บทที่ 1255 เขาจะไม่เป็นอะไร

จ้องมองใบหน้าที่ไม่ยินดีของทุกคน กู่ยี่เทียนโมโหจนหัวเราะออกมา สายตาฉายแววเย็นชา หลี่ฝางช่วยทุกคนเอาไว้โดยไม่คิดชีวิต ตอนนี้แค่ค้นหาเพื่อช่วยเหลือเขาก็ไม่ยอม

โลกนี่เป็นอะไรไปกันแน่?

ในเวลานี้เอง ส้าวส้วยพาเหล่าชายในชุดฟอร์มสีดำหลายสิบนายเข้ามา เขาเหลือบสายตาใส่ลูกน้องของกู่ยี่เทียนอย่างเฉยชา กล่าวอย่างเย็นชา

“พวกแกไปเถอะ คนของผมจะดูแลที่นี่ต่อเอง”

ความเย็นชาของเขาสร้างความไม่พอใจให้กับลูกน้องของกู่ยี่เทียน ทันใดนั้นเสียงตวาดด้วยความโกรธดังขึ้นเป็นสาย

“ปฏิกิริยาอะไรของแก เราหากันตั้งนาน แม้แต่ขอบคุณสักคำยังไม่มี”

“นั่นสิ ต่อให้พวกเขาดูแลต่อแล้วยังไง คนตายไปแล้วก็คือตายไปแล้ว คิดว่าเปลี่ยนคนชุดใหม่ หลี่ฝางจะฟื้นคืนชีพได้หรือไง?”

“เหอะ เขามีเงินมีอำนาจ เราพูดน้อยหน่อย พวกเราจะรับช่วงต่อก็ดีเหมือนกัน ฉันพอแล้วกับไอ้ที่บ้าบอนี่ อยากจะกลับบ้านจะแย่”

……

เมื่อได้ยินเสียงที่ไม่พอใจของคนรอบข้าง ส้าวส้วยสีหน้าบึ้งตึงขึ้นเรื่อยๆ ร่างกายกะพริบ ไปยังคนที่มีข้อขัดข้องที่อยู่ใกล้ที่สุด บีบลำคอของเขาด้วยมือเดียว ยกเขาขึ้นจากพื้น

“หลี่ฝางยังไม่ตาย ถ้าพวกแกกล้าแช่งเขาอีกแม้แต่คำเดียว ฉันไม่ถือที่จะส่งแกลงนรก!”

ส้าวส้วยในตอนนี้ราวกับยมทูตที่ผุดขึ้นมาจากนรก ทั้งร่างของเขาปกคลุมไปด้วยความชิงชัง มือที่บีบลำคอของคนนั้นเส้นเลือดนูนออก เล็บได้จิกเข้าไปที่เนื้อของเขา

มือและเท้าของคนนั้นเกร็งแข็ง ดวงตาเหลือบขึ้น ใบหน้าบวมเป็นสีเลือดหมู ความหวาดผวาในความตายทำให้เขาน้ำตาไหลอย่างควบคุมไม่ได้ ของเหลวสีเหลืองที่เหม็นหึ่งหยดลงจากกางเกงของเขาลงสู่พื้น

ส้าวส้วยจ้องมองคนที่ตกใจจนฉี่ราดขมวดคิ้วแน่น โยนไปด้านข้างอย่างรังเกียจ ก่อนที่จะกวาดสายตามองลูกน้องที่เหลือของกู่ยี่เทียน ก่อนพาคนของตนเข้าไปที่ซากปรักหักพังโดยไม่พูดอะไรสักคำ

กู่ยี่เทียนจ้องมองคนพวกนี้อย่างเฉยชา พร้อมเม้มริมฝีปากหันหน้าเดินไปตามส้าวส้วย เหล่ามังกรฟ้าเองก็ตามไปติดๆ

เมืองตงไห่ ในบ้านพักตากอากาศ

“ต๋าคาง ยังไม่มีข่าวคราวของหลี่ฝางอีกหรือ? เมื่อคืนฉันฝันร้าย ฝันว่าหลี่ฝางถูกทับอยู่ใต้ก้อนหินก้อนหนึ่ง ได้รับบาดเจ็บสาหัส มีเลือดเต็มไปหมด สายตาของเขามองมาที่ฉันอย่างไร้หนทาง ต๋าคาง เสี่ยวฝางเขาจะไม่เป็นอะไรใช่ไหม? เขาจะต้องกลับมาอย่างปลอดภัยใช่ไหม?”

เมี๋ยวชุ่ยซบกับอกของหลี่ต๋าคางด้วยใบหน้าที่เจ็บปวด น้ำตาราวกับสายขาดหลั่งไหลอาบแก้มไม่หยุด หลังจากที่เกิดเรื่องกับหลี่ฝาง ไม่มีเลยแม้แต่วันเดียวที่เมี๋ยวชุ่ยจะหลับได้ลง ฝันร้ายทุกคืน น้ำตาร่วงทุกวัน อาการหลับไปแบบกะทันหันก็หนักขึ้นมาก

เมี๋ยวชุ่ยที่โทรมลงมาก หลี่ต๋าคางเจ็บปวดใจ มือที่กุมมือของเมี๋ยวชุ่ยบีบแน่นกว่าเดิม

เมื่อหลี่ต๋าคางออกมาจากปากหลุมสุสานก็รับกลับมายังเมืองตงไห่ รวบรวมพรรคพวกสามสิบสี่คน ก่อนให้ส้าวส้วยพาพวกเขาไปที่ซากปรักหักพังทันทีเพื่อค้นหาหลี่ฝาง ส่วนเขาอยู่ที่เมืองตงไห่คอยดูแลเมี๋ยวชุ่ยและคนอื่นๆ