บทที่ 1257 ระเบิดกะทันหัน

“ไม่ลำบากเลย ลูกเป็นของขวัญที่ฟ้าประทานมาให้ฉัน” หยางฉงส่ายหน้าเบาๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข

อุ้มท้องสิบเดือน บางทีช่วงเดือนต้นๆ ที่เธอแพ้ท้องหนัก เธอจะรู้สึกลำบาก แต่หลังจากนั้นเด็กในท้องค่อยๆ โตขึ้น เธอยิ่งรู้สึกได้ถึงความผูกพันพิเศษบางอย่างระหว่างแม่ลูก

เมื่อก่อนตอนที่ไม่มีลูก สำหรับหยางฉงสิ่งที่สำคัญที่สุดคือหลี่ฝาง ครอบครัวของเธอ แต่หลังจากที่มีเด็กคนนี้ เธอรู้สึกว่าบนโลกใบนี้ไม่มีอะไรสำคัญไปมากกว่าเขาอีกแล้ว

เมื่อสักครู่ที่อยู่ห้องผ่าตัด หยางฉงยังคงกำชับคุณหมออยู่ตลอด หากเกิดเหตุฉุกเฉิน ต้องรักษาเด็กให้ได้

ฉินวี่เฟยจ้องมองหยางฉงที่ยิ้มอย่างมีความสุข เธอรู้สึกดีใจกับเธอจากใจ ว่ากันว่าผู้หญิงคลอดลูกเท่ากับไปเดินที่ประตูนรก ตอนนี้อุปสรรคนี้ผ่านไปแล้ว ทุกอย่างก็คงจะดีขึ้น

“คิดได้หรือยังว่าจะตั้งชื่อลูกว่าอะไร? ชื่อที่เราหาก่อนหน้านี้เป็นไง?”

เมื่อพูดถึงตั้งให้ ฉินวี่เผยรู้สึกปวดหัว พวกเขาหารือกันได้หลายเดือนแล้ว แต่ก็ไม่ได้ชื่อที่ถูกใจสักชื่อ

ตอนนี้เด็กคลอดออกมาแล้ว คงจะเรียกลูกตลอดไม่ได้

“ชื่อของเด็กฉันอยากจะรอพี่หลี่ฝางกลับมา ให้เขาตั้งให้ แต่ชื่อเล่นฉินคิดเอาไว้แล้ว ชื่อว่าผิงอัน ฉันหวังว่าพี่หลี่ฝางจะกลับมาอย่างปลอดภัย ลูกจะเติบโตอย่างปลอดภัย”

เมื่อพูดถึงหลี่ฝาง สายตาของหยางฉงฉายแววด้วยความเป็นห่วง ที่จริงตอนที่อยู่ในห้องผ่าตัด ในหัวของหยางฉงเต็มไปด้วยหลี่ฝาง คิดว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน ปลอดภัยดีหรือไม่

เมื่อนึกถึงว่าหลี่ฝางเป็นไปได้ว่าจะไม่อยู่บนโลกใบนี้แล้ว หยางฉงแทบจะอยากจากไปแบบนี้พร้อมกับเขา แต่ความเจ็บของร่างกายกลับย้ำเตือนเธอเสมอ เพื่อลูก เธอต้องมีชีวิตต่อไป

เมื่อได้ยินคำพูดของหยางฉง ฉินวี่เฟยหลุบตา ใบหน้าของเธอก็ฉายแววกังวลเช่นเดียวกัน

“พี่วี่เฟย เราต้องเชื่อมั่นในตัวพี่หลี่ฝาง เขาจะต้องไม่เป็นไร” หยางฉงเป็นคนเอาใจใส่ เธอสังเกตเห็นอารมณ์ที่เปลี่ยนไปของฉินวี่เฟย จึงดึงมือของเธอพร้อมกล่าวปลอบอย่างใส่ใจ

ฉินวี่เฟยนิ่งไปสักพัก ก่อนฉีกยิ้ม “อืม เขาเป็นคนดวงแข็งเสมอ”

เมี๋ยวชุ่ยเห็นความสัมพันธ์ของสองสาวที่ดีต่อกัน ไม่รู้ว่าควรจะดีใจหรือไม่ดี

พวกเธอทั้งสองสามารถยอมรับกันและกันได้เป็นเรื่องดี แต่ในขณะเดียวกันเมี๋ยวชุ่ยก็กังวล ความสัมพันธ์ของพวกเธอดีมากจนเกินไป เมื่อหลี่ฝางทำการเลือก พวกเธอจะเกิดความเกลียดชังเพราะรัก

ในเวลานี้เอง สิ่งที่น่ากลัวก็ได้เกิดขึ้น

เสียงดังปังลั่นไปทั่ว ตึกทั้งตึกของโรงพยาบาลเริ่มสั่นไหว และเริ่มถล่มอย่างเห็นได้ด้วยตาเปล่า

“ลูก! ลูกยังอยู่ที่ห้องคลอด! ฉันจะไปช่วยลูก!” ทันทีที่ภัยพิบัติเกิดขึ้น สิ่งแรกที่หยางฉงคิดได้คือลูกของเธอ ไม่สนใจความเจ็บปวดของร่างกาย คิดจะมุ่งไปด้านนอกเป็นท่าเดียว

แต่เดินได้ไม่กี่ก้าวก็ส่ายไปส่ายไปล้มลงกับพื้น ฉินวี่เฟยและเมี๋ยวชุ่ยรีบประคองเธอลุกขึ้น

“เสี่ยวฉง ทางด้านลูกมีคุณลุงอยู่ ไม่ต้องเป็นห่วง เขาไม่ปล่อยให้ลูกเป็นอะไรไปหรอก สิ่งสำคัญคือตอนนี้เราต้องรีบหนีออกไปจากที่นี่”

เมี๋ยวชุ่ยปลอบใจหยางฉง พร้อมกับตะโกนกับฉินวี่เฟย “วี่เฟย! ประคองเสี่ยวฉงออกไปเร็วเข้า!”

ระเบิดนี้มาอย่างกะทันหัน เรื่องที่เกิดขึ้นจากความผิดปกติของมีผู้อยู่เบื้องหลัง และเมี๋ยวชุ่ยมั่นใจอย่างมาก ว่าเรื่องนี้ต้องมาเพราะพวกเธอแน่