บทที่ 1265 ก้มหัว

ท่านจวนเอาหยกน้ำดีทรงวงแหวนออกมาจากอกพลางวางเอาไว้ในมือของเปียวจื่อ จากนั้นก็เอียงตัวเข้าไปกระซิบที่ข้างหูของเขาเล็กน้อย

“คุณท่านตงฟางวางใจเถอะ ฉันจะบอกแทนคุณให้เป๊ะเลย” หลังจากที่ฟังคำของท่านจวนเสร็จ เปียวจื่อก็รีบลุกขึ้นมา ก่อนจะพูดรับประกันด้วยความจริงจัง

“อือ ไปเถอะ” ท่านจวนพยักหน้า ก่อนจะโบกมือให้เปียวจื่อ แล้วทั้งสองคนก็แยกกันไป

“เฮีย ภรรยาของอาจารย์ฟื้นแล้ว” หลี่ต๋าคางกับส้าวส้วยเพิ่งกลับมาที่สถานตากอากาศ โหจื่อรายงานกับพวกเขาด้วยใบหน้ายินดี

ตอนแรกที่หลี่ต๋าคางยังหน้าดำคร่ำเครียดเมื่อได้ยินดังนั้น ก็ไม่ทันเปลี่ยนรองเท้า ก็รีบขึ้นไปด้านบน

ตอนแรกเพื่อการรักษาเมี๋ยวชุ่ยให้ดีที่สุด หลี่ต๋าคางเลยให้คนเปลี่ยนชั้นสองเป็นห้องวิจัย จากนั้นก็อยู่ที่นั่นมาตลอด

“ที่รัก ตอนนี้คุณรู้สึกอย่างไรบ้าง？ดีขึ้นหรือยัง？” เมื่อเห็นเมี๋ยวชุ่ยที่มีสายสีเขียวระโยงระยาง หลี่ต๋าคางที่เป็นชายชาตรีก็อ่อนโยนขึ้นมาทันที

ใบหน้าเมี๋ยวชุ่ยนั้นไร้สีสัน ก่อนจะพิงตู้พลางมองมาที่หลี่ต๋าคางอย่างอ่อนโยน จากนั้นปากก็มีรอยยิ้มขึ้นมา

“ที่รัก ทำไมคุณตัวเปื้อนไปหมดเลย？ไม่รู้จักไปล้างหน้าล้างตา ดูสิว่าคุณสกปรกขนาดไหน”

เมื่อได้ยินเมี๋ยวชุ่ยหยอกล้อตัวเอง หลี่ต๋าคางก็ดวงตาแดงก่ำ เขาเลยหันไปไม่กล้ามองเมี๋ยวชุ่ย พลางพยายามทำให้อารมณ์ของตัวเองเป็นปกติ

หลายปีมานี้เมี๋ยวชุ่ยนั้นลำบากกันมาไม่น้อย มีหลายครั้งที่แย่งมาจากพญายมกลับมาไม่น้อย หลายครั้งเมี๋ยวชุ่ยบาดเจ็บ ในใจของหลี่ต๋าคางก็โทษตัวเองเป็นอย่างมาก ว่าตัวเองปกป้องคนรอบกายไม่ได้

“จริงสิ ที่รัก ลูกเป็นอย่างไรบ้างล่ะ？เสี่ยวฉงกับวี่เฟยไม่ได้บาดเจ็บอะไรใช่ไหม？ทำไมจู่ๆ โรงพยาบาลถึงระเบิดได้ล่ะ？คุณหาเจอไหมว่าใครเป็นคนทำ？”

เมี๋ยวชุ่ยเองก็บาดเจ็บขนาดนั้นแล้วแต่กลับไม่สนใจเลย แถมยังคิดถึงแต่การปลอบใจของพวกหยางฉง

เมื่อเห็นเมี๋ยวชุ่ยถามเรื่องระเบิดออกมา สีหน้าของหลี่ต๋าคางก็หนักใจเข้าไปใหญ่

“ท่านจวนเป็นคนทำ เขาแย่งลูกไปแล้ว ตอนนี้เสี่ยวฉงกับวี่เฟยยังอยู่ที่โรงพยาบาล แม้จะยังไม่ฟื้น แต่ร่างกายไม่ได้มีอะไรร้ายแรงขนาดนั้น”

“อะไรนะ？เด็กน้อยถูกแย่งไปงั้นเหรอ？！ซือ……” เมื่อได้ยินว่าเด็กถูกท่านจวนแย่งไป เมี๋ยวชุ่ยก็นั่งไม่ติด ก่อนจะนั่งขึ้นมาจากเครื่องช่วย

เพียงแค่ขยับมันก็ส่งผลถึงแผลแล้ว หลังจากที่หายใจอย่างเยือกเย็นก่อนจะรับสารอาหารเหลวเข้าไป

ตอนนี้มันทำให้หลี่ต๋าคางตกใจอยู่ไม่น้อย ก่อนจะยื่นมือออกไปพยุงเมี๋ยวชุ่ย แต่กลับมีสิ่งสกปรกขวางเอาไว้ เลยต้องเรียกคนอื่นมา

แพทย์พยาบาลด้านนอกได้ยินเสียงของหลี่ต๋าคางก็รีบเข้ามาทันที ก่อนจะพยุงเมี๋ยวชุ่ยที่สำลักสารอาหารเหลวนั้นขึ้นมา

“อะแฮ่มๆ อะแฮ่มๆ ……” เมี๋ยวชุ่ยคิดว่าตัวเองนั้นเจ็บไปทุกอณูของร่างกาย เพียงแค่ไอจามก็ยังเปลืองแรงเลยล่ะ แต่ถึงแม้จะเป็นแบบนี้ เธอเองก็ยังจับมือของหลี่ต๋าคางเอาไว้แน่น

“ที่รัก คุณไม่ต้องกังวลไปนะ ไอ้บ้าที่แย่งลูกของเสี่ยวฝางไป ฉันเองก็จับตงฟางเย่นได้แล้ว ถ้าเกิดเขาไม่พาลูกกลับมาอย่างปลอดภัย งั้นตงฟางเย่นก็ไม่ต้องคิดจะออกไปโดยที่ยังมีลมหายใจได้แล้ว”

เป็นสามีภรรยากันมาหลายปี หลี่ต๋าคางเองก็รู้ว่าเมี๋ยวชุ่ยอยากจะพูดอะไร เลยจับมือของเธอ จากนั้นจึงพูดอย่างตั้งใจ