บทที่ 1065 เผชิญหน้าอย่างกะทันหัน

“ไปกันเถอะ อย่าเสียเวลาอีกเลย” หลี่ฝางกล่าว

เขาไม่อยากให้ผู้อาวุโสต้องรอเขานานหรอกนะ

เลขาฯหลิวเองก็รู้สึกถึงปัญหานี้ขึ้นมา จึงพยักหน้าติดต่อกัน ไม่กล้าที่จะยืดเวลาอีกแล้ว และเดินนำทางหลี่ฝางออกไปด้วยตัวเอง

เฟ่ยเหวินเย่าที่อยู่ด้านข้างรู้สึกเสียใจภายหลังมากขึ้นเรื่อย ๆ และเดินตามหลังมาอย่างติด ๆ ไม่อยากปล่อยโอกาสในการประจบประแจงครั้งนี้ไป

ส่วนเฮียเว่ยที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง เขาไม่รู้แม้กระทั่งว่าเลขาฯหลิวนั้นเป็นใคร แต่ดูจากอากัปกิริยาของเฟ่ยเหวินเย่าแล้วก็รู้ว่าจะต้องเป็นคนใหญ่คนโตแน่ แน่นอนว่าเขาจะไม่ยอมปล่อยไป จึงเดินตามด้านหลังไปเหมือนกัน

ไม่นาน พวกเขาก็มาถึงห้องโถง กลับพบว่าตรงนั้นยังถกเถียงกันอยู่เหมือนเดิม นอกจากนี้คนที่มามุงดูยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

ทำให้พวกเขาถูกขวางจนผ่านไปไม่ได้ ทำให้หลี่หรี่ตาลงไปทันที

เฟ่ยเหวินเย่าเห็นท่าทางของหลี่ฝางก็รู้สึกว่าแย่แล้วจึงจะโกนเข้าไปข้างในทันที: “หลบไปให้หมด! เกิดอะไรขึ้นที่นี่!”

เขาตลวดไป พลางมองหาว่าปรมาจารย์อู๋อยู่ที่ไหน เพราะถึงยังไง ก่อนหน้านี้เขาก็ได้ให้ปรมาจารย์อู๋มาจัดการเรื่องนี้แล้ว

ในตอนนั้นเอง หลี่ฝางก็เดินขึ้นมาข้างหน้าอย่างเงียบ ๆ ยกฝูงชนออกและเดินเข้าไป

พวกคนที่อยู่ด้านหลังต่างตะลึงงัน และรีบเดินตามเข้าไปทันที

หลังจากที่พวกเขาเดินเข้าไปก็เห็นภาพสถานการณ์ตรงนั้น เฮียเว่ยที่ติดตามอยู่ด้านหลังกระซิบเสียงเบา: “คุณหลี่เหรอ นั่นไม่ใช่เพื่อนของคุณหรอกเหรอครับ?”

ที่แท้ มีคนสองกลุ่มกำลังเผชิญหน้ากันอยู่ตรงนั้น อีกฝ่ายนั้นมีเพียงแค่คนเดียว นั่นก็คือหลี่เหวย

ส่วนอีกฝั่ง เป็นผู้ชายแต่งตัวหรูหราสองคน บรรยากาศของทั้งสองฝั่งตึงเครียดมาก

และนิ่งหรงหรงได้ยืนอยู่ตรงกลางระหว่างพวกเขา ดูเหมือนต้องการจะหยุดทั้งสองฝ่ายไม่ให้โต้เถียงกันต่อไป

ปรมาจารย์อู๋ที่อยู่ด้านข้างใบหน้าจนปัญญา เหมือนกับว่าไม่รู้จะแก้ไขปัญหานี้ยังไงดีแล้ว

“แกไอ้กระจอก ถ้ายังไม่ยอมชดใช้ค่าเสียหาย ฉันจะไม่เกรงใจแล้วนะ!”

“แกเลิกใส่ความคนอื่นได้แล้ว แกเป็นคนทำนาฬิกาของตัวเองพังเองแท้ ๆ!”

การโต้เถียงของทั้งสองฝ่ายนั้นดุเดือดขึ้นมาเรื่อย ๆ ในที่สุด ผู้ชายที่แต่งตัวหรูหราคนนั้นก็คว่าเข้าไปที่เสื้อของหลี่เหวย และตวาดเหมือนกับโกรธเคืองเป็นอย่างมาก

“มึงชักจะพูดมากไปแล้วนะ! ไอ้ยาจกเอ๊ย!”

เสียงตะโกนดังกึกก้อง เขายกแขนขึ้นมา และเตรียมที่จะฟาดลงไปบนใบหน้าของหลี่เหวย

หลี่เหวยจะยอมให้คนทำร้ายง่าย ๆ ได้ยังไงกัน? ผู้ชายแต่งตัวหรูหราคนนั้นพึ่งจะยกมือขึ้นมา เขาก็ยกมือคว้าจับเข้าที่ข้อมือของชายคนนั้นโดยสัญชาตญาณ ในขณะเดียวกันนั้นหมัดหนึ่งก็ได้ต่อยเข้าไปที่จมูกของชายคนนั้น

เสียงดัง “ตึง” ชายคนนั้นถูกต่อยจนลงไปกองบนพื้น เลือดกำเดาไหลออกมา และเอามือกุมจมูกพลางร้องโอดโอยขึ้นมาทันที

ในตอนนี้ ผู้คนที่มุงดูอยู่รอบ ๆ ต่างก็วิพากษ์วิจารณ์ขึ้นมา

“ไอ้หมอนั่นโง่จริง ๆ เลย กล้าต่อยแม้กระทั่งคุณชายโล่แห่งบริษัทกวางหุย ดูท่าทางหมอนั่นเหมือนไม่น่าจะมีอิทธิพลอะไรนะ”

“หึ ๆ มีเรื่องสนุกให้ดูแล้ว คุณชายโล่คนนั้นไม่ใช่คนดีมีน้ำใจอะไรหรอกนะ แถมยังโหดเหี้ยมอำมหิต มักก่อเรื่องให้กับครอบครัวอยู่บ่อยครั้ง!”