บทที่ 1036 โล่กำบัง

“ขอบคุณพวกคุณมากที่ช่วยฉันไว้” หลี่ฝางพูดขอบคุณทั้งสองคนนั้น

“ขอบคุณอะไรกัน ถ้าไม่ไหวจริงๆ คุณก็ยอมถวายตัวให้เลยซิ!” หวางซีเหยาพูดกระเซ้าพลางหัวเราะ

“เหยาเหยา!” หยางฉงเห็นหลี่ฝางถูกหวางซีเหยาแซวจนพูดอะไรไม่ออก จึงได้พูดปรามหวางซีเหยาไป

“คุณคิดวางแผนอนาคตไว้แล้วยังล่ะ?” หยางฉงถามหลี่ฝาง

“ยังเลย ฉันคิดจะหาที่อยู่แน่นอนก่อน เรื่องอย่างอื่นค่อยว่ากันทีหลัง” หลี่ฝางพูดอย่างสุขุมเยือกเย็น

“เอาอย่างนี้ไหมล่ะ” หยางฉงคิดดูแล้วก็พูดว่า“คุณก็อยู่ที่เมืองจินซานชั่วคราวก่อนก็แล้วกัน ฉันจะช่วยหางานให้คุณเอง”

“ใช่เลย! เจ๊ใหญ่ฉันจะต้องช่วยคุณได้แน่!” หวางซีเหยาพูดด้วยความดีใจ

“คุณลองคิดดูว่าถนัดงานด้านไหนบ้าง?” หยางฉงถาม

หลี่ฝางได้ยินแล้ว ก็ตบศีรษะตัวเองด้วยความกลัดกลุ้ม เสียดายที่คิดอะไรไม่ออกเลย

เมื่อเห็นท่าทางที่เจ็บปวดของหลี่ฝางแล้ว หยางฉงจึงรีบห้ามไม่ให้เขาใช้ความคิดต่อไปอีก แล้วถามว่า “คุณขับรถเป็นไหมล่ะ?”

“เป็น!” หลี่ฝางคิดดูแล้ว พยักหน้าด้วยความมั่นใจ “แต่ฉันไม่มีเอกสารหลักฐานอะไรเลยนะ”

“ไม่มีปัญหา เรื่องเอกสารฉันจัดการให้ได้ คุณก็มาเป็นคนขับรถให้ฉันก็แล้วกันดีไหมล่ะ?” หยางฉงถาม

“งั้นก็พลอยเป็นมือปืนไปด้วยสิ คอยไล่พวกผู้ชายเฮงซวยที่คอยคิดไม่ซื่อกับเจ๊ใหญ่ฉันไปให้หมดเลย!” หวางซีเหยายืนสะบัดกำปั้นอยู่ข้างๆ

“ได้!” หลี่ฝางพยักหน้า ตอบตกลงโดยไม่ลังเลเลย

อีกฝ่ายยอมที่จะช่วยเหลือตัวเอง ก็เป็นบุญวาสนาอย่างใหญ่หลวงแล้ว ไม่เช่นนั้นละก็ แม้แต่อีกประเดี๋ยวจะไปไหนก็ยังไม่รู้เลย

“ขอบคุณครับ เจ้านายหยาง” หลี่ฝางพูดด้วยรอยยิ้ม

“อย่าเรียกฉันว่าเจ้านายหยางเลย” หยางฉงคิดไม่ถึงว่าหลี่ฝางยังรู้จักพูดแซวเล่นอีก อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา “เรียกชื่อฉันโดยตรงก็ได้นะ”

“ยังมีฉันด้วย คุณก็เรียกฉันว่าเหยาเหยาก็ได้นะ ไม่ต้องเรียกชื่อเต็มหรอก” หวางซีเหยายิ้มแล้วพูดเสริมขึ้น

“ได้เลย ฉันแซ่หลี่ พวกคุณเรียกฉัน เรียกฉันว่า…”

หลี่ฝางรู้สึกค่อนข้างลำบากใจ เพราะเขาจำชื่อของตัวเองไม่ได้เลย

“พวกฉันก็เรียกคุณว่าพี่หลี่ก็แล้วกันนะ” หวางซีเหยาดูออกว่าหลี่ฝางกำลังเคอะเขิน จึงรีบพูดขึ้น

“อึ่ม” หลี่ฝางพยักหน้า ถึงแม้รู้สึกเคอะเขินบ้างก็ตาม แต่ก็ต้องตอบตกลงตามนั้นไปก่อน

หลังจากคุยเรื่องเป็นการเป็นงานจบแล้ว ความสัมพันธ์ของทั้งสามคนก็ใกล้ชิดมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด พูดคุยไปพลางรับประทานอาหารไปพลาง สนุกสนานครื้นเครง ช่างมีความสุขเหลือเกิน

ขณะที่จวนจะรับประทานอาหารเสร็จแล้วนั้น เสียงเคาะประตูดังมาจากข้างนอก

ทั้งสามคนยังไม่ทันลุกขึ้นเลย คนข้างนอกก็เปิดประตูเดินเข้ามาเลย

“เสี่ยวฉง เป็นคุณจริงด้วย เมื่อกี้เดินผ่านมาพอดีได้ยินเสียงของคุณ ก็เลยคิดจะเข้ามาดูหน่อย เป็นยังไงบ้างล่ะ ไม่ได้รบกวนคุณใช่มั้ย?”