บทที่ 1275 เขากลับมาแล้ว

ในขณะที่หลี่ต๋าคางคิดว่าจะต้องตายอย่างแน่นอน น้ำหนักที่ทับอยู่บนร่างของเขากลับหายไปในพริบตา

“เฮัย! โอเคไหม!” ส้าวส้วยจ้องมองหลี่ต๋าคางที่นอนอยู่กับพื้นทั้งร่างเต็มไปด้วยบาดแผล ตะโกนถามร้อนรน

เมื่อได้ยินเสียงของส้าวส้วย หลี่ต๋าคางถึงได้ค่อยๆ ลืมตาขึ้น จ้องมองส้าวส้วยที่ใจร้อน กล่าวถามอย่างยากเย็น

“แกมาได้ยังไง? ฉันให้แกเฝ้าบ้านพักตากอากาศไม่ใช่เหรอไง? เร็วเข้า! เด็กยังอยู่ที่ทาเคชิตะ มัตสึซากะ!”

ต่อให้เมื่อสักครู่หลี่ต๋าคางเกือบตาย สิ่งแรกที่หลี่ต๋าคางนึกได้ก็ยังเป็นความปลอดภัยของเมี๋ยวชุ่ยและเด็ก

ต่อให้เสียงของหลี่ต๋าคางในตอนนี้จะอ่อนแรงมาก แต่ก็รักษาชีวิตเอาไว้ได้ ส้าวส้วยเผยรอยยิ้มแห่งความยินดี

“ไม่เป็นไรแล้ว หลี่ฝางกลับมาแล้ว” ส้าวส้วยประคองหลี่ต๋าคางให้ลุกขึ้นจากพื้นพร้อมกล่าว

“แกว่าไงนะ? หลี่ฝางกลับมาแล้ว? !” หลี่ต๋าคางคิดว่าตนเองหูฝาด กล่าวถามอย่างไม่มั่นใจ

ส้าวส้วยรู้อยู่แล้วว่าเขาจะมีปฏิกิริยาเช่นนี้ พลางชี้ไปทางทาเคชิตะ มัตสึซากะด้วยรอยยิ้ม

“เขาอยู่นั่น”

หลี่ต๋าคางหันหน้ากลับไปมอง ก็ได้พบกับหลี่ฝางที่อุ้มตู้ทารกไว้ในมือ มืออีกข้างกระชากทาเคชิตะ มัตสึซากะขึ้นจากพื้น

เมื่อเห็นลำคอที่โค้งงอผิดรูปของทาเคชิตะ มัตสึซากะ เขาเกรงว่าคงจะถูกหลี่ฝางจัดการไปแล้ว

“หลี่ หลี่ หลี่ฝาง!” ท่านจวนที่แอบอยู่อีกทางเมื่อเห็นหลี่ฝางราวกับเห็นผี ดวงตาคู่นั้นถลึงตาโต ตกใจจนก้นกระแทกนั่งลงกับพื้น

“ท่านจวน เจอกันอีกแล้ว” เมื่อหลี่ฝางได้ยินเสียงของท่านจวน จึงโยนร่างของทาเคชิตะ มัตสึซากะไปอีกทาง ค่อยๆ หันหน้าไปทางเขาช้าๆ ทักทายท่านจวนด้วยรอยยิ้ม

“แกตายในซากปรักหักพังแล้วไม่ใช่เหรอไง? แกจะมีชีวิตรอดออกมาได้ยังไง! นี่มันเป็นไปไม่ได้”

ทีแรกคิดว่าวันนี้จะสามารถกำจัดหลี่ต๋าคางไปได้อย่างสิ้นซาก แต่ใครจะไปรู้ว่าหลี่ฝางจะปรากฏตัวขึ้นในเวลานี้

“ฮ่าๆ โทษที ผมดวงแข็ง ก็ยังมีชีวิตกลับจริงๆ นั่นแหละ” เมื่อเห็นทีท่าโมโหของท่านจวน หลี่ฝางกล่าวด้วยรอยยิ้มตาหยี

“ฆ่าแกซะ! ฉันจะฆ่าแกสิ!” ท่านจวนรู้สึกว่าเขาแทบจะบ้า คนที่เขาอยากจะกำจัดต่างก็ยังมีชีวิตอยู่จนครบ

เขาแย่งปืนของทาเคชิตะ มัตสึซากะที่ทิ้งเอาไว้อย่างไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น ยิงลูกกระสุนที่เหลือในกระบอกจนหมด

ตามหลักแล้ว ระยะห่างของเขาและหลี่ฝางเพียงแค่สามเมตรเท่านั้น ระยะห่างที่สั้นแค่นี้หลี่ฝางไม่มีทางที่จะหลบกระสุนไปได้

แต่นาทีที่กระสุนถูกยิง หลี่ฝางก็ได้หายไปจากตรงหน้าของท่านจวน

กระสุนเหล่านั้นอัดเข้าไปในผนังที่อยู่ไกลออกไปทั้งหมด ท่านจวนจ้องมองพื้นที่ว่างเปล่า อึ้งทึ่งไปโดยปริยาย

“แกทำให้ลูกชายของฉันตื่น สมควรตาย” ในขณะที่ท่านจวนหาร่างของหลี่ฝางอย่างบ้าคลั่ง เสียงเด็กร้องดังขึ้นจากทางด้านหลังของเขา หลังจากนั้นก็ได้ยินเสียงของหลี่ฝางตามมาติดๆ

หลี่ฝางกล่องทารกอย่างผิงอันที่อยู่ในตู้อย่างอ่อนโยน พลางประชิดแนบที่ข้างหูของท่านจวน “ท่านจวน เพื่อกำจัดตระกูลหลี่ของเราวางแผนชั่วร้าย แล้วยังกล้าใช้ลูกของผมเป็นตัวประกัน วันนี้ บัญชีเก่าและบัญชีใหม่ผมจะคิดพร้อมกันเลย”