บทที่ 117 ตู้เฟยตกใจจนฉี่ราดกางเกง

บทที่ 117 ตู้เฟยตกใจจนฉี่ราดกางเกง

เมื่อก่อน ที่บ้านตู้เฟยฐานะดี ทุกคนต่างก็กลัวเขา ไม่ว่าเขาจะทำอะไร ก็ไม่มีใครกล้าพูดอะไร

แต่ตอนนี้ ตู้ต้าไห่ล้มละลายแล้ว ทุกคนก็ไม่กลัวกันแล้ว ต่างก็พูดเยาะเย้ยต่อหน้าตู้เฟยกันเลย

แม้กระทั่งจางเสี่ยวเฟิงกับเกาเสิ้งสองคนนี้ ก็ร่วมเยาะเย้ยกันด้วย

โดยเฉพาะเกาเสิ้ง เขาที่ได้รับความสูญเสียอย่างหนัก

“ตู้เฟย แม่งเอ๊ยทำให้ฉันลำบากแล้วรู้หรือเปล่า? พ่อฉันเพิ่งจะลาออกจากงานในเมือง เพื่อมาทำงานที่นี่ สุดท้ายบ้านนายล้มละลายแล้ว เย็ดแม่ เดี๋ยวพ่อฉันได้ฉันเอาฉันตายแน่!” เกาเสิ้งบ่น

จางเสี่ยวเฟิงสูดลมหายใจเข้า แล้วเหลือบมองตู้เฟย: “ฉันก็เหมือนกันปฏิเสธงานที่พ่อฉันแนะนำมา เมื่อกี้หัวหน้างานในโรงงานอิเล็กทรอนิกส์ยังเรียกฉันไปรายงานตัว ฉันยังด่าเขาในโทรศัพท์ด้วย ตอนนี้เป็นไง หัวหน้างานไม่มีแล้ว งานที่พ่อฉันแนะนำมาก็ไม่มีแล้ว เดี๋ยวกลับไป ต้องโดนพ่อจัดการแน่เลย”

เชี่ยลู่นั้นดีใจอย่างมาก ตอนนี้ตู้ต้าไห่ล้มละลายแล้ว ดูว่าตู้เฟยจะโอ้อวดยังไงอีก

พูดถึงตู้เฟยคนนี้เป็นคนที่ตอแยไม่เลิกจริงๆ เลิกกันไปนานแล้ว ก็ยังไม่ยอมปล่อยเชี่ยลู่

ลูกสมุนของตู้เฟยก็วู่วามขึ้นมาทันที วิ่งไปถึงหน้าตู้เฟย: “เงินเดือนของเรายังไม่ได้เลย”

“ตู้ต้าไห่ล้มละลายแล้ว แล้วเงินเดือนของเราจะไปเอากับใคร” ลูกสมุนสองคนถามตู้เฟย

ตู้เฟยหายใจหอบ แล้วกล่าว: “เงินเดือนเท่าไรอีก พ่อฉันล้มละลายแล้ว จะเอาเงินที่ไหนให้นายสองคน”

“แบบนี้ไม่ได้นะ เราสองคนตามตูดนายมาหลายวันแล้ว จะมากจะน้อยนายก็ต้องให้หน่อย” ลูกสมุนพูดอย่างไม่พอใจ

“เหี้ย นายสองคนมันไม่มีน้ำใจเลยเหรอ ฉันซื้อเสื้อผ้าให้พวกนายตั้งเป็นพันๆ หยวน หรือว่ามันจะเทียบกับเงินเดือนไม่กี่วันของพวกนายไม่ได้เลยเหรอ?” ตู้เฟยไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว

“นายอย่าไปพูดถึงเรื่องอื่นเลย กระเป๋าตังค์ค์นายยังมีเงินสดอยู่ไม่ใช่เหรอ?”

พูดจบ ลูกสมุนทั้งสองคนก็ไปค้นตัวเขาโดยตรง ค้นจนเจอกระเป๋าตังค์ของตู้เฟย ลูกสมุนสองคนหยิบกันคนละสามร้อยหยวน: “แล้วกล่าว ดูนายก็น่าสงสารไม่น้อย เหลือไว้ให้นายหน่อยละกัน”

กระเป๋าตังค์ยังเหลือเงินหลายร้อยหยวน ลูกสมุนสองคนก็คืนกระเป๋าตังค์ให้ตู้เฟย

ตู้เฟยรู้สึกว่าตัวเองนั้นอัปยศมาก ตู้เฟยอย่างฉันไม่ต้องให้พวกนายมาสงสาร? พวกนายจะสักแค่ไหนเชียว ก็เป็นเพียงหมาที่ฉันเคยมีสองตัวเท่านั้นเอง

“นายพูดอะไรนะ นายว่าพวกเราเป็นหมา”

เดิมทีลูกสมุนสองคนนี้จะไปแล้ว ได้ยินตู้เฟยพูดประโยคนี้ก็ได้ย้อนกลับมาทันที ได้พุ่งเข้าไปทำร้ายตู้เฟยด้วยหมัดและเท้า

หนึ่งในลูกสมุนก็ได้พูดขึ้น: “เย็ดแม่ ไม่มีเงินแล้วปากยังเหม็นขนาดนี้ อยากกินหมัดจริงๆ ใช่มั้ย!”

