บทที่ 1256 แม่ลูกปลอดภัย

“คุณน้า คุณลุงหลี่ เกิดอะไรขึ้น? เสี่ยวฉงกำหนดคลอดเดือนหน้าไม่ใช่หรือ ทำไมถึงได้คลอดก่อนกำหนดกะทันหันได้”

เมื่อสักครู่ฉินวี่เฟยกำลังประชุมอยู่ที่บริษัท ได้รับสายจากเมี๋ยวชุ่ยกะทันหัน บอกว่าสถานการณ์ของหยางฉงไม่ค่อยดี ตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาล

เธอหยุดการประชุม เดินทางมาที่โรงพยาบาลทันที หลังจากที่ผ่านเหตุการณ์ถูกลักพาตัวเมื่อครั้งก่อน ความสัมพันธ์ของฉินวี่เฟยและหยางฉงดีขึ้นมาก ผ่านการอยู่ด้วยกันมาหลายเดือน ทั้งคู่แทบจะเป็นเพื่อนซี้ต่อกันแล้ว

ที่มากกว่านั้น ฉินวี่เฟยเป็นห่วงเด็กในท้องของหยางฉงมากกว่าเมี๋ยวชุ่ยและหลี่ต๋าคางซะอีก มักจะสั่งให้คนเอาของมาให้อยู่เสมอ เธอเองก็มักจะมาที่บ้านพักตากอากาศอยู่เสมอ

“เฮ้อ เรื่องนี้โทษฉันที่ไม่ระวัง ที่ให้เสี่ยวฉงได้ยินบทสนทนาของฉันและคุณลุง รู้ว่าตอนนี้ไม่มีข่าวคราวของเสี่ยวฝาง ไม่รู้เป็นตายร้ายดียังไง เธอรับไม่ได้ จิตใจได้รับการกระทบกระเทือน”

เมี๋ยวชุ่ยเห็นฉินวี่เฟยที่มีสีหน้าใจร้อนจึงถอนหายใจออกมา สายตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

เมื่อฉินวี่เฟยได้ยินเมี๋ยวชุ่ยบอกว่าไม่มีข่าวคราวไม่รู้ว่าหลี่ฝางเป็นตายร้ายดียังไง ใจของเธอหล่นวูบ ก่อนที่จะกล่าว “หลี่ฝางต้องไม่เป็นอะไรแน่”

เธอกล่าวประโยคเสียงดัง ทำให้หลี่ต๋าคางและเมี๋ยวชุ่ยสะดุ้งอย่างตกใจ เมื่อเห็นทั้งคู่จ้องตนนิ่ง ฉินวี่เฟยถึงได้รู้ว่าเธอขาดการควบคุม หลบสายตา เปลี่ยนหัวข้ออย่างประหม่า

“น้าอย่าพูดแบบนั้นเลย นี่ไม่ใชความผิดของน้า ฉันเชื่อว่าเสี่ยวฉงต้องปลอดภัยแน่”

หลี่ต๋าคางเองก็รู้ว่าฉินวี่เฟยตั้งใจแก้เก้อ จึงไปตามน้ำเธอ

“วี่เฟยพูดถูก เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของคุณ เรื่องของเสี่ยวฝางปิดบังไม่อยู่หรอก ตอนนี้ขอให้เสี่ยวฉงและลูกของเธอปลอดภัยไม่เป็นอะไร”

หลี่ต๋าคางจ้องมองภรรยาของตนที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด รั้งเธอเอาไว้ในอ้อมกอดอย่างรักใคร่

“ที่รัก เสี่ยวฉงกับลูกจะไม่เป็นอะไรใช่ไหม? นี่เข้าไปสี่ห้าชั่วโมงแล้ว ฉันใจไม่ดีเลย”

เมี๋ยวชุ่ยจับมือของหลี่ต๋าคางแน่น สายตาที่จ้องไปยังประตูห้องผ่าตัดเต็มไปด้วยความกังวล

แม้หลี่ฝางคางจะรีบร้อนใจ แต่กลับไม่แสดงออกมา ยังไงซะเขาก็เป็นผู้ชาย เมื่อเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นเขาต้องใจเย็น

เขาตบมือของเมี๋ยวชุ่ย พร้อมกล่าวปลอบใจ

“วางใจเถอะ เสี่ยวฉงเป็นคนดีสวรรค์คุ้มครอง เธอกับลูกต้องไม่เป็นอะไรแน่”

จบประโยค ไฟห้องผ่าตัดจึงดับลง เมี๋ยวชุ่ยลุกขึ้นจากเก้าอี้ รีบปรี่เข้าไปที่หน้าห้อง

“หมอ เป็นยังไงบ้าง? เสี่ยวฉงเป็นยังไงบ้าง?”

คุณหมอถอดหน้ากากอนามัยออก ตอบด้วยยิ้ม “วางใจเถอะ ปลอดภัยทั้งผู้ใหญ่ทั้งเด็ก เพียงแค่เด็กคลอดก่อนกำหนด ต้องเข้าตู้อบสักระยะ”

เมื่อได้ยินคำของหมอ ที่สุดทั้งสามก็คลายกังวล เมี๋ยวชุ่ยดีใจจนคว้าแขนของหลี่ต๋าคาง พร้อมกล่าว

“ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้วๆ เสี่ยวฝางกลับมาฉันก็จะได้บอกกับเขาได้”

“ดูคุณสิ เป็นถึงคุณย่าแล้ว ทำไมถึงยังขี้แยอยู่อีก คนอื่นเห็นเข้า คงหัวเราะเยาะแย่!”

แม้หลี่ต๋าคางจะพูดอย่างงั้น แต่ก็เช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้าของเมี๋ยวชุ่ยออกอย่างเอ็นดู

ฉินวี่เฟยที่อยู่อีกด้านสายตาฉายแววอิจฉา