บทที่ 1177 ร้านข้างทางถูกทำลาย

“โย้ว คนขี้ขลาดอย่างคุณรู้จักขัดขืนด้วย ยังกล้าเอามีดมาชี้ใส่ข้าอีก คุณไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วสินะ？” ไอ้หัวล้านไม่สนใจตาแก่หลี่เลย ไม่เพียงแค่ไม่กลัว แต่ยังท้าทายตาแก่หลี่ด้วย

“พวกคุณอย่าเข้ามานะ！ฉันจะลงมือจริงๆ นะ！ไสหัวไป！” ตาแก่หลี่ถูกพวกเขาเหล่านั้นกดดันจนถอยห่างออกไป มือทั้งสองที่ถือมีดนั้นก็สั่นไหว

“ถุย ฉันอยากจะดูสักหน่อยว่าแกจะกล้าเอามีดมากะซวกข้าหรือเปล่า” ไอ้หัวล้านปรี่เข้าไปหาตาแก่หลี่ก่อนจะถุยน้ำลายใส่ ก่อนจะจับข้อมือของเขา แล้วเอาเข้ามาหาหน้าอกของตัวเอง

ท่าทีของเขานั้นทำให้ตาแก่หลี่ตกใจจนปล่อยออก มีดที่ตกลงพื้นนั้นเกิดเสียงใสขึ้น พวกไอ้หัวล้านเห็นดังนั้นก็หัวเราะฮ่าๆ ขึ้นมา

“ขี้ขลาดจริงๆ ยังคิดว่าวันนี้คุณจะกล้าหาญขึ้นมาเพราะลูกสาวของคุณบ้าง ดูเหมือนจะเหมือนกับเมื่อก่อนเลยนะ ไอ้ไก่อ่อน！ไม่แปลกเลยที่ภรรยาของคุณถึงได้ทิ้งคุณไป ถ้าเกิดฉันเป็นผู้หญิง ฉันเองก็ไม่ชอบคนขี้ขลาดอย่างคุณเหมือนกัน！”

“พี่ คุณอย่าทำให้ตาแก่หลี่ปวดใจต่อไปเลย บนหัวเขานั้นถูกสวมเขาแล้ว น่าสงสารจะตายไป”

……

ไอ้หัวล้านเหล่านั้นหัวเราะเยาะตาแก่หลี่ ปากนั้นพูดจาไม่น่าฟัง ตาแก่หลี่ก้มหน้าโดยที่ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ แต่กำหมัดแน่น และมองออกว่าตอนนี้เขาโกรธจนถึงขีดสุดแล้ว

“พวกคุณมันไอ้คนเลว！อย่ามาว่าแม่ของฉันแบบนั้นนะ！ฉันจะสู้พวกคุณแล้วนะ！” สาวน้อยจะไปฟังใครดูถูกพ่อแม่ตัวเองได้อย่างไร ก่อนจะเตรียมจะสู้กับไอ้หัวล้าน

“ให้ตายเถอะ นังแพศยา คุณอยากตายหรือไง！” ถึงแม้จะเป็นสาวน้อยคนหนึ่ง แต่ว่าถ้าจะสู้ขึ้นมาจริงๆ คงจะทำให้ไอ้หัวล้านบาดเจ็บได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น หลังจากที่เห็นเขาด่า ก็กระชากสาวน้อยขึ้นมาจากพื้น

“ปล่อยฉันนะ！แกมันไอ้คนเลว！ไอ้สารเลว！ปล่อยฉันลงนะ！” ถึงสาวน้อยจะถูกไอ้หัวล้านดึงขึ้นไปอยู่กลางอากาศ ปากก็ยังด่าไม่หยุด แถมยังดูร้ายกว่าพ่อที่ดูอ่อนแอด้วย

ไอ้หัวล้านหมดความอดทนแล้ว พลางมองสาวน้อยด้วยความดุร้ายน่ารังเกียจ ก่อนจะยกมือขึ้นเพื่อทำร้ายเธอ หลี่ฝางเห็นดังนั้นก็ปรี่เข้าไปหา แล้วจับแขนของไอ้หัวล้าน ก่อนจะหักมันออกทันที

ไอ้หัวล้านร้องเหมือนหมูที่ถูกฆ่าจนเสียดหูของหลี่ฝาง ก่อนจะค่อยๆ วางสาวน้อยลงบนพื้น จากนั้นก็จิกคอของไอ้หัวล้าน จนเสียงร้องที่แหลมนั้นก็หยุดลง ไอ้หัวล้านเองก็มีหน้าม่วงขึ้นมาทันที

“ไม่เคยมีใครบอกเหรอ ว่าเสียงของคุณนั้นมันไม่น่าฟังเลย？” หลี่ฝางมองไอ้หัวล้านอย่างเย็นชา พลางพูดเสียงเย็นไปถึงกระดูก

เรื่องนั้นเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว อีกสองคนนั้นก็ยังไม่ทันมีปฏิกิริยากลับมา เมื่อได้ยินเสียงของหลี่ฝางเลยมีสติกลับมา

“ให้ตายเถอะ คุณกล้าเข้ามายุ่งด้วยเหรอ！นี่มันหาที่ตายชัดๆ ！” คนที่ห่างจากหลี่ฝางใกล้ๆ อย่างชายที่มีรอยสักที่แขนนั้นเมื่อได้เห็นแบบนี้ ก็ยกมือขึ้นมาทำท่ากรงเล็บเหยี่ยวใส่หลี่ฝาง

เมื่อเห็นท่าของชายที่มีรอยสักที่แขน หลี่ฝางก็เลิกคิ้วขึ้น คิดไม่ถึงเลยว่าจะเป็นคนฝึกยุทธ ชายที่มีรอยสักที่แขนคนนี้จะเป็นพลังกรงเล็บอินทรีย์ด้วย แต่ยังเป็นระดับที่เพิ่งจะเข้ามาเท่านั้น ถึงแม้ชายที่มีรอยสักที่แขนจะใช้แรงทั้งหมดที่มี แต่สำหรับหลี่ฝางนั้นมันแทบจะไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรเลย

มีชายที่มีรอยสักที่แขนเข้ามาหาทางกระเป๋าหน้าอกของตัวเอง หลี่ฝางไม่ได้มองเขาเลยแม้แต่น้อย ใช้เพียงแค่พลังของตัวเองก็ทำให้คนคนนั้นกระเด็นไปได้หลายสิบเมตรแล้ว

“คุณ คุณเป็นนักรบเหรอ？” ชายร่างกำยำที่เหลือคนหนึ่งตกใจจนเข่าอ่อน ก่อนจะเบิกตาโพลงพลางมองหลี่ฝาง ถึงแม้เขาจะไม่เป็นวิทยายุทธ แต่ว่ายังพอจะเข้าใจอยู่บ้าง ดังนั้นเขาเลยพอจะเดาตัวตนของหลี่ฝางออก

“ในเมื่อรู้ตัวตนของฉันแล้ว ยังไม่รีบไสหัวไปอีกเหรอ？จากนี้พี่ลูกคู่นี้ฉันจะปกป้องเอง ถ้าพวกคุณเข้าเข้ามายุ่งกับพวกเขา ก็หมายถึงจะต้องข้ามหลี่ฝางอย่างฉันไปก่อน”