บทที่ 1041 ความวุ่นวายในงานเลี้ยง

“ทำไมต้องไปสนใจญาติพี่น้องพวกนั้นด้วยล่ะ!” หยางฉงอดไม่ได้ที่จะตะโกนเสียงดังพูดออกมาว่า “สำหรับพ่อแล้ว ระหว่างญาติพี่น้องพวกนั้น หรือว่าฉันที่เป็นลูกสาวแท้ๆในไส้คนนี้ใครจะสำคัญกว่ากันแน่! พวกเขาคิดจะเอาฉันไปแลกกับผลประโยชน์ แล้วทำไมไม่เอาลูกสาวของตัวเองไปแลกบ้างล่ะ!”

เมื่อพูดถึงตรงนี้แล้ว น้ำตาของหยางฉงก็ไหลนองออกมา

“น้องเอ้ย......” หยางหุยเมื่อเห็นน้องสาวตัวเองร้องไห้แล้ว ไม่รู้ว่าจะพูดยังไงดี “แท้จริงแล้ว พ่อเองคงรู้สึกว่าหลิวเห้าปอไอ้หมอนั่นก็ไม่เลวนัก เมื่อแกได้อยู่กินกับเขาแล้ว อาจไม่แน่......”

“เขามีสิทธิ์อะไรมาคิดอย่างนี้ล่ะ! เรื่องของฉัน ฉันตัดสินใจเองได้ เขาคิดว่าฉันจะมีความสุขฉันก็ต้องมีความสุขอย่างงั้นเหรอ?”

“น้องฉง ฮ้าย! แก.......”

ในขณะที่หลี่ฝางมารับหยางฉงนั้น เห็นสีหน้าท่าทางของหยางฉงรู้สึกแย่ขึ้นกว่าเดิม ตอนเช้าเพิ่งจะผ่อนคลายไป ตอนนี้ก็แบกรับความกดดันที่หนักอึ้งอีกแล้ว

“จะกลับไปหรือเปล่าครับ?” หลี่ฝางถามขึ้นท่ามกลางความเงียบ

“คืนนี้คุณไปเป็นเพื่อนในงานเลี้ยงหน่อยสิ” หยางฉงนั่งพิงอยู่เบาะหลังรถพูดขึ้นด้วยสีหน้าอ่อนเพลีย

เมื่อเห็นสภาพท่าทางอ่านเพลียเช่นนี้ของหยางฉงแล้ว หลี่ฝางก็ไม่อาจจะปฏิเสธเธอได้

“ได้ งั้นฉันไปส่งคุณกลับไปก่อนก็แล้วกัน”

“อึม รบกวนคุณหน่อยนะ” หยางฉงก็ฝืนความรู้สึกให้คึกคักขึ้นมาบ้าง “ขอบคุณมาก คืนนี้ช่วยฉันกันคนที่น่ารำคาญพวกนั้นออกไปหน่อย”

ในไม่ช้า หลี่ฝางก็พาหยางฉงกลับไปที่อพาร์ทเม้นท์ แต่ไม่ได้ขึ้นไป นั่งรออยู่ในรถเพื่อให้หยางฉงไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วลงมา

เมื่อหยางฉงปรากฏตัวตรงหน้าหลี่ฝางอีกครั้งหนึ่ง ทำให้ดวงตาทั้งสองข้างของหลี่ฝางก็ลุกวาวแวบขึ้นมาทันที

หยางฉงใส่ชุดราตรีสีแดงสลับดำ ให้ความรู้สึกสวยงามสง่ามีเสน่ห์และสูงส่งอย่างวิเศษสุด บุคลิกท่าทางที่พิเศษเช่นนั้นทำให้ผู้คนเห็นแล้วอยากที่จะลืมเลือนได้

“รีบออกรถเร็ว!”

ถูกสายตาของหลี่ฝางจ้องมองจนรู้สึกเขินอาย หยางฉงอดไม่ได้ที่พูดขึ้นมา

หลี่ฝางหัวเราะเสียงดังลั่น แล้วรีบขับรถออกไป ในไม่ช้าก็มาถึงสถานที่จัดงานเลี้ยง เป็นโรงแรมหรูระดับห้าดาวแห่งหนึ่ง

ในไม่ช้าทั้งสองคนก็เดินเข้าไปในห้องโถงงานเลี้ยง

มองดูผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาบริเวณนั้น ล้วนแต่แต่งชุดเต็มยศเป็นทางการทั้งนั้น อย่างน้อยก็ต้องเป็นชุดเสื้อสูทที่เนี้ยบดูดี

หลี่ฝางมองดูชุดแต่งกายลำลองแบบสบายของตัวเอง รู้สึกเคอะเขินขึ้นมาทันที

ก่อนหน้านั้นหยางฉงก็จะให้เขาใส่ชุดเสื้อสูท แต่เขาเกี่ยงว่าใส่ชุดสูทแล้วไม่ถนัดจึงไม่ตกลง หยางฉงก็เลยไม่บังคับ

ตอนนี้มองไปแล้ว กลับเป็นจุดเด่นสะดุดตาไปแล้ว

หยางฉงสังเกตเห็นอาการเคอะเขินของหลี่ฝาง จึงเอามือป้องปากหัวเราะเบาๆแล้วพูดว่า “หลี่ฝาง ฉันจะไปทักทายเพื่อนทางโน้นหน่อย คุณไปหาที่นั่งก่อนก็แล้วกันนะ”

หลี่ฝางพยักหน้า เดินไปที่ปลอดคนแล้วหาที่นั่งหลบมุม

นั่งอยู่ที่นี่ถึงแม้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาเห็นแล้วก็ย่อมรู้สึกประหลาดใจ แต่อย่างน้อยก็ไม่ได้เป็นที่สะดุดตามากเท่าไรนัก

ในเวลานี้เอง ห่างออกไปไม่ไกลนักก็มีกลุ่มคนห้อมล้อมชาวต่างชาติคนหนึ่งไว้ ทันใดนั้นชาวต่างชาติคนนั้นก็ได้เห็นหลี่ฝางที่นั่งอยู่ที่นั่นอย่างสงบเงียบ