บทที่ 1278 พระบุตรพระเป็นเจ้า

สิ่งนี้เป็นสิ่งที่หลี่ฝางสงสัยที่สุด หากเทพไท่จี๋เป็นบรรพบุรุษของนักรบ ก็ไม่สมเหตุสมผลที่ที่โลกมนุษย์จะไม่รู้จักเขา

หลังได้ยินคำถามของหลี่ฝาง ท่านผู้อาวุโสหยิบภาพอีกใบออกมาจากซองเอกสารด้วยรอยยิ้ม

ภาพใบนี้ดูใหม่กว่าภาพขาวดำเมื่อสักครู่ ในภาพเป็นภาพถ่ายถ้ำใต้ดินขนาดใหญ่ ในกลางถ้ำนั้นมีโลงศพคริสทัลที่ถูกพันธนาการเอาไว้

โรงภาพกึ่งใส สามารถเห็นร่างของคนนอนอยู่ข้างในนั้นจางๆ แถมคนๆ นั้นยังไร้ร่องรอยที่ตายไปแล้ว เสมือนกับเพียงนอนหลับไปเท่านั้น ร่างกายยังคงสภาพอย่างดี

สร้างความตะลึงให้กับหลี่ฝางและคนอื่นๆ อีกครั้ง ต่อให้เป็นปัจจุบัน การที่จะรักษาร่างไม่ให้เสื่อมสลาย ก็เป็นเรื่องที่ยากลำบากอย่างมาก แต่เมื่อหลายพันปีก่อนกลับทำได้

“ที่นอนอยู่ในโลงศพคริสทัลนี่ เป็นร่างของเทพไท่จี๋ แม้เขาจะแตกดับไปแล้ว แต่ร่างของเขายังถูกเก็บรักษาเอาไว้อย่างดี ภาพนี้ถ่ายเมื่อสี่สิบปีก่อน ที่ถ้ำลึกในดินแดนศักดิ์สิทธิ์”

“ในนั้นยังมีบันทึกเกี่ยวกับการตายแล้วฟื้น และวิธีการอยู่ยงคงกระพัน การอยากไปถึงจุดนั้นได้ ต้องใช้เลือดเนื้อที่หัวใจของพระบุตรพระเป็นเจ้าเป็นยา พระบุตรพระเป็นเจ้าหมื่นปีจะเกิดครั้ง ลูกของหลี่ฝางก็คือพระบุตรพระเป็นเจ้า”

เมื่อได้ยินประโยคของท่านผู้อาวุโส หลี่ฝางนิ่งอึ้งไปโดยปริยาย เขานึกไม่ถึงเลยว่าลูกของเขาจะมีที่มาสูงศักดิ์เช่นนี้ มิน่าเล่าท่านผู้อาวุโสถึงได้เก็บเรื่องราวของแดนศักดิ์สิทธิ์ของนักรบเป็นความลับ

ตายแล้วฟื้น อยู่ยงคงกระพัน ไม่ว่าเหตุการณ์ไหนก็เพียงพอที่จะทำให้คนใต้หล้าบ้าคลั่งได้ ไม่เช่นนั้นคนโบราณคงไม่หาทุกวิถีทางเพื่อกลั่นยาวิเศษ อยากจะครอบครองร่างที่อยู่ยงคงกระพัน

“ท่านผู้อาวุโส เรื่องที่ท่านเล่าในวันนี้ มีใครบ้างที่รู้?” หลี่ต๋าคางที่เงียบกริบมาตลอดกล่าวขึ้น สายตาที่เขาจ้องมองท่านผู้อาวุโสแฝงไปด้วยความระแวดระวัง

เมื่อถึงวัยอย่างท่านผู้อาวุโส ต้องรู้อยู่แล้วว่าเหตุใดหลี่ต๋าคางถึงได้ถามเช่นนี้ หากลูกของหลี่ฝางเป็นพระบุตรพระเป็นเจ้าจริงๆ ถ้างั้นต้องตกเป็นเป้าคนเหล่าวายร้ายแน่

“วางใจเถอะ เรื่องของแดนศักดิ์สิทธิ์ฉันปกปิดเป็นอย่างดี เพื่อนของฉันในตอนนั้นไม่มีกันแล้ว คนที่รู้เรื่องนี้นอกจากเหล่าคนตำแหน่งสูงของต้าเซี่ยหลงเช่วแล้ว ก็มีแค่เราเท่านั้นที่รู้”

ท่านผู้อาวุโสกล่าวพร้อมสบตาหลี่ต๋าคาง

ต่อให้เป็นอย่างงั้น สีหน้าของหลี่ต๋าคางก็ไม่ดีขึ้น เขาจ้องมองเหล่ากู่ยี่เทียนอย่างเฉยชา พร้อมน้ำเสียงแห่งการระแวดระวัง

“ผมไม่สนใจว่าเด็กคนนี้จะเป็นใคร ใครที่กล้าทำร้ายเขาแม้แต่น้อย ตระกูลหลี่ของเราจะเอาคืนเป็นร้อยเท่าพันเท่า”

แม้ประโยคนี้จะไม่เสียงดังมาก แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้ทุกคนในที่นี้ช็อกไปตามๆ กัน แม้แต่ท่านผู้อาวุโสที่ได้พบปะผู้คนมานับไม่ถ้วน ก็ต้องหวั่นบ้างเล็กน้อย

“ลุงหลี่วางใจเถอะ เราสาบานว่าจะไม่มีวันทำร้ายคนของตระกูลหลี่แน่ หากเราทำ ก็ขอให้เราไม่ได้ตายดี!”

“เฮียพูดถูก หากเราทำเรื่องที่ทำร้ายเด็กคนนี้ ก็ขอให้ผมถูกฟ้าผ่าตกนรกขุมที่สิบแปด!”