หลี่ฝางหัวเราะในใจ จริงๆ แล้วตู้เฟยก็พูดไม่ผิด ตอนที่ตู้เฟยมีเงิน ลูกสมุนสองคนนี้เป็นหมาที่เขาเลี้ยงไว้จริงๆ ตู้เฟยสั่งให้พวกเขากัดใคร พวกเขาก็ต้องกัดคนนั้น

แต่ตอนนี้ตู้เฟยไม่มีเงินแล้ว พวกเขาก็ไม่จำเป็นต้องทนตู้เฟยที่พูดจาไม่ดีอีกต่อไป

ตู้เฟยที่ถูกทำร้าย ไม่กล้าพูดไปเรื่อยอีกแล้ว

ลูกสมุนสองคนจากไป หลี่ฝางก็นั่งลงข้างกายเขา แล้วยิ้ม: “ตู้เฟย นายจะตีขาฉันให้หักไม่ใช่เหรอ?”

“จะตีอยู่มั้ย?” หลี่ฝางมองเขาอย่างกวนตีน

หลี่ฝาง นายเคยได้ยินคำคำนี้หรือเปล่า ตู้เฟยพูดอย่างเย็นชา: “อูฐที่หิวตายยังไงมันก็ใหญ่กว่าม้า” (ถึงจะตกต่ำแต่ก็เคยยิ่งใหญ่มาก่อน)

“ต่อให้พ่อฉันจะล้มละลาย แต่ก็ยังแข็งแกร่งกว่าพ่อนาย”

หลี่ฝางคิดในใจ รอให้ตู้เฟยรู้ว่าพ่อของเขาก็คือหลี่ต๋าคาง ก็คือมหาเศรษฐีลึกลับที่เขาร่ำลือกัน แล้วเขาก็จะรู้ว่าคำพูดของเขาประโยคนี้มันตลกมากแค่ไหน

ตู้เฟยตบสะบัดก้น ลุกขึ้นก็คิดจะหนี แต่กลับถูกพี่หมาจื่อจับตัวเอาไว้

หลี่ฝางกล่าว: “ตู้เฟย ฉันให้นายไปแล้วเหรอ?”

“หลี่ฝาง นายชนรถของฉัน ยังไม่ให้ฉันไปอีก นายจะเกินไปหน่อยมั้ย?” ตู้เฟยหันหน้ากลับไป ขมวดคิ้วแล้วมอง

“เรื่องรถเราทั้งคู่ต่างมีความผิด ฉันชนรถนายฉันผิด แต่ว่านายจอดรถในที่ห้ามจอด ไม่อย่างนั้นเราก็แค่ช่วยกันซ่อมรถ นายว่าไง?”

หลี่ฝางมั่นใจ ตอนนี้แม้กระทั่งเงินซ่อมรถตู้เฟยยังไม่มีเลย

“ฉันยอมซวย ไม่ต้องให้นายมาซ่อม” ตอนนี้ตู้เฟยเพียงอยากจะไปหาพ่อให้เจอ แล้วถามเรื่องที่เกิดขึ้นว่ามันยังไงกันแน่

เวลานี้ เชี่ยลู่ก็ก้าวขึ้นมาหนึ่งก้าว พูดต่อหน้าตู้เฟย: “ตู้เฟย ทางที่ดีที่สุดนายไปเก็บสร้อยคอของฉันที่อยู่บนหัวจระเข้กลับมา ไม่อย่างนั้น ฉันก็จะแจ้งตำรวจ”

ตู้เฟยมองหน้าเชี่ยลู่อย่างเย็นชา: “เธอมันนางแพศยา ก็แค่สร้อยเส้นเดียว กูให้มึงอีกเส้นก็ได้”

“สร้อยเส้นนั้นราคาสามหมื่นกว่าหยวนนะ พ่อนายล้มละลายแล้ว นายยังมีเงินซื้อสร้อยอีกเหรอ?” เชี่ยลู่ยิ้มอย่างชั่วร้าย: “ฉันว่าทางที่ดีนายไปเก็บสร้อยมาคืนให้ฉันดีกว่า!”

“เย็ดแม่เอ๊ย เธออยากตายเหรอ”

ตู้เฟยมองลงไปในบ่อน้ำ สร้อยคอตอนนี้ยังอยู่บนหัวของจระเข้อยู่เลย