบ

ทุกคนที่ต่างกำลังปีติยินดีอยู่นั้นมีหรือจะปฏิเสธ พวกเขาเห็นด้วยกับข้อเสนอของกู่ยี่เทียนทันที

จากนั้น คนทั้งหมดสิบเก้าคน รัศมีพลังได้เชื่อมต่อเข้าด้วยกัน จนกลายเป็นรัศมีพลังขนาดใหญ่มหึมา ปกป้องทุกคนเอาไว้

ทันใดนั้นเอง ทุกคนต่างก็ได้รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาไม่น้อย

ส่วนหลี่ฝางและกู่ยี่เทียนที่เป็นจุดศูนย์กลาง ก็ได้เริ่มเปลี่ยนพลังงานอันแปลกประหลาดที่อยู่รอบ ๆ ให้กลายเป็นพลังงานของรัศมีพลังขนาดใหญ่นี้ นำพาทุกคนเดินลึกเข้าไป

อย่างช้า ๆ แรงกดดันที่มาจากทั่วทุกสารทิศก็ได้เพิ่มขึ้นมาเรื่อย ๆ ถึงขั้นที่แม้ว่าทุกคนจะร่วมแรงกัน แต่แค่ก้าวเท้าก็ยังค่อนข้างจะลำบาก

และในเวลานี้เอง ทุกคนก็ได้มาถึงขอบของลานกว้าง และได้มองเห็นฉากอันน่าสะพรึงกลัวยืน

อยู่ที่ขอบของลานกว้าง ทางเดินข้างหน้าได้ขาดหายไป มองไปด้านล่างเต็มไปด้วยความมืดดำ ไม่สามารถรู้ได้เลยว่ามันลึกขนาดใน

และที่นี่ได้เต็มไปด้วยพลังอันแปลกประหลาดที่ทำให้รู้สึกว่ามันได้รวมตัวกันเป็นก้อนแล้ว

ถ้าหากพูดว่าพลังอันแปลกประหลาดก่อนหน้านี้นั้นเป็นเพียงหมอกควันอันบอบบาง เช่นนั้นพลังอันแปลกประหลาดในตอนนี้ก็ได้เป็นเหมือนดั่งขนมสายไหมที่จับตัวกันเป็นก้อน ๆ ส่งแสงอรุโณทัยแวววับจับตา

และฝั่งตรงข้ามของลานกว้าง ที่มีระยะห่างเป็นพัน ๆ เมตรนั้น เป็นเกาะหยกสีขาวขนาดใหญ่มหึมา บันไดขั้นแล้วขั้นเล่าขยายขึ้นไปข้างบน ราวกับได้ยื่นขึ้นไปบนท้องนภา สุดท้ายได้ถูกปลุกคุมอยู่ในแสงอรุโณทัยอันแรงกล้า

สิบสองคนทองที่กู่ยี่เที่ยงเอ่ยถึง ก็ได้ยืนตั้งตระหง่านอยู่ที่ช่องว่างในอากาศ ยืนเงียบ ๆ อยู่ที่ตรงหน้าของทุกคน

รูปปั้นทองคำขนาดใหญ่สูงหนึ่งร้อยเมตร บนร่างสวมผ้าคลุมไหล่ เหมือนคนยักษ์ในตำนานโบราณ พลังการโจมตีที่แข็งแกร่งนั่น ทำให้ทุกคนต่างก็อ้าปากกว้าง

และในตอนนั้นเอง สิบสองคนทองก็ได้ขยับ ราวกับเพราะว่าได้มีคนภายนอกมาเยือน พวกสิบสองคนทองที่ยืนอยู่ในอากาศ ต่างก็ได้ก้าวเข้าหาทุกคนทีละก้าว

“บิน บินได้ด้วย......” ใครคนหนึ่งพึมพำขึ้นมา

ณ เวลานี้ กู่ยี่เทียนก็ได้กล่าวขึ้นมาด้วยความหวาดผวาอย่างบอกไม่ถูก: “ทำไมสิบสองคนทองถึงได้เคลื่อนไหวหมดล่ะ! ครั้งที่แล้วเคลื่อนไหวเพียงแค่ตัวเดียวเอง!”