บทที่ 1276 ถูกชิงร่าง

“เสี่ยวฝาง!” เมื่อเห็นส้าวส้วยที่ถูกหลี่ฝางเล่นงานจนบาดเจ็บ หลี่ต๋าคางขมวดคิ้วแน่นเป็นปม ทำตาขวางใส่หลี่ฝาง

หลี่ฝางดูผิดปกติอย่างแรง แม้รูปลักษณ์ภายนอกยังเป็นเขาแต่ข้างในลึกๆ กลับไม่ใช่เขาในอดีตอีกต่อไปแล้ว

เมื่อได้ยินคำเอ็ดของหลี่ต๋าคาง หลี่ฝางหลุบสายตา หลังจากนั้นจึงรู้สึกปวดหัว พลันกุมขมับด้วยสีหน้าที่เจ็บปวด

“เสี่ยวฝาง แกเป็นอะไรไป?” ส้าวส้วยที่ไหวตัวได้คลานลุกขึ้นจากพื้น กล่าวถามหลี่ฝางที่เจ็บปวดอย่างแสนสาหัส

ครึ่งชั่วโมงก่อนหน้า หลี่ฝางที่หายตัวไปอาทิตย์กว่าปรากฏตัวขึ้นที่หน้าบ้านพักตากอากาศ ทีแรกส้าวส้วยอยากจะถามเขาว่าอาทิตย์กว่านี้เขาไปไหนมา แต่เพราะเรื่องของหลี่ต๋าคางจึงต้องปล่อยเรื่องนี้ไปก่อน

หลี่ฝางยังไม่ทันได้ย่างกายเข้าไปที่บ้านพักตากอากาศ ก็ถูกส้าวส้วยลากมาที่นี่เสียก่อน ระหว่างทางส้าวส้วยคิดที่จะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในระหว่างนี้ให้กับหลี่ฝางได้รู้อย่างคร่าวๆ

แต่หลี่ฝางเสมือนว่าเขาไม่สนใจเรื่องพวกนี้แม้แต่น้อย สิ่งเดียวที่เขาสงสัยคือเด็กที่หยางฉงเพิ่งคลอด แม้แต่เมี๋ยวชุ่ยที่บาดเจ็บสาหัสหนักก็ไม่ได้ถามสักคำ

“ส้าวส้วย! เทพอ้านอยู่ในร่างฉัน!” ทันใดนั้นหลี่ฝางคว้าแขนของส้าวส้วย กล่าวประโยคนี้ออกมา

เมื่อได้ยินอย่างงั้น หลี่ต๋าคางและส้าวส้วยต่างแสดงสีหน้าตกใจ

“นี่มันเรื่องอะไรกัน? เทพอ้านไม่ได้สาบสูญไปในสุสานถล่มเหรอไง? ทำไมถึงได้ไปอยู่ในร่างของแกได้?”

ส้าวส้วยรู้สึกว่าสมองของเขาทำงานไม่ทัน นี่มันเรื่องอะไรกัน อุตส่าห์กลับมาแล้ว แต่กลับบอกตนว่าเขาไม่ใช่หลี่ฝางตัวจริง?

หลี่ฝางนั่งลงกับพื้นอย่างเหนื่อยหอบ พลางเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับเขาให้พับเหล่าหลี่ต๋าคางฟัง

“ฉันเองก็ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ตอนที่สุสานถล่ม ฉันรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างมุดเข้ามาที่ตัวฉัน แล้วฉันก็สลบไป”

“เมื่อฉันฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ก็พบว่าตัวเองเหมือนอยู่อีกห้วง ข้างหน้าขาวไปหมด ตอนนั้นฉันคิดว่าตัวเองตายไปแล้ว แต่ข้างหน้าของฉันมีคนแก่ปรากฏตัวขึ้นกะทันหัน เขาบอกกับฉันว่าเขาเป็นเทพคนแรกตอนโกลาหล ชื่อว่าเทพไท่จี๋”

“การฝึกในเริ่มแรกไม่ได้แยกเผ่าธรรมหรือมาร หลังจากนั้นเทพหมิงและเทพอ้านอันที่จริงแยกออกมาจากร่างของเทพไท่จี๋ เทพหมิงเป็นตัวแทนของจิตวิญญาณด้านสว่างในตัวเขา ส่วนเทพอ้านเป็นพลังชั่วร้ายที่แยกออกไปจากตัวของเขา”

“เทพไท่จี๋ยังบอกว่า แม้ว่าฉันจะเป็นเทพอ้านกลับชาติมาเกิด แต่ลูกของฉันพิเศษมาก เขาเกิดมาก็มีพลังของนักรบชั้นแรก และร่างกายของเขาหลอมรวมพลังของด้านมืดจะสว่างได้อย่างสมบูรณ์แบบ”

“เขายังบอกอีกว่า คนที่ได้เด็กคนนี้ ก็จะได้ครอบครองทั้งโลก หลังพูดเรื่องพวกนี้จบ เทพไท่จี๋ก็หายตัวไป หลังจากหายมึน ฉันก็พบว่าตัวเองอยู่ที่ชานเมืองตงไห่”

“ฉันกำลังจะเดินเข้าไปที่บ้านพักตากอากาศ ก็ถูกเทพอ้านที่อยู่ในตัวฉันแย่งชิงร่างกาย แม้ฉันจะเห็นและได้ยินว่าตัวเองทำอะไรลงไปบ้าง แต่ควบคุมร่างกายตัวเองไม่ได้”

“ฉันว่าเทพอ้านต้องรู้เรื่องราวที่เทพไท่จี๋พูดกับฉันผ่านความทรงจำของฉัน เพราะงั้นเขาถึงได้รีบร้อนแย่งชิงเด็กคนนี้ไป หลังจากนั้นฉันเห็นว่าเขาทำร้ายแก เลยใจร้อน ก็เลยแย่งร่างกลับคืนมา”