ตอนที่ 110
บทที่110 เห็นพวกเขาเป็นไอ้กระจอก
October 21, 2026
บทที่110 เห็นพวกเขาเป็นไอ้กระจอก
อารมณ์ของถังหยู่ซวนนั้นนิ่งเฉยมาก เขาเอากุญแจของปอร์เช่มาเล่น： “มีปัญหาอะไรหรือเปล่า？”
“ให้ตายเถอะ เป็นคนขับรถให้คนอื่นหรือเปล่า？แล้วเอารถของเถ้าแก่มาอวดสินะ？” เจ้าอ้วนพูดด้วยรอยยิ้มเย็นชา
โจวเจ๋ปรายตามองเจ้าอ้วน： “จ้าวเหลย คุณเคยเห็นคนขับรถสปอร์ตต้องใช้คนขับรถไหม？”
เจ้าอ้วนยิ้มเบาๆ ด้วยความประหม่า： “ฉันไม่เคยเห็น”
ปกติโรลส์รอยส ไมบัค……รถชั้นธุรกิจราคาแพงขนาดนั้น เจ้าของรถถึงจะหาคนขับรถมา
แต่รถสปอร์ตไม่มีทาง
เจ้าอ้วนมองถังหยู่ซวนด้วยความสงสัย พลางคิด：หรือว่าปอร์เช่ข้างนอกนั่นจะเป็นของไอคนนี้จริงๆ ？
“พี่ถัง แนะนำสักหน่อย คนนี้คือจ้าวเหลย เป็นผู้อำนวยการฝ่ายปฏิบัติการของบริษัทพวกเรา ในขณะเดียวกันพ่อเขาก็เป็นประธานกรรมบริษัทของพวกเรา” โจวเจ๋ลังเลเล็กน้อย ก่อนจะแนะนำ
เมื่อพูดจบ โจวเจ๋ก็ส่งสายตาให้จ้าวเหลย
จ้าวเหลยเองก็ไม่ได้โง่ เขาเองก็มองท่าทีที่โจวเจ๋ทำกับถังหยู่ซวน
จ้าวเหลยยื่นมือออกมา เพื่อจะจับมือกับถังหยู่ซวน
แต่ว่า มันเป็นไปได้เหรอ？
ถังหยู่ซวนมีใบหน้าเย็นชา เขาไม่ได้ยื่นมือออกไป
“พี่ถัง ถ้าเกิดว่าก่อนหน้านี้คุณสองคนทำอะไรผิดไป ไว้หน้าให้ฉันหน่อยได้ไหม ดื่มเหล้าสักแก้วหนึ่งก็พอเหรอ？” โจวเจ๋หัวเราะ ก่อนจะมองถังหยู่ซวน
ในตอนนั้นเอง หลี่ฝางมองโจวเจ๋ พลางยิ้มแล้วพูด： “จะปล่อยวางได้อย่างไร คุณโจวเจ๋มีภาพลักษณ์ขนาดไหนเหรอ？”
“คุณือว่าเป็นใคร วันนี้ฉันเชิญพี่ถังมาดื่มเหล้าคนเดียว ไม่ได้เชิญคุณ” โจวเจ๋มองหลี่ฝางด้วยท่าทีไม่ใส่ใจ
“งั้นคุณกำลังจะไล่ฉันใช่ไหม？”
หลี่ฝางหัวเราะคิกคัก： “งั้นฉันไปก็ได้”
หลี่ฝางเดินไป ถังหยู่ซวนก็ยืนขึ้นตามมา
“พี่ถัง ฉันไม่ได้บอกให้คุณไป” พอถังหยู่ซวนลุกขึ้น โจวเจ๋ร้อนใจ
“พวกพ้องฉันถูกคุณไล่ไป แล้วฉันจะอยู่ต่อทำไมล่ะ” ถังหยู่ซวนกลอกตาใส่โจวเจ๋ ก่อนจะหันตัวออกไป โดยไม่มีท่าทีจะอยู่ต่อเลย
โจวเจ๋รีบตามหลี่ฝางกับถังหยู่ซวนไป
“หลี่ฝาง เมื่อครู่ฉันผิดไปแล้ว ฉันขอโทษนะ” โจวเจ๋กัดฟัน ก่อนจะก้มหัวให้หลี่ฝาง
หลี่ฝางยิ้มเบาๆ ： “คุณผิดอะไร？”
“ฉัน……” โจวเจ๋อึ้งไป จริงสิ ตัวเองผิดอะไรนะ？
หลี่ฝางด่าเขาออกไป เขาเลยไล่หลี่ฝางออกไป ไม่ได้ผิดหนิ
