บทที่ 111 ตัวเขามีมูลค่าหลายหมื่นล้าน

บทที่ 111 ตัวเขามีมูลค่าหลายหมื่นล้าน

“พี่ถัง จ้าวเหลยดื่มไม่เก่ง ผมกลัวว่า............”

เวลานี้ โจวเจ๋ช่วยจ้าวเหลยทำให้สถานการณ์มันดีขึ้น แต่ว่าเขายังพูดไม่ทันจบ ถังหยู่ซวนก็ทำหน้าเข้มขรึม: “งั้นพี่ไปก่อนนะ”

แค่ถังหยู่ซวนลุกขึ้นมา โจวเจ๋ก็ลนลาน เขาหันหน้ากลับไป มองไปที่จ้าวเหลย: “ดื่มซะ!”

สีหน้าจ้าวเหลยเปลี่ยนไปทันที แล้วกล่าวขึ้น: “พี่เจ๋ ผมดื่มไม่ไหวแล้ว”

“ดื่มไม่ไหวก็ต้องดื่ม นอกเสียจากว่านายไม่อย่าทำงานในตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายบริหารนี้แล้ว!” โจวเจ๋กล่าวด้วยสีหน้าที่หนักใจ

จ้าวเหลยหายใจเข้าลึกๆ ตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายบริหารนี้ พ่อเขาต้องเสียเงินไปก้อนใหญ่เพื่อที่จะเอาตำแหน่งนี้มาให้เขา หากต้องเสียมันไปแบบนี้ กลับบ้านไม่ถูกตีจนตายเหรอ?

ยิ่งไปกว่านั้น การที่เป็นผู้อำนวยการฝ่ายบริหารนี้ ก็เท่ากับมีสิทธิ์ในการจัดสรรทรัพยากรของบริษัท

นางแบบ ดารา ในบริษัท เพื่อต้องการทรัพยากรที่มากหน่อย มีใครบ้างที่ไม่ต้องให้สินน้ำใจกับจ้าวเหลยบ้าง?

หากไม่มีตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายบริหาร สวัสดิการเหล่านี้ ก็จะพลอยหายไปด้วยนะ

“ผมดื่ม!” จ้าวเหลยกัดฟัน ยกแก้วเหล้าขึ้นมา

“อย่าทำหกละ เหล้านี้แพงมากเลย” ถังหยู่ซวนพูดอย่างเรียบเฉย

ตามมาด้วย จ้าวเหลยก็ได้ยกแก้วที่สองขึ้นมา ดื่มอย่างพะอืดพะอมไปหลายอึก เหลือเหล้าไว้นิดหน่อย

“เหล้าที่เหลือไว้ในแก้ว จะเอาไปเลี้ยงปลาเหรอ?” ถังหยู่ซวนพูดอย่างเยาะเย้ย

“อย่าให้มันเหลือ” โจวเจ๋รีบต่อว่าทันที

สีหน้าของจ้าวเหลยขมขื่นมาก ขณะที่ดื่มแก้วที่สามลงไปนั้นเขาก็ไม่ไหวแล้ว ผิวหนังแดงไปทั้งตัว เริ่มมีปฏิกิริยาตอบสนองแล้ว

“ดื่มไม่ได้อีกแล้ว ดื่มต่อไปผมต้องตายแน่เลย” ขณะที่ดื่มแก้วที่สี่ลงไป ในที่สุดจ้าวเหลยก็ส่ายหัว ยอมแพ้แล้ว

“ตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายบริหารไม่เอาแล้วเหรอ?” โจวเจ๋ขมวดคิ้วขึ้น มองด้วยสีหน้ารังเกียจ

“พี่เจ๋ อย่าบังคับผมอีกเลย ผมดื่มไม่ไหวแล้วจริงๆ” จ้าวเหลยพูดอย่างขอร้อง

“ใครใช้ให้นายหัวเราะเยาะพี่ถัง ทั้งหมดนี้เป็นเพราะนายทำตัวเอง รู้หรือเปล่า?” โจวเจ๋ส่งสัญญาณให้จ้าวเหลย: “รีบขอโทษพี่ถังเดี๋ยวนี้เลย”

จ้าวเหลยที่สีหน้าแดงก่ำ มองไปที่ถังหยู่ซวนแล้วกล่าว: พี่ถัง ผมผิดไปแล้ว พี่เป็นผู้ใหญ่มีจิตใจเมตตา อภัยให้ผมสักครั้งเถอะ ได้มั้ย?”

