บทที่ 1174 เลิกรา

ฉินวี่เฟยเองก็เป็นห่วง เธอลืมไปแล้วว่าหลี่ฝางไม่ใช่คนธรรมดาแล้ว เมื่อได้เห็นคนเหล่านั้นฟุบอยู่ที่พื้นโดยไม่มีแรงจะขัดขืน เธอเลยยิ้มออกมา ก่อนจะดึงแขนของหลี่ฝาง เพราะไม่อยากเสียเวลาเพราะเรื่องนี้

“หลี่ฝาง เรากลับบ้านเถอะ”

หลี่ฝางกับฉินวี่เฟยนั้นคิดได้แล้วก็ไปด้วยกัน คนเศษเดนแบบนี้ไม่มีความจำเป็นต้องกำจัด เลยเก็บพลังเอาไว้ ก่อนจะจูงมือของฉินวี่เฟยแล้วเดินเข้าไปที่บ้านของเธอ

เพิ่งจะเดินเข้ามา ฉินวี่เฟยก็ปิดปากของหลี่ฝางด้วยความอารมณ์ดี ว่ากันว่าหวานกว่าคู่แต่งงานใหม่ หลี่ฝางกับฉินวี่เฟยนั้นไม่ได้เจอกันมาหลายเดือน ฉินวี่เฟยเลยคิดถึงเขาจนจะเป็นบ้า

ไม่ได้ให้โอกาสในการพูดเลย หลังจากที่ฉินวี่เฟยปลดปล่อยอารมณ์กับหลี่ฝางนั้น ฉินวี่เฟยก็อยู่ภายในอ้อมกอดของหลี่ฝางก่อนจะพูด “หลี่ฝาง ช่วงหลายเดือนมานี้คุณไปไหนมาเหรอ？ฉันคิดว่าคุณจะทิ้งฉันแล้ว”

คำพูดของเธอนั้นทำให้หลี่ฝางพูดอะไรไม่ออก ตัวเองจะบอกฉินวี่เฟยอย่างไรว่ามีหยางฉงอยู่น่ะ？

“คุณเป็นอะไรเหรอ？ฉันรู้สึกว่าหลังจากที่คุณกลับมาแล้วมันไม่เหมือนเมื่อก่อนเลย เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า？” หลังจากที่สังเกตเห็นอารมณ์ที่เปลี่ยนไปของหลี่ฝาง ฉินวี่เฟยก็เงยหน้าถามด้วยความกังวล

ไม่รู้ว่าทำไม เธอถึงรู้สึกว่าหลี่ฝางในตอนนี้นั้นไม่เหมือนจริงเลย เหมือนกับว่าวินาทีถัดไปจะหายไปเสียอย่างนั้น ในใจก็เต้นแรงเป็นอย่างมาก ก่อนจะใช้มือทั้งสองกอดหลี่ฝางเต็มแรง

“หลี่ฝาง ตอนที่คุณไม่อยู่นั้นฉันกลัวจริงๆ ฉันกลัวว่าคุณจะทิ้งฉันไปแล้ว กลัวว่าคุณจะไม่กลับมาแล้ว ฉันฝันร้ายทุกวันคืน และเห็นว่าคุณคบกับผู้หญิงคนอื่นไปแล้ว”

ฉินวี่เฟยพูดด้วยเสียงน้อยใจทำให้หลี่ฝางทำอะไรไม่ถูกอยู่ในใจ พลางเอามือใหญ่นั้นลูบหัวของเธอ ในหัวก็คิดแล้วคิดอีก และยังไม่รู้ว่าควรจะบอกเรื่องที่ตัวเองรักกับคนอื่นกับฉินวี่เฟยอย่างไร

อันที่จริงหลี่ฝางก็ไม่ได้ถือว่ารักคนอื่น เพราะเมื่อมีความทรงจำกลับมาเขาก็ยังรักฉินวี่เฟย แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่รู้สึกอะไรกับหยางฉงเลย ทำได้เพียงพูดว่าใจของเขานั้นมีอยู่ถึงสองคน

ถึงแม้จะบอกว่าเขาดูเลวมาก แต่เรื่องจริงมันก็คือแบบนี้ แถมเขาก็ยังควบคุมไม่ได้อีกใครให้ตัวเองความจำเสื่อมกันล่ะ？

“วี่เฟย ถ้าฉันไปรักผู้หญิงคนอื่นแล้วจริงๆ คุณจะทำอย่างไร？” ลังเลอยู่นาน หลี่ฝางยังตัดสินใจที่จะสารภาพกับฉินวี่เฟย ถึงอย่างไรเรื่องแบบนี้จะปิดบังต่อไปก็ไม่ได้ ถึงอย่างไรวันหนึ่งเธอก็ต้องรู้

คำพูดของหลี่ฝางทำให้ฉินวี่เฟยตัวสั่นไป ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองหลี่ฝางด้วยความไม่อยากจะเชื่อ น้ำตาก็ไหลลงมาสองสาย ปากเล็กๆ ก็อ้าออกมา แต่กลับพูดอะไรไม่ออกเลย

ท่าทีที่ไร้เสียงของเธอทำให้หลี่ฝางเจ็บปวดเป็นอย่างมาก ก่อนจะเช็ดน้ำตาให้เธออย่างอ่อนโยน น้ำเสียงก็อธิบายด้วยความร้อนและกังวลใจ

“วี่เฟย คุณฟังฉันอธิบายก่อน คุณรู้ว่าก่อนหน้านี้ฉันบาดเจ็บอย่างร้ายแรง ฉันความจำเสื่อม ฉันจำอะไรไม่ได้ ฉันไม่ได้อยากหักหลังคุณ แต่ว่าถ้าฉันจำเรื่องแต่ก่อนได้ ฉันจะไม่มีทางทำเรื่องผิดต่อคุณ”

น้ำตานั้นไหลเป็นสายลงบนใบหน้า ฉินวี่เฟยคิดว่าในใจของตัวเองนั้นเหมือนกำลังจะตายไป เธอขบริมฝีปาก ไม่อยากจะยอมรับความจริงนี้

เธอไม่ใช่ว่าจะคิดเรื่องนี้ไม่ออก เธอเองก็เคยฝันว่าหลี่ฝางคบกับหญิงคนอื่น วันเหล่านี้เธอได้แต่บอกตัวเอง ว่าหลี่ฝางนั้นรักเธอ แล้วจะไม่มีทางทำเรื่องที่ผิดต่อตัวเองเด็ดขาด

แต่ว่าตอนนี้ เรื่องที่เธอกลัวที่สุดก็มาถึงแล้ว

“ผู้หญิงคนนั้นสวยไหม？อ่อนโยนมากเลยใช่หรือเปล่า？เธอดีกว่าฉันแน่นอนเลยใช่ไหม ไม่อย่างนั้นคุณจะไปรักเธอได้อย่างไร” คำพูดนี้ก็ไม่รู้ว่าฉินวี่เฟยกำลังถามหลี่ฝาง หรือกำลังพูดอยู่คนเดียว