บทที่ 1066 สถานที่ที่น่าหวาดกลัว

เมื่อปรมาจารย์อู๋ได้ฟังคำนี้ สีหน้าก็ดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่

ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ใช่คนใหญ่คนโตอะไร แต่เขาอยู่กับเฟ่ยเหวินเย่ามาตั้งหลายปี คนรอบล้อมตัวเขานั้นต่างเรียกเขาว่าปรมาจารย์อู๋ ตอนแรกวันนี้จะช่วยชายธรรมดาด้วยความเมตตา คิดไม่ถึงเลยว่าอีกฝ่ายจะไม่รักษาน้ำใจขนาดนี้

ในตอนนั้น ปรมาจารย์อู๋เองก็ไม่อยากจะเสียอารมณ์มากแล้ว ก่อนจะยื่นมือไปกดไหล่ของหลี่เหวย

ในขณะนั้นเอง ก็มีความกดดันอย่างหนักหน่วง กดอยู่บนตัวของหลี่เหวย

ปรมาจารย์อู๋ไม่อยากทำให้เรื่องมันใหญ่ขึ้น เพียงแค่อยากให้หลี่เหวยคุกเข่ายอมรับผิด แต่แรงของเขานั้นไม่ใช่แรงที่คนธรรมดาจะรับได้

ในตอนนั้นเอง หลี่เหวยก็ทนต่อไปไม่ไหว จึงงอขาทั้งสองข้าง จนแทบจะคุกเข่าลงกับพื้นแล้ว

หลี่เหวยไม่อยากเสียหน้าต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้ เลยพยายามฝืนไม่ให้ตัวเองต้องคุกเข่าลงไป แต่เขาจะต้านทานปรมาจารย์อู๋ผู้มีชื่อเสียงได้เหรอ？

จากนั้นไม่นาน หลี่เหวยก็ต้านทานต่อไปไม่ไหว เลยคุกเข่าลงกับพื้น

ขณะที่ทุกคนกำลังคิดว่าหลี่เหวยจะคุกเข่าลงกับพื้นแล้วเอาหัวโขกนั้น จู่ๆ ก็เกิดเหตุการณ์ที่น่ากลัวขึ้น นั่นคือการระเบิดออกจากตัวของหลี่ฝาง จนทำให้ในนี้ถูกล้อมเป็นวงในทันที

คนที่ล้อมวงอยู่นั้นไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรเปลี่ยนแปลงมาก เพียงแค่รู้สึกเหมือนกับว่าแสงรอบๆ นั้นมันค่อยๆ มืดลง อุณหภูมิของอากาศเองก็ลดลง จนทำให้พวกเขารู้สึกได้ถึงความหนาวเหน็บ

สำหรับปรมาจารย์อู๋ โลกทั้งใบตรงหน้ามันเปลี่ยนไปหมดแล้ว

สิ่งที่เห็นนั้น เป็นกองศพและทะเลสีเลือด นอกจากนี้ยังมีฟ้าและดินที่มีสีเลือดดูน่ากลัวอย่างเปรียบเทียบไม่ได้ มันทำให้ปรมาจารย์อู๋นิ่งตัวแข็งไป เหมือนกับภูเขาน้ำแข็ง

“ทำไมจู่ๆ ถึงได้หนาวเย็นขนาดนี้ล่ะ？” มีคนบ่นเสียงเบาขึ้นมา

คนมากมายหลายร้อยพันตรงนี้ต่างรู้ได้ว่ามันเกิดอะไรผิดปกติขึ้นมา เพราะบรรยากาศรอบๆ ตัวของหลี่ฝางนั้นปกคลุมแหล่งสมบัติเงินทองเอาไว้ ขนาดคนที่เฝ้าประตู ยังต่างลุกขึ้นมาด้วยความตื่นตา ก่อนจะมองเข้าไปด้านในด้วยความกลัว

แต่เลขาฯหลิวกับเฟ่ยเหวินเย่า พวกเฮียเว่ย สามารถรับรู้ได้อย่างชัดเจน ว่าบรรยากาศที่น่ากลัวนั้นมันออกมาจากหลี่ฝาง ในขณะนั้น ความเคารพที่พวกเขามีต่อหลี่ฝางก็พุ่งทะยานถึงจุดสูงสุด

แต่เมื่อเห็นปรมาจารย์อู๋ตัวสั่นไปทั้งตัว เฟ่ยเหวินเย่ากำลังลังเลว่าจะออกหน้าขอร้องดีไหม

ถึงอย่างไรปรมาจารย์อู๋ก็ตามเขามาหลายปี ถือว่าเป็นคนที่มีความสามารถจริงๆ

เพียงแต่หลี่ฝางในตอนนี้น่ากลัวเกินไป เขาไม่รู้เลยว่าถ้าเกิดว่าตัวเองเปิดปากโน้มน้าว มันจะเกิดอะไรขึ้น

ในที่สุด เฟ่ยเหวินเย่าก็อดไม่ได้ที่จะเปิดปากพูดขึ้น

“คุณหลี่！ปรมาจารย์อู๋เองก็ไม่ได้ติดใจอะไร ไม่ได้เกลียดเพื่อนของคุณ คุณดูหน่อยว่าจะสามารถปล่อยป้าของเขาได้ไหม ฉันจะหาการตอบกลับที่คุณพอใจให้เอง เป็นอย่างไรล่ะ？”

เมื่อพูดแบบนี้ออกไป ในใจของเฟ่ยเหวินเย่าก็ตึงเครียดเป็นอย่างมาก

หลี่ฝางได้ฟังคำของเฟ่ยเหวินเย่า ในใจกลับเกิดความประหลาดใจไม่น้อยเลย

เพราะเขาตัดสินเฟ่ยเหวินเย่าไปตั้งแต่แรกแล้ว เขาน่าจะเป็นคนที่เห็นผลประโยชน์เป็นหลัก คิดไม่ถึงเลยว่าท่ามกลางการกดขี่ของตัวเองในตอนนี้ ยังจะกล้ามาขอร้องแทนคนอื่น

ดูเหมือนกับว่าตัวเองจะมองคนผิดไปตั้งแต่แรก หลี่ฝางเลยอดไม่ได้ที่จะส่ายหัวในใจ

“งั้นก็ดี ฉันจะให้โอกาสคุณสักครั้ง”