“ดูคุณไม่ค่อยแน่ใจนะ ตัวเองไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองผิดตรงไหม นี่มันสำนึกผิดอย่างไรกันแน่เนี่ย？” หลี่ฝางพูดด้วยรอยยิ้ม
“หลี่ฝาง เมื่อครู่ผิดไปแล้วจริงๆ ฉันไม่ควรไล่คุณออกไป” โจวเจ๋พยายามฝืนพูดขึ้น
“พี่น้องเหรอ？พวกเราสองคนเป็นพี่น้องกันตั้งแต่เมื่อไหร่？”
“คุณเป็นพี่น้องพ้องพวกของพี่ถัง เป็นพวกพ้องของโจวเจ๋เอง” โจวเจ๋เอามือจับไหล่ของหลี่ฝาง แต่กลับถูกหลี่ฝางตีมือออก
“ไป เรากลับไปดื่มกันเถอะ” โจวเจ๋พูดขึ้น
“คุณบอกให้ฉันไปก็ไป ให้ฉันกลับไปก็กลับไป ฉันจะยังมีศักดิ์ศรีอยู่ไหม？” หลี่ฝางพูดขึ้นพลางยิ้มเยือกเย็น
โจวเจ๋ขมวดคิ้ว ด้วยความที่รับไม่ค่อยได้ เขามองหลี่ฝาง ในใจก็คิดว่า คุณจะแน่สักแค่ไหน ถ้าไม่ใช่เพราะว่าถังหยู่ซวน คงจะเตะจนปลิวไปแล้วแหละ
“เดี๋ยวฉันดื่มเป็นการลงโทษตัวเองสักสามแก้วก็พอแล้วใช่ไหม？” โจวเจ๋พูดขึ้นอย่างไร้ทางเลือก
“สามแก้วมันน้อยไป” หลี่ฝางหัวเราะ พลางพูดว่า： “สิบสองแก้วคงพอได้อยู่เลย”
“สิบสองแก้วเหรอ？หลี่ฝาง คุณอยากจะให้ฉันตายเหรอ！” โจวเจ๋กัดฟัน
“ไม่ดื่มก็ช่างมันเถอะ” หลี่ฝางพูดจบ ก็หันตัวเดินไป
โจวเจ๋จับมือของหลี่ฝางเอาไว้ ก่อนจะพูดว่า： “ฉันอื่มๆ แค่สิบสองแก้วเองไม่ใช่เหรอ ฉันดื่มก็ได้”
หลี่ฝางยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะตอบตกลงกลับไป
ถังหยู่ซวนเหมือนไม่ค่อยอยากจะเชื่อ ก่อนจะจับแขนของหลี่ฝางพลางถามขึ้นเบาๆ ： “หลี่ฝาง ทำไมโจวเจ๋ถึงกลัวคุณแบบนั้น？”
“เขาไม่ได้กลัวฉัน แต่กลัวคุณ” หลี่ฝางพูด
“เห็นหรือยัง？อย่าเห็นว่าก่อนหน้านี้โจวเจ๋เก่งแค่ไหน ตอนนี้เขาอยู่ต่อหน้าพวกเรา เขาเป็นแค่ไอ้กระจอกเท่านั้นเอง！” หลี่ฝางพูดขึ้นอย่างไม่มีความเมตตา
หลี่ฝางตบไหล่ของถังหยู่ซวน ก่อนจะพูดว่า： “เดี๋ยวคุณลองปลดปล่อยนะ อยากทำอะไรก็ทำ”
ถังหยู่ซวนพยักหน้า ก่อนจะกลับไปที่โต๊ะเพื่อดื่มกับหลี่ฝางต่อ
“พี่เจ๋ พวกเขาอยากไปก็ให้ไปสิ จะให้พวกเราอยู่ต่อทำไม” จ้าวเหลยพูดขึ้น
“คุณจะไปเข้าใจอะไร ฉันจะบอกให้นะ ถังหยู่ซวนเป็นลูกของเศรษฐีลึกลับ ถ้ามีเรื่องกับเขา หลังจากนี้คุณคงไม่มีที่ให้ยืนในตงไห่ออีกแล้ว”
หลี่ฝางกลับไป ก็ได้ยินคำที่พวกเขาคุยกันพอดี
จ้าวเหลยมองถังหยู่ซวนเหมือนไม่เชื่อ ว่าเขาคือลูกชายของเศรษฐีลึกลับจริงๆ เหรอ？
งั้นตัวเองก็แย่แล้วสิ？