บทที่ 1028 เพิ่มขึ้นร้อยเท่า

“นี่ นี่ก็เป็นข้อมูลที่บันทึกอยู่ในสุสานจูหลงเหรอ?” ฉินป่ายชวนถามเสียงสั่น

“ถูกต้อง” กู่ยี่เทียนพยักหน้ายืนยัน

“จะสร้างประตูเทพได้ยังไง?” หลี่ฝางถามคำถามที่ทุกคนต่างก็อยากจะถามออกมา

“ฉันเองก็ไม่รู้วิธีที่เฉพาะเจาะจงเหมือนกัน แต่ฉันรู้เพียงเล็กน้อยว่า ต้องการที่จะสร้างประตูเทพนั้น ก่อนอื่นจะต้องหาเต๋าของตัวเองให้เจอ!” กู่ยี่เทียนจ้องมองดวงตาทั้งสองข้างของหลี่ฝางและกล่าวทีละคำ

“เต๋า......ของตัวเองงั้นเหรอ?” คนอื่น ๆ ต่างก็งงงัน แต่หลี่ฝางกลับสั่นสะท้านไปทั้งตัว

ก่อนจะมาที่นี่ หลอซ่าได้เคยบอกกับเขาว่า ตัวเองได้หาเต๋าของตัวเองเจอแล้ว ดังนั้นจึงไม่มีความหมายอะไรที่จะมาที่นี่

ส่วนส้าวส้วยเองก็บอกว่า เต๋าของเขานั้นไม่เหมือนกับคนอื่น จะมาหรือไม่มาก็ไม่สำคัญอะไร

ที่แท้เต๋าที่ว่านั้น มีความหมายเช่นนี้นี่เอง!

“ทำยังไงถึงจะหาเต๋าของตัวเองเจอ? แล้วหลังจากที่หาเต๋าของตัวเองเจอล่ะ?” หลี่ฝางถามขึ้นมาอย่างติดต่อกัน

“พวกนี้ฉันเองก็ไม่รู้ เต๋าของแต่ละคนไม่เหมือนกัน ฉันเองก็เหมือนกับไหน ก็กำลังอยู่ระหว่างการสำรวจ” คำพูดเพียงประโยคเดียวของกู่ยี่เทียน ได้ดับประกายไฟอันร้อนแรงในดวงตาของหลี่ฝางลง

“บางที ความลับอาจจะซ่อนอยู่ด้านหลังของสิบสองคนทอง” กู่ยี่เทียนจ้องมองหลี่ฝางพลางกล่าว: “กล้าไปดูกับฉันสักหน่อยไหม?”

สิบสองคนทอง ยิ่งมีคนมาเยอะ พวกมันก็จะยิ่งเคลื่อนไหวเยอะ พลังก็จะแข็งแกร่งขึ้นเหมือนกัน

คนสิบกว่าคนปรากฏตัวขึ้นมาพร้อมกัน สิบสองคนทอง ก็เคลื่อนไหวทั้งหมดทันที นอกจากนี้แต่ละตัวยังได้ถึงขั้นแดนเทพกึ่งแล้ว! สูงกว่าแดนของทุกคนที่อยู่ตรงนี้!

เพียงพอที่จะกวาดล้างพวกเขาครั้งแล้วครั้งเล่า!

แต่ถ้าหากคนไม่เยอะเช่นนั้น มีเพียงหลี่ฝางและกู่ยี่เทียนแค่สองคนล่ะ?

กู่ยี่เทียนถูกจ้องมองด้วยดวงตาที่ร้อนแรงคู่หนึ่ง จู่ ๆ ภายในใจของหลี่ฝางก็ได้เกิดความกล้าหาญเถอะฮึกเหิมขึ้นมา

“ทำไมจะไม่กล้า!”

เพียงแต่ว่าเมื่อเป็นแบบนี้ เหล่าปรมาจารย์กำลังภายในทั้งหมดคงต้องหยุดอยู่เพียงเท่านี้แล้ว

“เอาอย่างนี้” กู่ยี่เทียนคิดอยู่สักพักแล้วกล่าว: “พวกคุณทำการสำรวจอยู่บนลานกว้างแห่ง นี้ห้ามไปไหน รอพวกเราออกมาแล้วค่อยมารวมตัวกัน”

กล่าวจบ เขายังได้พูดเสริมขึ้นมาอีก: “มาจนถึงทุกวันนี้บริเวณโดยรอบของลานกว้างเพิ่งได้สำรวจไปไม่ถึงหนึ่งในห้าเท่านั้น ทางที่ดีพวกคุณเกาะกลุ่มกันสำรวจ เพื่อป้องกันการเกิดเรื่องที่ไม่คาดฝันขึ้น ตัวคนเดียวรับมือไม่ได้”

เหล่าปรมาจารย์กำลังภายในมองตากัน ดูเหมือนจะจนใจเล็กน้อย แต่ก็ทำได้เพียงพยักหน้ารับปาก

ด้วยความสามารถของพวกเขา ถ้าไม่ใช่หลี่ฝางและกู่ยี่เทียนพามา พวกเขาก็ไม่มีทางที่จะมาถึงที่นี่ได้

ในตอนนี้หลี่ฝางทั้งสองคนจะจากไป พวกเขาเองก็ไม่อาจที่จะสำรวจไปในที่ที่ลึกกว่านี้ได้

ไม่นานกู่ยี่เทียนและหลี่ฝางก็ได้ส่งทุกคนกลับไปยังจุดเริ่มต้นของลานกว้างอีกครั้ง หลังจากที่ กำชับอยู่หลายประโยคแล้วถึงได้จากไป

ไม่นาน ทั้งสองคนก็ได้กลับมาที่บริเวณหน้าผาอีกครั้ง

“ในเมื่อวิธีที่บันทึกอยู่บนกระถางทองสัมฤทธิ์ขนาดใหญ่นั่นใช้ไม่ได้” หลี่ฝางเอ่ยถามกู่ยี่เทียนขึ้นมาอย่างอดไม่ได้: “แล้วนายสำเร็จถึงขั้นแดนเต๋าได้ยังไง?”