บทที่ 1031 สมัยโบราณ

ทั้งสองคนเดินขึ้นมาทีละขั้นจนถึงบันไดขั้นสุดท้าย เชิญหน้ามองไปทางจิ๋นซีฮ่องเต้

ในตอนนั้นเอง ร่างไร้วิญญาณของจิ๋นซีฮ่องเต้ก็ได้ขยับเล็กน้อยโดยที่ไม่อาจสัมผัสได้

“กร๊อบ”

ถึงแม้ว่าเสียงจะเบามาก แต่ก็ไม่อาจหลบพ้นหูของแดนเต๋าทั้งสองคนได้

หลังจากนั้น ภายใต้สายตาอันน่าเหลือเชื่อของทั้งสองคนนั่นเอง ร่างของจูหลงก็ได้ค่อย ๆ แตกออก ด้วยความเร็วที่ทั้งสองไม่อาจทำอะไรได้เลย ก็ได้แตกสลายไปอีกครั้ง อันตรธานหายไปอย่างสิ้นเชิง

พรึบ!

ทั้งสองคนพุ่งออกไปพร้อม ๆ กัน และได้ปรากฏตัวขึ้นที่ด้านหน้าบัลลังก์มังกรภายในชั่วพริบตา แต่กลับทำได้เพียงเฝ้ามองร่างของจูหลงอันตรธานหายไปในอากาศ

“หายไปแล้ว......” กู่ยี่เทียนกล่าวพึมพำ

หลี่ฝางพิจารณาบัลลังก์มังกรอยู่สักพัก ไม่มีแม่แต่ฝุ่นละออง การสลายหายไปของจูหลงไม่ได้ทิ้งร่องรอยใด ๆ ไว้เลย

“ทำไมถึงได้สลายไปแบบนี้ล่ะ?”

กู่ยี่เทียนคำรามเสียงต่ำ สีหน้าดูไม่ได้อย่างสุดขีด

“ไปไหนแล้ว! ไปไหนแล้วกันแน่!”

หลี่ฝางขมวดคิ้ว แล้วตวาดอย่างเยือกเย็น: “กู่ยี่เทียน สงบสติหน่อย!”

เขาเข้าใจความรู้สึกของกู่ยี่เทียนในตอนนี้ เพราะถึงยังไงซะ วิธีสำเร็จถึงขั้นแดนดั่งเทพได้อยู่ตรงหน้าแล้วแท้ ๆ ไม่รู้ว่านานแค่ไหนแล้วที่กู่ยี่เทียนได้เข้าร่วมทีมสำรวจสุสานจูหลง ตอนนี้ในที่สุดก็ได้มาถึงขึ้นสุดท้าย แต่จู่ ๆ ก็กลายเป็นเพียงความว่างเปล่า

หากเปลี่ยนเป็นตัวเอง ความรู้สึกหดหู่แบบนั้นก็สามารถทำให้ตัวเองเสียใจได้เหมือนกัน

แต่ตอนนี้หลี่ฝางไม่มีเวลาที่จะมารอให้กู่ยี่เทียนค่อย ๆ ปรับความรู้สึก ร่างไร้วิญญาณของจูหลงแตกสลายไปอย่างกะทันหัน จะดูยังไงก็ไม่ปกติ

ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ หลังจากนี้พวกเขาต้องเผชิญหน้ากับอันตรายหรือไม่?

หลี่ฝางจับกู่ยี่เทียนเอาไว้ทันที กำลังภายในสายหนึ่งถูกขับเคลื่อนออกมา ทำให้กู่ยี่เทียนมีสติขึ้นมาบ้าง

กู่ยี่เทียนรู้สึกถึงความเจ็บปวด จึงพลันรู้สึกตัวขึ้นมาทันที แล้วกล่าวเสียงเบา: “ขอโทษด้วย ฉันควบคุมอารมณ์ไม่ได้ไปชั่วขณะ”

“นายสงบสติอารมณ์เอาไว้ แล้วมาแก้ไขปัญหาที่พวกเราเผชิญอยู่ตอนนี้ก่อนเถอะ” หลี่ฝางมองไปรอบ ๆ พลางกล่าว

กู่ยี่เทียนเองก็สังเกตเห็นปัญหาขึ้นมาทันที

“นี่......กำแพงกำลังบีบตัวเข้ามาเหรอ?”

“เป็นตำหนักทั้งตำหนักกำลังหดเล็กลงต่างหาก!” หลี่ฝางตวาดขึ้นมาอย่างอดไม่ได้

“จะเป็นไปได้ยังไง?” กู่ยี่เทียนตะโกนเสียงดัง แต่กลับพบว่าหลี่ฝางพูดถูก ทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ในตำหนักแห่งนี้ต่างก็กำลังหดเล็กลง ช่องว่างด้านในเองก็เล็กลงเป็นธรรมดา

“รีบไปเร็ว ช้ากว่านี้พวกเราคงออกไปไม่ได้แล้ว!” หลี่ฝางรีบพุ่งไปยังด้านนอกทันที

“วัสดุของตำหนักแห่งนี้เหมือนกับสิบสองคนทอง ไม่สามารถทำลายได้เลย!”