ตอนที่ 118
บทที่ 118 เรื่องสนุกที่หลี่ต๋าคางพูดถึง
October 21, 2026
บทที่ 118 เรื่องสนุกที่หลี่ต๋าคางพูดถึง
ตอนนี้ตู้เฟยลนลานมาก
ตอนนี้ทางบ้านล้มละลาย ลูกสมุนก็ไม่มีแล้ว หลี่ฝางยังเรียกพี่หมาจื่อมาอีก ครั้งนี้เขาต้องตายแน่!
ร้องขอชีวิตเหรอ?
ตู้เฟยรู้สึกว่าทำไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้น ตู้เฟยเชื่อว่า ต่อให้เขาขอร้องหลี่ฝาง หลี่ฝางก็คงไม่ยอมปล่อยเขาอย่างแน่นอน
ตู้เฟยคิดในใจ แมนๆ หน่อยดีกว่า อย่างน้อยอยู่ต่อหน้าเชี่ยลู่ยังพอมีศักดิ์ศรีของลูกผู้ชายเหลืออยู่
เพียงแต่ เขาเหมือนจะลืมเรื่องที่เมื่อกี้ตัวเองตกใจจนฉี่ราดไปแล้ว
ศักดิ์ศรีลูกผู้ชายของตู้เฟย ได้หายไปหมดในตอนที่เขาฉี่ราดกางเกงแล้ว ไม่เหลือเลยแม้แต่นิดเดียว
“นายจะคิดบัญชียังไง?” ตู้เฟยมองหลี่ฝางอย่างไม่แยแส
หลี่ฝางได้ยกเท้าขึ้น ถีบไปบนตัวของตู้เฟย
“ยังกวนอีก วันนี้กูจะทำให้ตายอย่างหมาเลย” หลี่ฝางกระทืบเท้าลงบนตัวของตู้เฟยซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เดิมทีหลี่ฝางอยากจะหักขาตู้เฟยข้างหนึ่ง สุดท้ายในโรงแรมมีคนกลุ่มหนึ่งวิ่งออกมา
คนกลุ่มนี้รูปร่างสูงใหญ่ รูปร่างคล้ายๆ กับคนของพี่หมาจื่อ ดูแล้วไม่ได้มาดี
“ตู้เฟยล่ะ?” มาถึง หัวหน้าแก๊งก็ตะโกนหาตู้เฟย
ขณะนั้นตู้เฟยที่นอนอยู่บนพื้น ได้ยินคนเรียก ก็รีบตอบทันที: “ฉันอยู่นี่”
ชายคนนั้นก็วิ่งเข้าไป พี่หมาจื่อก็กระแอมไปหนึ่งที แล้วถาม: “เสี่ยวซานจื่อ นายมาได้ไง?”
คนที่ชื่อเสี่ยวซานจื่อคนนี้เมื่อเห็นพี่หมาจื่อ สีหน้าก็อ่อนน้อมทันที: “พี่หมาจื่อก็อยู่ด้วย”
“ก่อนหน้านั้นตู้ต้าไห่ติดหนี้ผม ผมจะไปทวงกับเขา สุดท้ายเจ้าอ้วนคนนี้ไม่ยอมรับสาย นี่ไง ผมก็เลยมาหาลูกชายเขาไง” เสี่ยวซานจื่อมองพี่หมาจื่อแล้วกล่าว
“มาทวงหนี้เหรอ” พี่หมาจื่อพยักหน้า
“ใช่ไง หนี้พ่อลูกใช้ เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลอยู่แล้ว”
เสี่ยวซานจื่อมองไปที่พี่หมาจื่อแล้วพยักหน้า หันไปสีหน้าก็เปลี่ยนทันที เขามองตู้เฟยอย่างเย็นชา: “พูดมา พ่อแกไปหลบซ่อนอยู่ที่ไหน?”
“พี่ซาน ผมก็ไม่รู้ ตู้เฟยพูดอย่างลำบากใจ” ตอนที่เขาเพิ่งจะเห็นเสี่ยวซานจื่อนั้น ยังนึกว่าเสี่ยวซานจื่อมาช่วยเขาเสียอีก ถึงอย่างไรเสี่ยวซานจื่อก็เป็นเพื่อนเก่าของพ่อเขา
คิดไม่ถึง กลับมาทวงหนี้สักงั้น
“เย็ดแม่ นายเป็นลูกชายของตู้ต้าไห่ เขาไปไหน นายจะไม่รู้เหรอ?” เสี่ยวซานจื่อกระทืบตู้เฟยไปหนึ่งที แล้วก็ด่าโดยตรง
“พี่ซาน ผมไม่รู้จริงๆ” ตู้เฟยจะร้องไห้แล้ว ทำไมทุกคนต้องมากระทืบเขาด้วย
“งั้นนายโทรหาพ่อนายเลย” เสี่ยวซานจื่อออกคำสั่ง
ท่าทางของเสี่ยวซานจื่อดูโหดเหี้ยมมาก สิ่งที่เขาพูด มีเหรอตู้เฟยจะไม่ฟัง?
