บทที่ 1033 พลังทำลายล้างทุกสิ่งทุกอย่าง

กู่ยี่เทียนเห็นหลี่ฝางไม่สนใจตัวเอง จึงได้หันหลังไปเพียงลำพัง คิดจะไปตามหาพวกปรมาจารย์กำลังภายในที่พวกเขาพามา

และเมื่อเวลาผ่านไปสักระยะ กู่ยี่เทียนก็ได้กลับมา สีหน้านั้นแทบดูไม่ได้เลย

“จริงอย่างที่คิด ไม่มีคนอยู่เลย......”

“ที่ที่พวกเรามาล่ะ?” หลี่ฝางเอ่ยถาม: “ออกไปได้ไหม?”

กู่ยี่เทียนส่ายหัว: “ไม่มีแล้ว......ตรงนั้นไม่มีทางเข้าออกอยู่อีกแล้ว”

“หมายความว่า พวกเราไม่เคยเดินออกมาจากดินแดนมายาได้เลย” สายตาของหลี่ฝางจ้องเขม็งไปที่ก้นหน้าผา และกล่าวอย่างช้า ๆ

กู่ยี่เทียนเดินเข้ามาแล้วเอ่ยถาม: “นายมีคำแนะนำอะไรดี ๆ ไหม?”

“ข้างล่างนี่”

หลี่ฝางยื่นนิ้วออกมาและชี้ลงไปยังสถานที่อันเวิ้งว้างที่อยู่ด้านล่าง: “มีอะไร?”

กู่ยี่เทียนชะงักงันไปสักพัก จากนั้นดวงตาทั้งสองข้างของเขากลับค่อย ๆ เปล่งประกายขึ้นมา

บางที นี่ก็อาจจะเป็นเส้นทางสายหนึ่ง!

ในเมื่อพวกเขาได้อยู่ในโลกมายา งั้นก็หมายความว่าไม่ว่าจะสำรวจตรงไหนก็มีความเป็นไปได้ทั้งนั้น

บางทีความลับที่แท้จริงอาจจะอยู่ที่ก้นเหวลึกแห่งนี้ก็ได้!

“ไป ลงไปดูกัน!”

ทั้งสองคนกระโดดลงไปในหุบเหวอย่างไม่ลังเล

ในสถานที่ที่เหมือนกับว่าไม่มีแรงโน้มถ่วงแห่งนี้ ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็เหมือนกันทั้งนั้น และในครั้งนี้ พวกเขาเลือกที่จะเดินลงไปข้างล่าง

และการมาเยือนอีกครั้งของพวกเขา ก็ได้ทำให้คนทองสองตัวมีการเคลื่อนไหวอีกครั้ง

ในความมืดมิดที่มองไม่เห็นแม้แต่นิ้วมือของตัวเอง มีเพียงลำแสงเส้นโค้งสองสายที่ดิ่งลงไปด้านล่างอย่างไม่หยุด ส่งแสงสว่างบาง ๆ ให้กับพื้นที่ที่อยู่โดยรอบ

“เป็นยังไง?”

“บ้างอะไรเป็นยังไงบ้าง?”

“นายเห็นอะไรบ้างหรือเปล่า?”

“ที่นี่มืดแบบนี้ จะมองเห็นอะไรได้ล่ะ?”

ความว่างเปล่าอันมืดสนิท ราวกับว่าแม้แต่เวลาเองก็ได้ค่อย ๆ หายไป ทั้งสองคนทำได้เพียงคุยกันเพื่อผ่อนคลายความกดดันที่อยู่ในใจ

“เวลานานแค่ไหนแล้ว?”

“ไม่รู้สิ......นานมากแล้ว......”

“ถ้าหากอยู่ในโลกความเป็นจริง ความเร็วของพวกเราในตอนนี้อาจจะไปถึงแกนโลกแล้วก็สินะ?”

“ได้ใครจะไปรู้ล่ะ......”

ทั้งสองคนค่อย ๆ หยุดลง

“พวกเราละเลยไป” กู่ยี่เทียนทอดถอนใจ: “ที่นี่คือโลกมายา ไม่สามารถใช้หลักความเป็นจริงมาคาดคะเนได้ ต่อให้พวกเราพุ่งลงไปตลอดชีวิต ก็ไม่อาจไปถึงก้นเหวได้”

“เฮ้อ โลกมายานี่......” หลี่ฝางถอนหายใจหนึ่งครั้ง: “พวกเราไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าได้ติดกับไปตั้งแต่เมื่อไหร่”