บทที่ 1040 สองคนพี่น้อง

มองดูท่าทางที่คล่องแคล่วของหลี่ฝางแล้ว ผู้ชายก็ตาลุกวาวขึ้นมาทันที

“น้องชาย เมื่อก่อนเคยผ่านการฝึกฝนมาเหรอ?”

หลี่ฝางไม่ได้ตอบอะไร เพียงแต่รีบจัดการบาดแผลอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ลุกขึ้นมาแล้วกำลังจะจากไป

“เอ๊ะ รอเดี๋ยว น้องชาย คุณจะทิ้งฉันไว้ที่นี่เลยเหรอ?” ผู้ชายหัวเราะขึ้นมาทันที “สุภาษิตกล่าวไว้ว่าช่วยคนต้องช่วยให้ถึงที่สุด คุณช่วยแค่ครึ่งหนึ่งมันหมายความว่าอะไรกันล่ะ?”

“คุณไม่เป็นอะไรแล้ว นั่งพักที่นี่สักพักก็ได้นะ” หลี่ฝางพูดด้วยรอยยิ้ม “ฉันอาศัยเวลาตอนนี้ต้องรีบไปช่วยคนอื่นอีก อาจไม่แน่จะได้ช่วยเหลือคนเพิ่มขึ้นอีกสองคนก็ได้”

ทั้งสองคนก็หัวเราะ หลี่ฝางพยักหน้า หันหลังกลับแล้วพาหยางฉงเดินจากไป

“รอเดี๋ยว เจ้าน้องชาย ขอเบอร์โทรศัพท์ติดต่อกลับไว้ด้วยสิ!”

หลี่ฝางไม่ได้เดินย้อนกลับมา ชี้นิ้วไปยังรถของตัวเอง โบกมือแล้วค่อยๆเดินห่างออกไป

“เจ้าเด็กน้อยนี่ แน่จริงๆ” ผู้ชายหัวเราะเสียงดัง จดจำเบอร์ป้ายทะเบียนรถคันนั้นไว้

ตอนนี้หลี่ฝางก็ไปช่วยเหลือหลายคนไว้อย่างต่อเนื่อง แต่ว่าไม่ได้แสดงพลังพิเศษที่เหนือมนุษย์ออกมาให้เห็น เพราะเขารู้สึกว่าดูเหมือนเมื่อก่อนตัวเองจะเก่งกาจมากเกินไป ดังนั้นจึงเลือกที่จะซ่อนเร้นฐานะของตัวเองไว้เพื่อจะได้ปกป้องตัวเอง

เวลาผ่านไปไม่นานนัก รถพยาบาลส่งเสียงดัง“หวอๆ”ก็มาถึงที่เกิดเหตุ ส่วนผู้ชายวัยกลางคนทางนั้น ก็มีกลุ่มคนเข้ามาห้อมล้อมไว้แล้ว

“โจวซู ท่านเป็นยังไงบ้าง?” เร็วเข้า พาลุงโจขึ้นรถพยาบาลด่วนเลย!”

เสียงตะโกนที่ดังแว่วมาจากทางนั้นทำให้หลี่ฝางแอบยิ้มคนเดียว คิดไม่ถึงเลยว่าชายวัยกลางคนคนนั้นจะมีฐานะสูงส่งไม่เบาเลย

แต่ว่าเขาก็ไม่ได้คิดอะไรมาก หลังจากจราจรบนถนนคล่องตัวขึ้นแล้ว จึงขับรถจากไป

มาสายไปหนึ่งชั่วโมง ในที่สุดรถก็มาถึงบริษัท

หลังจากลงจากรถแล้ว หยางฉงก็พูดกับหลี่ฝางว่า “เดี๋ยวขึ้นไปลงทะเบียนกับฉันหน่อย คุณเข้าออกจะได้สะดวกขึ้น ตามปกติคุณก็จัดการวางแผงเวลาของตัวเองก็แล้วกันนะ”

พอพูดจบ หยางฉงก็พาหลี่ฝางขึ้นไปชั้นบน

ภายในลิฟต์นั้น สีหน้าท่าทางการวางตัวของหยางฉงก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไป ในเสี้ยววินาทีที่ประตูลิฟต์เปิดออกนั้น เธอก็ได้กลายเป็นสาวมั่นมืออาชีพคนหนึ่งไปแล้ว ด้วยสีหน้าท่าทางที่สุขุมมากด้วยประสบการณ์

เมื่อเดินออกจากลิฟต์ ต่อหน้าพนักงานที่เดินก้มหัวทักทายด้วยความนอบน้อมอยู่รอบๆบริเวณนั้นเธอก็เพียงแต่พยักหน้าเล็กน้อย ไม่พูดคุยและยิ้มให้แต่อย่างใด

หยางฉงพาหลี่ฝางมาถึงหน้าห้องทำงานของตัวเอง ก็มีเลขาสาวคนหนึ่งเดินตรงเข้ามาหา

เมื่อเห็นหยางฉงเข้ามา เลขาสาวก็รีบลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า “ท่านประธานหยาง คุณหยางหุยผู้จัดการใหญ่จากบริษัทสาขาใหญ่โทรศัพท์มาบอกว่าอีกประเดี๋ยวจะเข้ามาค่ะ”

หยางฉงได้ยินชื่อนี้แล้ว ขมวดคิ้วแล้วถามว่า “เขามาที่นี่ทำไมเหรอ?”

“ท่านประธานหยางไม่ได้บอกไว้ค่ะ” เลขาสาวพูด

“เอาเถอะ รับรู้แล้ว” หยางฉงพยักหน้า จากนั้นก็ชี้ไปที่หลี่ฝางแล้วพูดว่า “โจวเสว่ เขาชื่อหลี่ฝาง ต่อไปก็เป็นคนขับรถส่วนตัวของฉัน คุณช่วยพาเขาไปลงทะเบียนหน่อยสิ”