บทที่ 1035 สูญเสียความทรงจำ?

“จมน้ำ?” หลี่ฝางยันตัวลุกขึ้นมาช้า ๆ เขาส่ายหัวด้วยความทรมานเล็กน้อย

ในสมองของเขานั้นสับสนไปหมด เหมือนมีภาพเหตุการณ์บางอย่างแวบผ่านไป แต่กลับมองไม่ชัดเจน

หยางฉงจ้องมองหลี่ฝาง เธอดูออกว่าหลี่ฝางเหมือนค่อนข้างจะทรมาน จึงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง: “คุณเป็นอะไร? ทรมานมากเหรอ?”

หลี่ฝางใช้มือทั้งสองข้างกุมขมับ: “ผม......เหมือนผมจะจำอะไรไม่ได้เลย”

“ไม่เป็นไร คุณอาจจะจมน้ำแล้วหัวกระแทกก็ได้ คุณอย่าพึ่งรีบ ค่อย ๆ คิด”

หลี่ฝางลองผ่อนคลายลง จากนั้นอาการปวดหัวก็ค่อย ๆ ลดลงเหมือนกัน เขายิ้มเล็กน้อย แล้วกล่าว: “ขอบคุณพวกคุณมาก ผมดีขึ้นมากแล้ว อ้อใช่แล้ว ที่นี่คือที่ไหนเหรอ?”

“ที่นี่คือเมืองจินซาน นายจำเรื่องพวกนี้ได้ใช่ไหม?”

“ผมยังพอจำได้......เรื่องราวพื้นฐานเหล่านี้ผมจำได้ ไม่ได้กลายเป็นคนปัญญาอ่อนไป” หลี่ฝางกล่าวล้อเล่น

“แต่ว่า......” หลี่ฝางกล่าวด้วยความสงสัย: “แต่ว่าความทรงจำเกี่ยวกับตัวผมเองเหมือนว่าผมจะจำไม่ได้เลย”

หยางฉงกล่าวปลอบใจเขา: “ไม่เป็นไร สองสามวันนี้คุณอยู่กับพวกเราก่อน ค่อย ๆ คิด พวกเราจะช่วยคุณเอง”

หลี่ฝางตอบอย่างเบลอ ๆ : “ขอบคุณมาก สองสามวันนี้รบกวนพวกคุณแล้วนะ” ระหว่างนั้นเอง ดวงตาของเขาก็พลันเปล่งประกายขึ้นมา เหมือนกับมีอะไรที่สำคัญบางอย่างผ่านแวบไปต่อหน้าเขา

“ผม......เหมือนว่าผมจะแซ่หลี่......” หลี่ฝางกล่าวด้วยความตื่นเต้นดีใจ

“แซ่หลี่?” หยางฉงกล่าวด้วยรอยยิ้ม: “ตอนนี้คุณจำได้แล้วว่าตัวเองแซ่อะไร อธิบายได้ว่าการสูญเสียความทรงจำของคุณเป็นเพียงแค่อาการชั่วคราว ตอนนี้คุณเพิ่งจะฟื้นขึ้นมา ร่างกายยังอ่อนแออยู่มาก ฉันว่าคุณควรพักผ่อนก่อนดีกว่า พักผ่อนดีแล้ว ความทรงจำก็จะค่อย ๆ กลับมาเอง”

“พี่สาวของฉันร้ายกาจมากเลยล่ะ ในเมื่อคุณฟื้นมาแล้ว สำหรับเรื่องตัวตนของคุณ เธอช่วยสืบให้คุณได้นะ”

หวางซีเหยาที่อยู่ด้านข้างสองแขนกอดอกพลางกล่าวโอ้อวด:

“งั้นต้องขอบคุณพวกคุณมากจริง ๆ” หลี่ฝางกล่าวด้วยความซาบซึ้ง

“เกรงใจมากไปแล้ว คุณหลี่ พวกเราสามารถพบกันแบบนี้ แสดงว่าพวกเรามีวาสนาต่อกัน คุณยังไม่ต้องเป็นห่วงหรอก พักผ่อนก่อนเถอะ”

หยางฉงกล่าวจบก็เดินออกไปพร้อมกับหวางซีเหยา

หลังจากที่พวกเธอจากไป หลี่ฝางก็ได้นอนคิดทบทวนอยู่บนเตียงคนไข้อีกเป็นเวลานาน แต่ทว่าก็ยังคิดอะไรไม่ออกเลย

หมอได้ช่วยตรวจร่างกายให้กับหลี่ฝางอีกครั้ง ยังคงไม่พบอะไรผิดปกติเหมือนเดิม

หลี่ฝางเองก็ไม่อยากจะนอนอยู่ที่โรงพยาบาล สูญเสียความทรงจำไปทำให้เขาสับสนกับตัวตนของเขาเป็นอย่างมาก ในขณะเดียวกันก็มีความรู้สึกรีบร้อนที่จะตามหาความทรงจำกลับมา

หนึ่งวันต่อมา หลี่ฝางไม่อยากจะนอนอยู่ที่โรงพยาบาลจริง ๆ เขารีบร้อนที่จะออกจากโรงพยาบาล คุณหมอตรวจร่างกายให้เขาทั้งภายในและภายนอกอีกรอบ หลังจากที่มั่นใจแล้วว่าทุกอย่างปกติดี หลี่ฝางก็ได้ออกมาจากโรงพยาบาล