ถังหยู่ซวนกำลังจะอ้าปาก หลี่ฝางที่มองไปทางเขากลับส่ายหัวขึ้น ความหมายก็คือไม่ได้

ห้ามสงสารศัตรู เพราะศัตรูก็จะไม่เห็นใจคุณเมื่อคุณอยู่ในเวลาที่เสียเปรียบ นี่เป็นคำพูดที่หลี่ฝางเคยได้ยินหลี่ต๋าคางพูดตอนเด็ก

ถังหยู่ซวนกล่าวอย่างเย็นชา: “หากว่าฉันแย่งแฟนนาย แล้วยังดูถูกนายอีก นายจะให้อภัยฉันมั้ย?”

ขณะที่พูด ถังหยู่ซวนยังได้เหลือบมองไปที่จางปิงปิงอีกด้วย ขณะนั้นจางปิงปิงก็มองเขาพอดี สี่ตาประสานกัน จางปิงปิงรีบก้มหน้าลงทันที

หลังจากที่จ้าวเหลยสังเกตเห็นแววตาของถังหยู่ซวนแล้ว ก็โกรธขึ้นมาทันที: “หลายปีมานี้ คิดไม่ถึงว่าพี่ยังไม่ตัดใจ”

“อย่างมากผมไม่เป็นผู้อำนวยการฝ่ายบริหารนี้ก็ได้!” จ้าวเหลยวางกระแทกแก้วอย่างแรง กล่าวด้วยสีหน้าที่เย็นชา

“ปิงปิง พวกเราไปกันเถอะ”

จ้าวเหลยไปดึงมือของปิงปิงขึ้นมา แล้วกล่าว

และในเวลานี้ โจวเจ๋ก็ลุกตามขึ้นมา: “หยุดก่อน!”

“พี่เจ๋ ผมรู้ว่าพี่จะพูดอะไร เห่อๆ ไม่ต้องให้พี่ไล่ผมออกหรอก ผมลาออกเอง ก็แค่ตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายบริหารเองไม่ใช่เหรอ? ต่อให้ผมไม่เป็นผู้อำนวยการ ผมก็ยังคงเป็นลูกคนรวยที่มีกินมีใช้โดยไม่ได้เดือดร้อน” จ้าวเหลยกล่าวด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร้าว

ถังหยู่ซวนเวลานี้ก็ได้ถามขึ้น: “โจวเจ๋ นายสามารถไล่เขาออก แล้วสามารถไล่พ่อเขาออกด้วยได้มั้ย?”

“พ่อเขาเป็นกรรมการในบริษัท ผมไม่มีอำนาจนี้” โจวเจ๋กล่าว

“เจ้าโง่ ได้ยินแล้วใช่มั้ย?” จ้าวเหลยหัวเราะอย่างเยือกเย็น มองไปที่ถังหยู่ซวน: “พ่อผมเป็นถึงคณะกรรมการ”

“นายไม่มีอำนาจอันนี้ แล้วพ่อนายล่ะ?” ถังหยู่ซวนได้ถามไปอีกหนึ่งประโยค

“ใช่.........พ่อผม ผมสามารถโทรหาพ่อผมได้” โจวเจ๋ล้วงโทรศัพท์ออกมา เพื่อโทรหาพ่อของตัวเอง

จ้าวเหลยหัวเราะ ดูกวนตีนเล็กน้อย: “ผมไม่เชื่อหรอกว่าคณะกรรมการของบริษัทจะไล่พ่อผมออก พ่อผมนั้นเป็นเหมือนแม่ทัพใหญ่ในบริษัท บริษัทสามารถก้าวหน้ามาถึงทุกวันนี้ พ่อของฉันเป็นผู้มีส่วนช่วยอย่างมาก........”

จ้าวเหลยเพิ่งจะพูดจบ โจวเจ๋ก็วางโทรศัพท์ไปแล้ว มองไปที่จ้าวเหลยแล้วกล่าว: “พ่อฉันตกลงแล้ว พรุ่งนี้จะเรียกคณะกรรมการมาประชุม แล้วก็ถีบนายกับพ่อไปออกไปจากบริษัทพร้อมกัน!”