บทที่ 1067 ปรับกล้องวงจรปิดดู

ท่าทีของคนอื่นๆ ในสถานที่แห่งนี้ก็ไม่ได้ดีกว่าคุณชายโล่เท่าไหร่ ทุกคนต่างคิดว่าตัวเองกำลังอยู่ในจินตนาการ

“ให้ตายเถอะ ชายหนุ่มคนนี้เป็นใครกันนะ！”

ทุกคนต่างซุบซิบกันขึ้นมา

การทำให้เฟ่ยเหวินเย่าตามมาได้ แล้วให้ปรมาจารย์อู๋คุกเข่าลง เกรงว่าการแต่งกายที่ธรรมดาของเขา ท่าทีที่เป็นเหมือนขอทานนั้น ก็ทนไม่ได้ที่จะให้คนเหล่านี้ไม่สนใจได้

ในตอนนั้นเอง มีแขกตาไวคนหนึ่งเปิดตัวตนของหลี่ฝางออกมากะทันหัน “คนคนนี้ เป็นอันดับกำลังภายในหลี่ฝาง！”

“เขานั่นเอง！”

“นั่นสิ ฉันจำได้แล้ว ว่าคืนวันนั้นฉันเองก็ได้เข้าร่วมงานสังสรรค์นั้น！”

“เป็นเขาจริงๆ ด้วย นี่ต้องมีอะไรดีๆ ให้ดูแล้วแน่นอน”

ผู้คนเหล่านั้นต่างคุยกันไปต่างๆ นานา

แต่สิ่งที่คนเหล่านั้นพูดกัน หลี่เหวยเหมือนจะรู้ได้ว่าเมื่อครู่ตัวเองเพิ่งจะหาเรื่องใหญ่ไป แต่เขาไม่รู้ว่าอันดับของอันดับกำลังภายในนั้นเป็นอย่างไร

ถึงแม้จะได้ฟังคนรอบๆ คุยกันมากมาย เมื่อมองแววตาของหลี่ฝางก็ยังมีความเคารพอยู่มาก แต่เขาก็ยังกังวลใจ แต่กลับเห็นหลี่ฝางโบกมือเบาๆ เพื่อให้หลี่เหวยไม่ต้องกลัว

น่าประหลาด ที่ในใจของหลี่เหวยกลับสงบลงทันที

“อู๋เฉินเสียมารยาทต่อปรมาจารย์ ขอให้ปรมาจารย์ลงโทษด้วยเถอะ！”

ปรมาจารย์อู๋พูดเสียงดังด้วยความเคารพ

แต่ท่าทีของเขาแบบนี้นั้น กลับทำให้เฟ่ยเหวินเย่าตกใจ

พวกเขาอยู่ด้วยกันมาตั้งหลายปี เฟ่ยเหวินเย่านั้นไม่เคยเห็นอู๋เฉินเคารพใครมากขนาดนี้มาก่อน

ตอนแรกเขาอยากจะพูดอะไรดีๆ สักหน่อย แต่เรื่องมันก็ผ่านไปทั้งแบบนี้ คิดไม่ถึงเลยว่าอู๋เฉินจะยอมคุกเข่าลงต่อหน้าหลี่ฝางแบบนี้ แถมยังคุกเข่าอย่างเต็มใจด้วย

ความรู้สึกที่มีให้เฟ่ยเหวินเย่า เหมือนกับว่าการที่อู๋เฉินคุกเข่าให้หลี่ฝางนั้น กลับเป็นเกียรติของอู๋เฉินอย่างไรอย่างนั้นเลย

ถึงแม้ว่าจะนบน้อมกับคนที่มีฐานะแบบนี้ แต่ก็ไม่ได้เข้าใจมากมายว่าอันดับกำลังภายในมันมีความหมายกับนักรบอย่างไร นักรบที่ไม่มีกำลังภายในคนหนึ่งเมื่อได้เห็นอันดับกำลังภายใน ในใจของเขาก็เกิดความเคารพเป็นอย่างมาก

หลี่ฝางในตอนนี้ ไม่ได้รู้สึกแย่กับท่าทีที่ปรมาจารย์อู๋เคารพ

เขาไม่ได้ทำให้ปรมาจารย์อู๋ลำบากใจ ก่อนจะโบกมือพลางพูดออกไป “เอาล่ะ ลุกขึ้นเถอะ”

ในใจของอู๋เฉินนั้นสงบลง เพราะรู้ว่าหลี่ฝางจะไม่ทำให้เขาลำบากใจ เลยรีบลุกขึ้น ก่อนจะยืนอยู่ด้านข้างอย่างเป็นระเบียบ

หลี่ฝางไม่ได้เสียเวลาไปกับปรมาจารย์อู๋ แต่หันไปถามหลี่เหวย “ทำไมพวกคุณถึงทะเลาะกันแบบนี้？”

เมื่อหลี่เหวยได้ยินหลี่ฝางถามคำนี้ ก็โกรธขึ้นมา ก่อนจะตะโกนพลางชี้ไปที่คุณชายโล่ “นายคนนี้ใส่ร้ายว่าฉันไปทำนาฬิกาเขาพัง ทั้งๆ ที่เขาเป็นคนมาชนเห็นๆ อีกอย่างนาฬิกาของเขามันชนจนแตกง่ายขนาดนั้นที่ไหนกัน ทำมาจากกระดาษหรือไง？”

หลี่เหวยไม่เข้าใจว่าทำไมคุณชายโล่ถึงตามตัวเองไม่หยุด หลี่ฝางนั้นนึกถึงแววตาที่คุณชายโล่มองนิ่งหรงหรง ก็เหมือนจะเข้าใจอะไรได้

หลี่ฝางหันหัวมามองคุณชายโล่ ก่อนจะตะโกนออกมา “คุณชายโล่ใช่ไหม？”

เมื่อได้ยินหลี่ฝางเรียกเขา คุณชายโล่ก็ใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มทันที