ตู้เฟยรีบหยิบโทรศัพท์ออกมาเพื่อโทรหาตู้ต้าไห่
“ปิดเครื่องแล้ว พี่ซาน” ตู้เฟยสั่นเล็กน้อย คิดในใจ: เสี่ยวซานจื่อคนนี้ตามหาตู้ต้าไห่ไม่เจอ จะมาคิดบัญชีที่เขาหรือเปล่า?
เสี่ยวซานจื่อขมวดคิ้ว ชี้ไปที่รถเบนซ์สปอตที่อยู่ด้านนอก แล้วถาม: “รถเบนซ์คันนั้นของนายหรือเปล่า?”
ตั้งนานตู้เฟยก็ไม่ยอมพูด
“เหี้ย!” เสี่ยวซานจื่อด่าอย่างหยาบคาย มือตบไปที่หน้าของเขา: “กูถามมึงอยู่นะ มึงเป็นใบ้เหรอ!”
“ใช่ ของผม” ตู้เฟยพยักหน้า หน้าตาซีดเหมือนศพ
ตู้เฟยรู้ รถคันนี้ต้องโดนเอาไปอย่างแน่นอน
เป็นดังเช่นนั้น เสี่ยวซานจื่อได้ไปขอยืมปากกากับกระดาษกับพนักงานต้อนรับ: “แล้วกล่าว เซ็นชื่อ เร็วๆ หน่อย”
“พี่ซาน รถคันนี้ผมเพิ่งซื้อมาด้วยเงินห้าแสนกว่าหยวน ทำไมถึงล้างหนี้ได้แค่สองแสนละ?” ตู้เฟยมองเสี่ยวซานจื่ออย่างไม่อยากจะพูด
เสี่ยวซานจื่อพูดอย่างโมโห: “ไม่เห็นท้ายรถมันพังแล้วเหรอ? คิดให้นายสองแสนก็ถือว่าดีมากแล้ว หากไม่ใช้มาหักล้างหนี้ รถคันนี้ของนายขายได้หนึ่งแสนก็ไม่เลวแล้ว”
เห็นได้ชัดว่าเสี่ยวซานจื่อกำลังเฉไฉ รถของตู้เฟยหากไปขายให้เต็นท์รถ อย่างน้อยก็น่าจะขายได้สามแสนหยวนขึ้นไป
ตู้เฟยเงยหน้ามองหลี่ฝาง แล้วกล่าว พี่ซาน: “รถของผมถูกเขาชน ไม่อย่างนั้นพี่ก็ให้เขาชดใช้สิ”
หลี่ฝางอึ้งไปสักพัก คิดไม่ถึงว่าตู้เฟยก็ฉลาดไม่เบา สามารถเล่นเกมยืมมือคนอื่น
เสี่ยวซานจื่อพยักหน้า หันหลังมาทางหลี่ฝาง: “รถของตู้เฟยนายเป็นคนชนเหรอ?”
“ใช่ผมเป็นคนชนเอง ทำไมเหรอ?” หลี่ฝางไม่ได้ปฏิเสธ
“ในเมื่อนายยอมรับแล้ว งั้นนายก็ชดใช้ละกัน” เสี่ยวซานจื่อไม่พูดพร่ำทำเพลง กล่าวออกมาโดยตรง: “ราคาเดียว หนึ่งแสน รถของตู้เฟยคันนี้เป็นรถใหม่ ดูที่นายชนสิ!”
เสี่ยวซานจื่อยังไม่ทันพูดจบ พี่หม่าจื่อก็ได้ยกขาขึ้น ถีบไปที่ก้นของเสี่ยวซานจื่อหนึ่งที
เสี่ยวซานจื่อหันหน้าไปมอง มองพี่หมาจื่อด้วยสีหน้าที่มึนงง: “พี่หม่าจื่อ พี่ถีบผมทำไม?”
เย็ดแม่ น้องชายฉันชนรถนายแล้วจะทำไม? พี่หมาจื่อพูดอย่างเย็นชา