บทที่ 1283 ควบคุมไม่ได้แล้ว

ทำไมเธอถึงได้คิดถึงแต่ความรู้สึกของคนอื่นมาเป็นอันดับแรกเสมอ และไม่ยอมคิดถึงตัวเองบ้างเลย ทำไมถึงเอาแต่ถอยให้คนอื่น และไม่ยอมเห็นแก่ตัวสักนิดเลย

“ฉันไม่สามารถทำให้หล่อนเสียใจได้ งั้นหรือว่าฉันจะทำให้เธอเสียใจได้เหรอ? ถ้าฉันคบกับหล่อน แล้วเธอจะทำยังไง? ทำไมเธอเอาแต่คิดแทนคนอื่นอยู่เรื่อยเลย เธอจะเห็นแก่ตัวเองสักนิดไม่ได้เหรอ? ทำไมถึงเอาแต่คอยผลักฉันไปให้คนอื่น ทำไมถึงไม่ให้ฉันอยู่ข้างกายเธอล่ะ！”

หลี่ฝางคว้าไหล่ของฉินวี่เฟย อารมณ์ก็ไม่นิ่งขึ้นมาเล็กน้อย

ถึงแม้ว่าหลี่ฝางจะพยายามระงับอารมณ์ตัวเองสุดๆ แล้ว แต่เขาก็ยังทำให้ฉินวี่เฟยเจ็บ ใบหน้าเล็กๆ ของฉินวี่เฟยขมวดเป็นปม หวาดกลัวเล็กน้อยพลางอยากจะหลุดออกจากมือของหลี่ฝาง

“หลี่ฝาง นายทำฉันเจ็บแล้ว นายปล่อยฉันก่อนได้มั้ย?”

เปลี่ยนเป็นเมื่อก่อน ฉินวี่เฟยไม่สบายนิดหน่อย หลี่ฝางก็ยิ่งเจ็บปวดใจไม่ไหว แต่ครั้งนี้ฉินวี่เฟยเกือบจะถูกเขาทำให้ร้องไห้แล้ว หลี่ฝางกลับทำเหมือนมองไม่เห็น ยังคงบีบไหล่ของฉินวี่เฟยอยู่อย่างนั้น

“ทำไมฉันต้องปล่อย เธอคิดจะไปจากฉันไม่มีทางหรอก！ชีวิตนี้ของเธอนอกจากคบกับฉัน ก็อย่าได้คิดจะแต่งงานกับผู้ชายคนอื่นเลย！ฉินวี่เฟย เธอเป็นของฉัน ถึงแม้จะตาย เธอก็ยังเป็นคนของฉัน！”

เมื่อพูดประโยคนี้ออร่าทั่วร่างของหลี่ฝางก็เปลี่ยนไป จากเดิมที่นัยน์ตาเปี่ยมไปด้วยความรักนั้นได้พร่างพรายไปแล้ว ออร่าเย็นชาจากร่างของเขาทำให้ฉินวี่เฟยกลัวสุดขีด อดไม่ได้ที่จะออกแรงดิ้นขึ้นมา

“นายปล่อยฉันนะ！หลี่ฝางนายบ้าไปแล้วเหรอ！นายรีบปล่อยฉันนะ！”

แต่ฉินวี่เฟยยิ่งดิ้น อารมณ์ของหลี่ฝางก็ยิ่งไม่สงบขึ้นมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวด จากนั้นเขาก็เอามือสองข้างกุมหัวและกระแทกเข้าไปที่กำแพง

ฉินวี่เฟยที่ได้รับอิสรภาพคืนมาก็กลัวจนพูดไม่ออก มือเท้ายุ่งเหยิงวิ่งลงเตียงผู้ป่วยออกไปข้างนอก แต่เมื่อเห็นท่าทีกระแทกแบบไม่สนใจชีวิตของหลี่ฝาง เธอก็ลังเลขึ้นมา

คิดอยู่กับที่ครู่นึง ฉินวี่เฟยกัดฟัน จากนั้นก็พุ่งเข้าหาหลี่ฝาง ใช้ร่างกายของตนขวางหน้าของหลี่ฝางเอาไว้ ไม่ว่าหลี่ฝางจะใช้แรงกระแทกแค่ไหน เธอก็ยังคงกอดร่างของหลี่ฝางไว้แน่น ไม่ให้เขาบาดเจ็บอีกแม้สักนิด

“หลี่ฝาง นายใจเย็นลงหน่อยดีมั้ย? ฉันขอร้องแหละ นายรีบใจเย็นลงเถอะ！”

ที่จริงหลี่ฝางในตอนนี้กำลังต่อสู้กับพลังมืดในตัวของเขา เมื่อกี้ตอนที่อารมณ์ของหลี่ฝางผันผวนเล็กน้อย เทพสงครามก็ฉวยโอกาสเข้าครอบคลุมร่างของเขา

เมื่อครู่หลี่ฝางแทบจะสูญสิ้นสติไปแล้ว แต่คิดไม่ถึงว่าฉินวี่เฟยในตอนนั้นจะกอดเขาไว้อย่างแน่น บางทีอาจเพราะได้ยินเสียงร้องเรียกของคนที่ตัวเองรัก หลี่ฝางถึงค่อยๆ ดึงสติกลับมาได้

เขาแต่เดิมบ้าคลั่งก็ค่อยๆ สงบนิ่งลง ล้มลงบนเตียงอย่างอ่อนปวกเปียกพลางหายใจหอบ ฉินวี่เฟยที่นอนอยู่ด้านข้างคิดอยากจะลุกขึ้นนั่ง แต่บริเวณหน้าอกนั้นเจ็บทำให้เธออดไม่ได้ที่จะกลัว

เธอคงจะได้รับบาดเจ็บจากการที่หยุดหลี่ฝางเมื่อกี้ แต่แค่ตอนนั้นใจของฉินวี่เฟยนึกถึงแต่หลี่ฝาง ไม่ได้นึกถึงร่างกายของตัวเอง

“วี่เฟย เธอเป็นอะไรไป?” เมื่อได้ยินเสียงร้องของฉินวี่เฟย หลี่ฝางก็รีบใช้แรงดัดตัวเองขึ้นมาพลางถาม

“ฉันไม่เป็นไร อาจเพราะเมื่อกี้ไม่ระวังเลยบาดเจ็บมั้ง” ฉินวี่เฟยยื่นมือไปเช็ดเหงื่อที่หน้าผากของหลี่ฝางแทน และพูดพลางยิ้ม

แม้ว่าเธอจะพยายามซ่อนความเจ็บปวดของเธอ แต่หลี่ฝางก็ยังมองออก ถึงแม้เมื่อกี้เขาจะอยู่ในสภาวะคลั่ง แต่ตัวเองทำอะไรลงไปก็ยังมีความทรงจำอยู่