บทที่ 1266 การข่มขู่

ตงฟางเย่นที่รู้ความจริงไม่ขัดขืนอีกต่อไป พลันบอกที่อยู่ของท่านจวนในปัจจุบันให้กับหลี่ต๋าคาง

“เฝ้าคนพวกนี้เอาไว้ให้ดี ส้าวส้วย โหจื่อไปกับฉัน” หลังจากที่ได้สิ่งที่ตนต้องการ หลี่ต๋าคางไม่คิดจะอยู่นานไปกว่านี้ พาส้าวส้วยและโหจื่อเดินทางไปที่ชานเมือง

ทุกคนต่างเพ่งความสนใจไปที่ท่านจวน ไม่มีใครได้สังเกตว่าคุณท่านโกที่กลับมาที่บ้านพักตากอากาศด้วยได้หายตัวไปแล้ว

“แกเป็นใคร? มีป้ายหยกประจำตัวของยินยินได้ยังไง?” มือของคุณท่านโกถือป้ายหยกชิ้นนั้นเอาไว้ จ้องมองชายฉกรรจ์ตรงหน้าพร้อมกล่าวถามเสียงดัง

“ผมเป็นคนของคุณท่านตงฟาง ป้ายหยกชิ้นนี้เขาฝากผมเอาให้กับท่าน ท่านจวนยังบอกอีกว่า ถ้าหากไม่อยากให้หลานสาวของท่านเป็นอะไรไป ก็ต้องให้ความร่วมมือกับเราแต่โดยดี” เปียวจื่อส่งสารของท่านจวนโดยไม่ขาดแม้คำเดียว

มือของคุณท่านโกกำแน่น จนแทบจะขยำป้ายหยกในมือจนแหลกละเอียด ครั้งนี้เขามาหาหลี่ต๋าคาง อันที่จริงก็เพื่อเรื่องของหลานสาวของตนยินยิน

แต่เขาคิดไม่ถึงเลย ว่ายินยินจะอยู่ในเงื้อมมือของท่านจวน

“แกขู่ฉันอย่างงั้นเหรอ?” จับจ้องเปียวจื่อด้วยความเย็นชา ความอาฆาตของท่านโกฉายแววในสายตา พลังในร่างแผ่ออก จู่โจมไปที่เปียวจื่อ

แต่ต่อให้เผชิญกับคุณท่านโกที่เป็นแบบนี้ เปียวจื่อก็ไร้ความกังวลแม้แต่น้อย “ก็ต้องขึ้นอยู่กับท่านว่าจะคิดยังไง หากท่านตัดสินใจที่จะร่วมมือกับท่านตงฟาง ผมก็มาด้วยเจตนาดี ถ้าหากท่านยังดื้อด้านจะช่วยหลี่ต๋าคาง ก็เท่ากับเป็นการข่มขู่”

เปียวจื่อที่ไม่เดือดไม่ร้อน ทำให้คุณท่านโกประหลาดใจเล็กน้อย เขาเสาะสืบความสามารถของเปียวจื่ออย่างอดไม่ได้ ก็ต้องตกใจจนพูดไม่ออก

เขาคิดไม่ถึงเลยว่าคนที่ดูเป็นเด็กหนุ่มอายุน้อยตรงหน้า ความสามารถของเขากลับสูสีกับตน

ไม่แปลกที่เขากล้าบุกรุกเข้ามาที่บ้านพักตากอากาศด้วยตัวคนเดียว ความสามารถระดับนี้ต่อให้เป็นทั้งประเทศจีนก็ไปได้อย่างสบาย

“ตอนนี้ยินยินเธอเป็นยังไงบ้าง?” เมื่อนึกถึงหลานสาวอันเป็นที่รัก น้ำเสียงของคุณท่านโกแฝงไปด้วยความคิดถึง

ตอนนั้นยินยินตกหลุมรักหนุ่มธรรมดา ที่ไร้อำนาจบารมีใดๆ แถมยังดื้อด้านจะแต่งงานกับเขาให้ได้ คุณท่านโกขัดขวางอย่างถึงที่สุด คิดที่จะแยกทั้งคู่ออกจากกัน

แต่ใครจะไปคิดว่ายินยินที่เชื่อฟังเขามาตลอดกลับเป็นครั้งแรกที่ต่อต้านเขา มุ่งมั่นที่จะแอบหนีออกจากบ้านตระกูลโกพร้อมกับเด็กหนุ่มคนนั้น หลังจากนั้นก็ไม่มีข่าวคราวอะไรอีกเลย

คุณท่านโกประกาศลั่นอย่างประชดประชัน บอกตัดขาดกับยินยิน ไม่เคยได้ตามหาเธอมาหลายสิบปี กระทั่งหลายวันก่อน มีคนมาที่บ้านตระกูลโกพร้อมกับสมบัติประจำตัวของเธอ คุณท่านโกถึงได้ทิ้งทิฐิเดินทางมาหายินยิน

“ผมไม่รู้จักยินยินอะไรนั่น หากท่านอยากรู้ว่าเธอเป็นยังไงบ้าง ท่านไปถามคุณท่านตงฟางได้”

เปียวจื่ออยู่กับท่านจวนเพียงแค่หนึ่งปีเท่านั้น หลายเรื่องที่เขาไม่รู้ เขาเป็นคนที่ก้มหน้าตั้งใจทำงาน โดยปกติแล้วท่านจวนสั่งให้เขาทำอะไรเขาก็จะทำตามแต่โดยดี

เมื่อจ้องมองทีท่าของเปียวจื่อที่เหมือนว่ากำลังโกหก คุณท่านโกถอนหายใจอย่างไร้หนทาง “คุณพาผมไปพบท่านจวนเถอะ”

ท้ายที่สุดคุณท่านโกก็ยอมแต่โดยดี เขาอายุมากแล้ว ความหวังสุดท้ายคือการได้พบกับหลานสาวอีกสักครั้ง ระหว่างหลี่ต๋าคางกับหลานสาว เขาก็ต้องเลือกฝ่ายหลังอยู่แล้ว