บทที่ 1282 พวกเราแต่งงานกันเถอะ

“พี่หลี่ฝาง ในที่สุดพี่ก็กลับมา！” หยางฉงที่อยู่ใกล้หลี่ฝางมากกว่าก็รีบวิ่งลงจากเตียงผู้ป่วยอย่างรวดเร็ว และโผเข้าอ้อมแขนของหลี่ฝาง พูดอย่างสะอื้น

ส่วนฉินวี่เฟยที่นั่งอยู่บนเตียงผู้ป่วยที่ติดหน้าต่างเห็นภาพทั้งสองโอบกอดกัน ที่จริงอยากจะเปิดผ้าห่มก็ชะงักและหยุดลง ในใจเกิดความเจ็บปวด และดวงตาที่มองไปทางหลี่ฝางก็ปรากฏเงาของน้ำตา

หลี่ฝางกอดคนอยู่ในอ้อมแขน ดวงตากลับมองฉินวี่เฟยที่อยู่ไม่ไกล ทำให้เขามีความรู้สึกผิดสุดๆ

เขามีความคิดอยากจะสลัดหยางฉงออก และโผเข้ากอดฉินวี่เฟย แต่คำพูดของหลี่ต๋าคางบนรถเมื่อครู่มันดังก้องย้ำเตือนหลี่ฝางอยู่ในใจ เขาทำได้แค่ระงับความต้องการนี้ไว้อย่างสุดกำลัง

“เอาล่ะ ทำไมเธอยังขี้แยเหมือนแต่ก่อนเลยนะ ฉันก็กลับมาอย่างปลอดภัยแล้วไง?”

หลี่ฝางเบนสายตา ก้มหน้าลูบผมหยางฉงเบาๆ น้ำเสียงปลอบโยนอย่างช่วยไม่ได้

หลังจากร้องไห้ไปรอบนึง อารมณ์ของหยางฉงก็ค่อยๆ สงบลง จากนั้นถึงจะนึกได้ว่าพฤติกรรมของตัวเองนั้นไม่เหมาะสมเล็กน้อย ถึงยังไงตอนนี้หลี่ฝางก็ไม่ใช่ของเธอคนเดียว

“พี่วี่เฟย ขอโทษนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ แค่หลังจากที่ฉันได้เห็นพี่หลี่ฝางก็ตื่นเต้นเกินไปหน่อย เลยควบคุมตัวเองไม่ได้ครู่นึง”

หยางฉงผละตัวออกจากอ้อมแขนของหลี่ฝาง หันไปมองฉินวี่เฟย และพูดด้วยสีหน้าขอโทษ

ฉินวี่เฟยยิ้มอ่อนและส่ายหัว ปกปิดความเศร้าพวกนั้นในดวงตาของตน “ไม่เป็นไร ฉันไม่ถือสา”

เมื่อหลี่ฝางได้ยินคำว่าไม่ถือสาสามคำนี้ ใจก็เหมือนว่ามีคนกระแทกชนอย่างจัง เจ็บแบบจุกๆ ลูกกระเดือกเขาสั่นอยู่ครู่ อยากจะพูดอะไรแต่กลับพูดไม่ออก

ถึงแม้ความคิดของหยางฉงจะไม่ได้ระมัดระวัง แต่ก็สามารถรู้สึกได้ถึงความผิดหวังบางอย่างจากฉินวี่เฟย ในขณะเดียวกันก็ยังเห็นถึงความต่อต้านในสายตาของหลี่ฝาง

มองสายตาที่ลึกซึ้งของหลี่ฝาง ใจของหยางฉงก็มีความรู้สึกเจ็บแปล๊บๆ ความจริงแล้วตอนที่หลี่ฝางออกจากเมืองจินซานเธอก็รู้แล้วว่าผลลัพธ์ที่หลี่ฝางจะเลือกสุดท้ายคืออะไร แต่เธอแค่อยากจะพยายามเพื่อความรู้สึกครั้งนี้สักครั้ง

“ห้องนี้อึดอัดไปหน่อย ไท่ซางนายไปเดินเล่นข้างล่างเป็นเพื่อนฉันหน่อย” หยางฉงรู้ว่าตอนนี้ตนอยู่ในห้องพักผู้ป่วยก็จะเป็นส่วนเกิน ทั้งที่ไม่เต็มใจจะปล่อยมือหลี่ฝาง แต่เธอก็ยังเลือกที่จะสนับสนุนหลี่ฝางกับฉินวี่เฟย

แล้วลากไท่ซางที่พยายามทำตัวให้เหมือนอากาศสุดๆ ออกไปจากห้องพักผู้ป่วยโดยไม่หันกลับไปมอง ฉินวี่เฟยอยากจะรั้งให้เธออยู่ แต่หยางฉงกลับทำเป็นไม่ได้ยิน

ไม่นานในห้องพักผู้ป่วยก็เหลือแต่หลี่ฝางกับฉินวี่เฟยสองคน ถึงแม้ว่าระยะห่างของทั้งสองคนจะอยู่แค่สาม สี่เมตร แต่หลี่ฝางกลับรู้สึกว่านี่เป็นการเดินทางที่ยาวนานที่สุดในชีวิตเขา

“วี่เฟย ฉันกลับมาแล้ว” หลี่ฝางเดินไปด้านหน้าเตียงผู้ป่วยของวี่เฟย พลางพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนและเอ็นดู

ไม่มีคนอื่นอยู่แล้วฉินวี่เฟยก็ไม่สามารถยับยั้งความคิดถึงในใจที่มีต่อหลี่ฝางได้ และโผเข้าอ้อมกอดของหลี่ฝางอย่างแรง