บทที่ 1037 สายตาอันน่าสะพรึงกลัว

“ได้เลย หยางฉง เรื่องนี้คุณทำเกินไปแล้ว!” หลิวเห้าปอโกรธจนสติแตก “งั้นฉันจะรอดูว่าตระกูลคุณจะฝ่าวิกฤติมรสุมครั้งนี้ไปได้ยังไง! ถึงเวลาคุณก็อย่าร้องไห้มาขอร้องฉันอีกก็แล้วกัน!”

ทิ้งคำพูดนี้ไว้อย่างดุดัน หลิวเห้าปอหันหลังกลับแล้วเดินจากไป

ในขณะที่ก่อนจากไปนั้น เขาก็ทำตาถลนใส่หลี่ฝางแล้วพูดเสียงเบาว่า “ไอ้เด็กเวร ต่อไปแกระวังตัวหน่อยก็แล้วกัน อย่าเดินไปกลางถนนแล้วโดนคนตื้บแบบไม่รู้สาเหตุล่ะ!”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้แล้วก็รู้สึกเหมือนกำลังถูกข่มขู่ ถึงแม้หลี่ฝางจะสูญเสียความทรงจำไปแล้วก็ตาม แต่อารมณ์ความโกรธก็ยังมีอยู่ จะให้คนแบบนี้มาข่มขู่ได้อย่างไรกัน?

ทันใดนั้น ในตัวของหลี่ฝางก็ปลดปล่อยรังสีพิฆาตออกมา พุ่งตรงเข้าไปหาหลิวเห้าปอ

ชั่วพริบตาเดียว หลิวเห้าปอรู้สึกแต่เพียงว่าโลกทั้งใบมืดมิดไปหมด ความรู้สึกหวาดกลัวต่อความตายก็เกิดขึ้นมาในใจทันที

เสียงดัง“ตุ๊บ” ขาทั้งสองข้างของหลิวเห้าปอก็อ่อนแรงทันที จากนั้นก็คุกเข่าลงไปกับพื้น

มองดูหลิวเห้าปอคุกเข่าลงกะทันหันเช่นนั้น ทุกคนต่างก็ตื่นตกใจ ไม่เข้าใจเลยว่าหลิวเห้าปอจะมาเล่นไม้ไหนกันแน่

ทำไมคำพูดเมื่อกี้ยังเป็นคำข่มขู่อยู่เลย แล้วตอนนี้ทำไมกลับคุกเข่าลงไปเสียแล้วล่ะ? หรือว่าเป็นเพราะว่าสำนึกผิด รู้ว่าตัวเองพูดผิดแล้วเช่นนั้นเหรอ?

หลี่ฝางก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เขาก็เพียงแต่รู้สึกโกรธ จึงจ้องตาเขม็งใส่หลิวเห้าปอเท่านั้นเอง ไม่รู้เลยว่าการที่ตัวเองจ้องมองเพียงแค่นั้นถึงกับมีพลังมหาศาลขนาดนั้นได้

“หลิวเห้าปอคุณประสาทแล้วหรือไง? คุณคิดว่าทำอย่างนี้ฉันก็จะยอมสยบให้คุณแล้วเหรอ?” หยางฉงเห็นหลิวเห้าปอคุกเข่าลงรู้สึกมึนงงไปหมด แต่ว่าเธอก็ไม่อยากจะอยู่ตอแยกับเขาอีกต่อไป พอพูดจบก็รีบพาสองคนนั้นเดินจากไป

เธอรู้ดีว่า หลังจากวันนี้เป็นต้นไป ตระกูลหลิวเดิมทีเป็นพันธมิตรกับตระกูลหยางอาจจะต้องกลายเป็นศัตรูไปแล้ว แต่เธอก็ไม่เสียใจที่ทำเช่นนั้น เพราะว่าสำหรับเธอแล้ว ความมุ่งมั่นในการตัดสินใจเลือกเส้นทางชีวิตของตัวเองเป็นเรื่องที่สำคัญยิ่งกว่า

เพียงแต่ว่าข้อเสียที่เกิดขึ้นในวันนี้ ก็คือทำให้หลี่ฝางเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย

หยางฉงพูดกับหลี่ฝางว่า “ขอโทษนะ วันนี้ทำให้คุณต้องลำบากใจแล้ว แต่ว่าคุณเชื่อฉันเถอะ ไม่มีใครทำร้ายคุณได้หรอก”

“ฮ่าๆๆ วางใจเถอะ ฉันไม่อ่อนแออย่างที่คุณคิดหรอก สามารถที่จะปกป้องตัวเองได้อย่างดี” หลี่ฝางพูดด้วยรอยยิ้ม “พวกเราเป็นเพื่อนกันแล้ว ฉันก็ย่อมต้องช่วยเหลือคุณ คุณก็อย่าเก็บมาใส่ใจเลย”

“พูดได้ยอดเยี่ยม!” หวางซีเหยาพูดอย่างชื่นชมอยู่ข้างๆว่า “พี่หลี่ นี่แหละถึงจะนับว่าเป็นพี่น้องที่แสนดี!”

“นังตัวดี.....” หยางฉงเม้มปากยิ้ม จากนั้นก็พูดกับหลี่ฝางว่า “ตอนนี้คุณจะตามฉันไปดูที่ทำงานหรือเปล่า? จะได้ไปทำความคุ้นเคยกับสิ่งแวดล้อมในบริษัทไว้บ้าง”

“เออ คนขับรถยังต้องไปบริษัทด้วยเหรอ?” หลี่ฝางเอามือลูบศีรษะ “ฉันยังคิดว่าฉันแค่ต้องไปรู้จักกับเส้นทางไว้ก็พอแล้ว”

“งั้นไม่ไปก็ได้นะ นี่ไม่เป็นไรอยู่แล้ว” หยางฉงพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ฉันให้เหยาเหยาพาคุณไปดูสถานที่ที่พักคุณก็แล้วกัน คุณเข้าไปเก็บกวาดทางนั้นก่อน เมื่ออยู่เป็นหลักแหล่งแล้วค่อยว่าทีหลัง”

พูดพลางหยางฉงก็หยิบกุญแจดอกหนึ่งให้กับหวางซีเหยา จากนั้นก็หันหลังจากไป

“เป็นกุญแจที่นั่นเชียวเหรอ?” หวางซีเหยาป้องปากเบาๆแล้วพูดว่า “ที่นั่นเป็นฐานลับเฉพาะของเจ๊ใหญ่ฉันเลยนะ มีไม่กี่คนที่รู้จักหรอก!”