บทที่ 1038 ดื่มเหล้าเมาแล้ว

“ยังเลยครับ” หลี่ฝางพูดด้วยรอยยิ้ม “กำลังทำกับข้าวอยู่ คุณเข้ามานั่งก่อนสิ”

เมื่อเดินเข้ามาในห้องแล้ว ทั้งสองคนกลับไม่รู้จะพูดคุยเรื่องอะไรกันดี หลี่ฝางนึกดูแล้วก็พูดขึ้นว่า “หรือไม่คุณก็อยู่กินข้าวที่นี่เลยสิ พอดีฉันเพิ่งทำกับข้าวเสร็จ”

เดิมทีคิดว่าเป็นการหาเรื่องชวนคุยเท่านั้นเอง นึกว่าหยางฉงคงไม่ตอบตกลง แต่คิดไม่ถึงว่าหยางฉงกลับไม่ลังเลอะไรเลย แล้วพูดว่า “ดีเลย งั้นฉันก็กินที่นี่ก็แล้วกัน”

หลี่ฝางงงไปสักครู่ แล้วรีบไปหยิบจานชามมาให้หยางฉง

ทั้งสองคนนั่งอยู่ตรงโต๊ะอาหาร รับประทานอาหารมื้อเย็นอย่างเงียบๆ ต่างฝ่ายต่างก็ไม่พูดจาอะไรบรรยากาศก็ยิ่งเงียบสงบขึ้นทุกที

ทันใดนั้นหยางฉงก็เอ่ยปากพูดขึ้นว่า “ดื่มเหล้าเป็นเพื่อนฉันหน่อยได้ไหม?”

ได้ยินหยางฉงพูดขึ้นมาอย่างกะทันหันเช่นนี้ หลี่ฝางก็ฉงนเล็กน้อย แต่ก็ตั้งสติโต้ตอบคืนได้

“ได้สิ เดี๋ยวฉันจะไปซื้อให้ คุณดื่มเหล้าอะไรล่ะ?” หลี่ฝางรู้สึกว่าหยางฉงตอนนี้คงเหนื่อยมากแล้ว อาจไม่แน่ถ้าได้ดื่มเหล้าแล้วก็จะช่วยให้เธอพักผ่อนสบายมากขึ้นได้บ้าง

“ไม่ต้องไปซื้อหรอก ที่นี่มีอยู่แล้ว” หยางฉงก็ลุกขึ้นมา เดินไปที่ห้องรับแขกแล้วเปิดตู้ใบหนึ่งออกมา ภายในนั้นก็ปรากฏเหล้าสารพัดชนิดออกมาให้เห็นอย่างตระการตา

หลี่ฝางมองสังเกตดูผิวเผิน ก็พบว่ามีทั้งเหล้ามีทั้งไวน์ จึงอดไม่ได้ที่จะแอบอุทานในใจว่า สาวน้อยคนนี้ก็ยังเป็นปีศาจสุราที่แอบซ่อนตัวอยู่อีกด้วย

“มา ดื่มขวดนี้” หยางฉงก็หยิบขวดเหล้ามาขวดหนึ่งออกมา หลี่ฝางมองดูแล้ว เป็นเหล้าที่แรงถึง52ดีกรีเลยทีเดียว จึงรู้สึกเป็นห่วงหยางฉงถ้าดื่มมากไปแล้วจะเป็นผลเสียต่อร่างกายตัวเองได้

“ดื่มแค่แก้วเดียว ไม่เป็นไรหรอก” ดูเหมือนจะมองออกว่าหลี่ฝางเป็นห่วง หยางฉงพูดด้วยรอยยิ้ม

“ก็ได้......” หลี่ฝางจึงได้แต่พูดตกลง

“เออใช่แล้ว ตอนนี้คุณนึกถึงเรื่องในอดีตได้บ้างหรือยัง?”

หลังจากทั้งสองคนต่างก็รินเหล้าแก้วเล็กคนละแก้วแล้ว หยางฉงก็ถามขึ้นอย่างกะทันหัน

หลี่ฝางก็ส่ายหน้า แล้วพูดอย่างจนใจว่า “ยังนึกอะไรไม่ออกเลย แต่ว่ายังไงก็ต้องขอขอบคุณที่คุณให้ฉันอยู่ด้วย”

“ขอบคุณอะไรกัน พวกเราไม่ใช่เป็นเพื่อนกันเหรอ?” หยางฉงยิ้มพลางชนแก้วกับหลี่ฝาง

ทั้งสองคนดื่มกันคนละคำสองคำ จากนั้นก็ค่อยๆเปิดประเด็นเรื่องพูดคุยขึ้นมา ยิ่งคุยก็ยิ่งมีเรื่องคุยมากขึ้น

“ใช่แล้ว พี่หลี่” อาจจะเป็นเพราะว่าสาเหตุของฤทธิ์แอลกอฮอล์ ทำให้ใบหน้าของหยางฉงก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงเรื่อๆ น้ำเสียงที่พูดก็ผ่อนคลายมากขึ้น “คุณน่าจะลองเริ่มหวนรำลึกถึงความหลังตอนยังเป็นเด็กก่อน เพราะว่าความทรงจำในวัยเด็กเป็นเรื่องที่ฝังใจมากที่สุด”

หลี่ฝางก็พยักหน้า จากนั้นก็ส่ายหน้า

“คิดอะไรไม่ออกเลย”

“ไม่เป็นไรหรอก มาดื่มดีกว่า ตื่นมากแล้วคุณอาจจะนึกออกมาก็ได้!” หยางฉงดูเหมือนเริ่มจะเมาแล้ว หัวเราะแล้วมองไปยังเขาตลอดเวลา ดวงตาที่หยาดเยิ้มจากอาการเมาเหล้า ดูไปแล้วก็ให้ความรู้สึกที่สวยงามแปลกตาไปอีกแบบหนึ่ง

ตอนนี้หลี่ฝางเพิ่งจะเห็นว่า เดิมทีบอกจะดื่มเพียงแค่แก้วเดียว แต่ตอนนี้ดื่มจนเหล้าทั้งขวดนั้นจวนจะหมดแล้ว