บทที่ 1034 หลังจากที่เกิดการระเบิด

ลูกบอลแสงอันเจิดจรัสนั้นราวกับได้กลายเป็นหลุมดำที่กลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง นำโลกที่งดงามแห่งนี้ กลืนกินเข้าไปทั้งหมด!

......

ในเมืองจินซานมีสถานที่ที่งดงามเป็นอย่างมากอยู่แห่งหนึ่ง มีชื่อว่าสระปี้ปอ ที่นี่ทิวทัศน์งดงาม อากาศบริสุทธิ์และเงียบสงบ สวยมากเป็นอย่างยิ่ง

แต่เป็นเพราะภายใต้คำสั่งพิเศษของคนพวกหนึ่ง ที่นี่ถึงไม่ได้กลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยว แต่ได้กลายเป็นสถานที่ส่วนตัวของพวกมหาเศรษฐีจำนวนหนึ่ง

เหมือนกับในเวลานี้ มีเรือสำราญลำหนึ่งจอดอยู่ในทะเลสาบ สาวสวยสองคนอยู่บนหัวเรือ พูดคุยกันไป พลางเพลิดเพลินกับทัศนียภาพของทะเลสาบ

หนึ่งในสองคนนั้นเป็นวัยรุ่นสาวสวยอายุสิบเจ็ดสิบแปด กระฉับกระเฉงมีชีวิตชีวาส่วน อีกคนอายุราวยี่สิบสี่ยี่สิบห้า ท่าทางสง่าผ่าเผย แต่บนใบหน้ากลับดูเหมือนจะมีความโศกเศร้าแฝงอยู่ด้วย

“กว่าจะได้ออกมาสักครั้ง สบายจริง ๆ เลย!” วัยรุ่นสาวสวยตะโกนออกไปทางทะเลสาบ มองดูหญิงสาวที่อยู่ด้านข้างด้วยรอยยิ้มพลางเอ่ยถาม: “พี่สาวคะ ขอบคุณที่พี่พาฉันออกมานะ ขอบคุณมากจริง ๆ!”

“ไม่ต้องมาพูดจาเล่นลิ้นเลย” ถูกคำพูดของเด็กสาวทำให้ขบขัน สีหน้าของหญิงสาวดูดีขึ้นมาไม่น้อย

ทั้งสองคนพูดจาหยอกล้อกันไปอีกสักพัก ดูเหมือนว่าหญิงสาวค่อนข้างจะเหนื่อยแล้ว เธอโบกมือเบา ๆ แล้วกล่าว: “ยังดีที่มีเธออยู่เป็นเพื่อนพี่ ไม่งั้นพี่คงไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้ากับคนในบ้านยังไง”

“หึ พี่คะ เรื่องนี้หนูจะต้องสนับสนุนพี่อย่างแน่นอน!” เด็กสาวกล่าวอย่างโกรธเคือง: “พี่จะต้องแต่งกับคนที่พี่รัก อย่าแต่งกับผู้ชายที่น่ารังเกียจคนนั้น!”

“ไม่พูดเรื่องพวกนี้แล้ว” พี่สาวโบกมือเบา ๆ ท่าทางหดหู่เล็กน้อย: “เหยาเหยา......"

“ว้าย! เหมือนจะมีคนอยู่ตรงนั้น!” พี่สาวพึ่งจะเอ่ยขึ้น ก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงอุทานอย่างตกใจของน้องสาว จากนั้นสายตาของทั้งสองคนก็ได้หันไปทางเดียวกันทันที

“คงจะไม่ใช่คนหรอกมั้ง?” เพราะระยะทาง พี่สาวเห็นเป็นเพียงเงาดำ ๆ ลอยอยู่บนผิวน้ำ: “อาจจะเป็นขยะที่คนทิ้งลงไปมั่วซั่วหรือเศษไม้หรือเปล่า?”

“เดี๋ยวหนูลองไปเอากล้องส่องทางไกลมาส่องดู” น้องสาวส่ายหัว และหันหลังเดินไปหยิบเอากล้องส่องทางไกลมา แล้วส่องไปที่ตรงนั้นอีกครั้ง ทันใดนั้นก็ได้ตกใจขึ้นมา

“เป็นคน! เป็นคนจริง ๆ ด้วย!”

เหยาเหยาตะโกนขึ้นมาด้วยความตกใจ

“เป็นคนจริง ๆ เหรอ......” สีหน้าของพี่สาวซีดเซียวลงไปเล็กน้อย: “คงไม่ใช่......”

“รีบช่วยคนเร็ว! รีบช่วยคน!” น้องสาวตะโกนเสียงดัง หันหลังกลับไปแล้วตะโกนเอ่ยกับพนักงานที่อยู่บนเรือทันที: “รีบขับเรือเข้าไปเร็ว!”

ภายในใจของพี่สาวค่อนข้างจะเป็นกังวล จึงรีบสั่งลูกเรือที่แข็งแรงกำยำสองคนให้ไปเอาขึ้นมาจากน้ำ ถ้าหากมีปัญหาอะไรขึ้นมา สองคนนี้ยังพอจะปลอดภัยหน่อย

ไม่นาน ก็เรือสำราญก็ได้ขับเข้าไป คนที่อยู่บนเรือก็มองเห็นร่างที่ลอยอยู่ในน้ำได้อย่างชัดเจน

นั่นเป็นชายหนุ่มที่อายุราวยี่สิบกว่า ๆ ลอยอยู่บนพื้นผิวน้ำแบบนี้ ใบหน้าไม่มีสีเลือด ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นหรือตาย

“เร็ว เอาเขาขึ้นมาเร็วเข้า!” เหยาเหยาตะโกนอย่างรีบร้อน

ไม่นานชายที่อยู่ในน้ำก็ได้ถูกลูกเรือช่วยขึ้นมา กลับพบว่าชายหนุ่มคนนี้ยังไม่ตาย อีกทั้งยังหายใจอย่างปกติ นอกจากสีหน้าที่ค่อนข้างจะซีดเซียวแล้ว ก็เหมือนกับว่าเขากำลังนอนหลับอยู่อย่างไรอย่างนั้น