บทที่ 1173 คนที่คิดถึงทุกวันคืน

แต่เมื่อมือของเขาเพิ่งจะเอื้อมไปจับที่จับประตูก็ต้องชะงักไป เขากำมือพลางปล่อยมือ เป็นแบบนี้ซ้ำไปมาหลายครั้ง สุดท้ายก็ไม่มีความกล้าที่จะเปิดประตูรถ

“หลี่ฝาง แกนี่มันขี้ขลาดจริงๆ ！” หลี่ฝางก่นด่าตัวเองอยู่ในใจ ในตาก็มีแต่ความหงุดหงิดไม่พอใจ

ฉินวี่เฟยนั้นอยู่ไกลๆ แต่ก็เห็นรถมายบัคสีดำจอดอยู่ที่หน้าประตูบ้านของตัวเอง ถึงแม้ทะเบียนรถจะไม่คุ้นตา แต่ไม่รู้ว่าทำไมในใจของฉินวี่เฟยนั้นกลับรู้สึกคุ้นเคยมาก เลยอดไม่ได้ที่จะมองไปหลายครั้ง

หลี่ฝางที่อยู่ในรถได้สบตากับฉินวี่เฟย ถึงแม้จะรู้ว่าเธอมองไม่เห็นตัวเอง แต่กลับรู้สึกกลับจนหดตัวลง เพื่อซ่อนตัวเองเอาไว้

ถึงแม้ในรถนั้นจะมืดดำ และมองอะไรไม่เห็นเลย แต่สัมผัสที่หกของผู้หญิงนั้นกลับทำให้ฉินวี่เฟยไม่ขยับฝีเท้า เธอคิดว่าในรถนั้นมีคน แถมคนในรถนั้นจะต้องเป็นคนที่เธอคิดถึงทุกวันคืนอย่างแน่นอน

เมื่อลังเลอยู่สักพัก ฉินวี่เฟยตัดสินใจเดินเข้าไปดูให้แน่ชัด หลี่ฝางนั้นมองฉินวี่เฟยที่เข้ามาใกล้มากข้นเรื่อยๆ ในใจก็แทบจะทะลุออกมาเลยทีเดียว

เขาที่ผ่านอะไรมามากมายแต่ก็เริ่มกลัวแล้ว มือทั้งสองนั้นก็มีเหงื่อแตกออกมา ขณะที่ฉินวี่เฟยอยู่ห่างจากรถเพียงไม่กี่ก้าวนั้น ก็มีรถเฟอร์รารีสีแดงขับเข้ามาอย่างกะทันหัน ก่อนจะมาจอดอยู่ตรงหน้าของเธอ

“สาวสวย ดึกขนาดนี้อยู่คนเดียวเหรอ？อยากมาสนุกกับพี่ชายไหม？” ในรถสปอร์ตนั้นมีชายอายุราวๆ ยี่สิบกว่าถึงสามคน แต่งตัวอย่างหล่อเหลา ส่วนคนที่ขับรถนั้นก็ผิวปากให้ฉินวี่เฟย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเกี้ยวพาราสี

ใบหน้าของฉินวี่เฟยเย็นชาลง ก่อนจะเดินเข้าไปที่ประตูบ้าน โดยที่ไม่ได้มองชายสามคนนั้นเลย

“เห้อ อย่าเพิ่งไปเลย！เราไม่ใช่คนร้ายนะ แค่เห็นคุณสวยเท่านั้นเอง อยากเป็นเพื่อนด้วยเท่านั้นเอง” ไอ้ผมเหลืองที่นั่งอยู่ด้านข้างคนขับเมื่อได้เห็นฉินวี่เฟยกำลังจะไป ก็ลงจากรถก่อนจะขวางเธอเอาไว้ ด้วยใบหน้าที่หลงใหล ใบหน้านั้นมันน่ารังเกียจจนไม่รู้จะน่ารังเกียจอย่างไร

“ขอโทษด้วย ตอนนี้ฉันกำลังจะกลับบ้าน คุณหลบให้หน่อย” ฉินวี่เฟยโกรธเป็นอย่างมาก แต่ไม่กล้าใช้ไม้แข็ง เลยทำได้เพียงปฏิเสธความต้องการของไอ้ผมเหลือง

แต่ยิ่งฉินวี่เฟยปฏิเสธ ไอ้ผมเหลืองก็ยิ่งมีแรงมากขึ้น ก่อนจะยื่นมือออกมาขวางฉินวี่เฟยเอาไว้ ใบหน้านั้นก็อดไม่ได้ที่จะเข้ามาใกล้ฉินวี่เฟยมากขึ้น

“อย่ารีบปฏิเสธขนาดนั้น เหล่าพี่ๆ เป็นคนมีเงินทั้งนั้นเลย ถ้าเกิดว่ามาอยู่กับพวกเราสักคืน คุณจะได้ประโยชน์มากมาย มาให้หอมสักหน่อยเถอะ”

เมื่อพูดจบ ไอ้ผมเหลืองก็ยื่นมือออกมาจับใบหน้าของฉินวี่เฟย ก่อนจะเอาปากเข้ามาจูบเธอ ฉินวี่เฟยจะเคยได้รับความน่าน้อยใจแบบนี้ที่ไหนกัน เลยเอากระเป๋าของตัวเองมาฟาดใบหน้าของไอ้ผมเหลือง บัตรสีทองนั้นฟาดไปกับจมูกของไอ้ผมเหลือง เพียงไม่นานก็มีเลือดไหลออกมาจากรูจมูกของเขา

“ฮ่าๆ คุณชายหวง คุณถูกผู้หญิงคนหนึ่งตบเข้าให้แล้ว คุณไหวไหมนะ？”

“คุณชายหวง ไม่จำเป็นต้องอ่อนโยนกับผู้หญิงแบบนี้ ใช้ไม้แข็งไปเลยสิ”

……

คนอีกสองคนในรถเมื่อได้เห็นไอ้ผมเหลืองโดยทำร้าย ก็หัวเราะอยู่ในรถอย่างสนุกสนาน ชายที่ถูกเรียกว่าคุณชายหวงนั้นเช็ดเลือดที่จมูกของตัวเอง ก่อนจะถุยน้ำลายลงพื้น

“ถุย หญิงสารเลว ให้เกียรติดีๆ ไม่ชอบ！กล้ามาทำร้ายข้า คงไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วสินะ” คุณชายหวงด่าไปพลางจับแขนของฉินวี่เฟย ก่อนจะพยายามลากขึ้นไปบนรถ

ฉินวี่เฟยจะไปยอมที่ไหน เธอเลยยึดยื้อสุดกำลัง ตอนนี้เธอทั้งกลัวและก็ไร้ทางช่วยเหลือ ใครจะไปรู้ว่าจะเจอเรื่องแบบนี้ที่หน้าบ้านของตัวเอง ถ้าหลี่ฝางอยู่ก็คงดี คงจะไม่มีใครมาแกล้งเธอได้