บทที่ 1284 ตัวเองแฮปปี้ก็โอเคแล้ว

ขณะที่กำลังจะซุกหัวไปที่ไหล่ของหลี่ฝาง ฉินวี่เฟยก็มองเห็นพนักงานที่อยู่รอบๆ จนหูกลายเป็นสีชมพู

หลี่ฝางมองท่าทีเขินอายของเธอ ในร่างกายก็ลุกเป็นไฟ ถ้าหากไม่ใช่เพราะว่าสถานการณ์ไม่เอื้ออำนวย เขาคงจะจัดการเธอไปแล้ว

หลี่ฝางกลืนน้ำลายอย่างแรง และเอียงคอไปพูดที่ข้างหูของฉินวี่เฟยพลางยิ้ม “เมียจ๋า ท่าทีของเธอแบบนี้ช่างน่ารักซะจริง”

คำเรียกว่าเมียคำเดียวเอาฉินวี่เฟยไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาเลย ทำได้แค่เอาหน้าซุกที่หน้าอกของหลี่ฝางอย่างแน่น พลางฟังเสียงหัวใจของหลี่ฝางเต้นอย่างแรง จู่ๆ ฉินวี่เฟยก็มีความคิดเห็นแก่ตัวเกิดขึ้น

เธออยากจะอยู่กับหลี่ฝางมากจริงๆ แม้แต่ฝันก็ยังฝันว่าได้เป็นเจ้าสาวของหลี่ฝาง เธอกัดฟัน และใช้ความกล้าพูดความต้องการจากก้นบึ้งของหัวใจออกมาเสียงเบา “พวกเราแต่งงานกันเถอะ”

“ห้ะ? เมื่อกี้เธอพูดอะไรนะ? เธอจะอะไรกับฉันนะ?” คำพูดประโยคนี้ของฉินวี่เฟยทั้งเบาทั้งอ่อนอย่างช่วยไม่ได้ หลี่ฝางจึงได้ยินแค่สองคำแรก จึงทำได้แค่ถามย้ำอีกครั้ง

หลังจากที่สบตาหลี่ฝางที่ราวกับดวงดาวแล้ว ฉินวี่เฟยก็ทำปากมุบมิบ กลับไม่มีความกล้าพูดประโยคเมื่อกี้อีกครั้งแล้ว

เธอกัดริมฝีปาก และส่ายหน้าเบาๆ “ไม่ได้พูดอะไร พวกเรารีบไปเถอะ”

ต่อมาก็ขดตัวในอ้อมแขนของหลี่ฝางอีกครั้ง ฉินวี่เฟยพยายามระงับความต้องการภายในใจตัวเองลง

หลี่ฝางเห็นว่าเธอไม่ยินดีจะพูด ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ตอนนี้เขาคิดแค่ว่าต้องรีบพาฉินวี่เฟยไปหาหมอตรวจร่างกาย หลังจากพูดอืม ก็ยิ่งรีบเพิ่มฝีเท้าก้าวเดิน

ขณะเดียวกันหยางฉงที่กำลังนั่งอาบแดดอยู่ตรงม้านั่งในสวนโรงพยาบาล และมีไท่ซางยืนอยู่ข้างๆ อย่างเงียบๆ

“ไท่ซาง นายว่าตอนแรกที่ฉันเลือกจะมาหาพี่หลี่ฝางที่เมืองตงไห่เป็นฉันที่เลือกผิดไปใช่มั้ย?” หยางฉงมองแสงเงาสะท้อนบนผิวแม่น้ำที่อยู่ห่างออกไป พลางพูดงึมงำ

ถ้าหากไม่ใช่เพราะว่าไท่ซางหูดี เกรงว่าจะไม่ได้ยินคำพูดของหยางฉง คำถามนี้ทำให้เขาลำบากใจจริงๆ ตอนแรกเขาก็ไม่รู้จะตอบหยางฉงยังไงดี

“ที่จริงฉันก็รู้ตั้งนานแล้วว่าผลมันจะออกมาเป็นแบบนี้ แต่แค่ฉันไม่อยากยอมแพ้เท่านั้นเอง เมื่อกี้ฉันเห็นสายตาที่หลี่ฝางมองพี่วี่เฟย ก็ยิ่งรู้ได้เลยว่าตัวเองแพ้แล้ว พูดตามตรง ฉันไม่อยากยอมรับเลย ฉันชอบพี่หลี่ฝางชอบมากจริงๆ แต่ว่าฉันก็ไม่อยากจะไปทำลายความสัมพันธ์ของพี่เขากับพี่วี่เฟยจริงๆ ไท่ซาง นายว่าฉันควรทำยังไงดี?”

ที่จริงหยางฉงไม่ได้ต้องการจะฟังคำตอบจากปากไท่ซางจริงๆ เธอแค่อยากหาคนระบายเท่านั้น ไท่ซางไม่ได้ตอบคำถามเธอ เธอจึงเริ่มพูดด้วยตัวเองอย่างช้าๆ

ไท่ซางมองหยางฉงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด และถอนหายใจเฮือกใหญ่ และเดินขึ้นหน้าไป นั่งลงข้างเธอ