บทที่ 1281 ฉันกลับมาแล้ว

หลังจากที่ความทรงจำของหลี่ฝางกลับมา เขาก็ได้แต่นึกถึงปัญหานี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้นั่งคุยกับหลี่ต๋าคางตัวต่อตัวเกี่ยวกับเรื่องนี้

หลี่ต๋าคางมองหลี่ฝางที่ทำหน้ายุ่งเหยิง พลางสตาร์ทรถพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่

“ที่จริงแล้วฉันคิดว่านายจะสามารถจัดการเรื่องนี้ได้ด้วยตัวเอง แต่ตอนนี้เห็นทีนายจะยังเด็กเกินไป ถ้าหากฉันเป็นนาย ฉันจะเลือกคบกับหยางฉงก่อน ถึงยังไงลูกเธอก็คลอดออกมาแล้ว ผู้หญิงคนนึงกล้ามีลูกให้นาย นั้นก็ต้องเพราะว่าหล่อนรักนายมากแน่ๆ ฉันคิดว่าผู้หญิงแบบนี้ไม่ควรทำให้ผิดหวัง”

“แต่ว่า……” หลังจากที่ได้ยินหลี่ต๋าคางพูด ขณะที่หลี่ฝางกำลังจะอ้าปากเถียง แต่วินาทีต่อมาก็ถูกหลี่ต๋าคางพูดขัด

“พ่อรู้ว่านายคิดอะไร นายกับวี่เฟยคบกันมานานแล้ว หล่อนผ่านเรื่องราวต่างๆ กับนายมามาก เธอเป็นหญิงสาวที่รู้ความ แต่ว่าหลี่ฝาง ลูกต้องรู้นะ ลูกในตอนนี้ไม่ใช่แค่ผู้ชายธรรมดา ลูกยังเป็นคนพ่อคนนึงด้วย ลูกควรจะรับผิดชอบต่อลูกของตัวเอง ไม่ใช่แค่คิดถึงความรู้สึกของตัวเอง”

ประโยคพวกนี้ของหลี่ต๋าคางไปอุดปากหลี่ฝางเอาไว้ หลี่ฝางที่นั่งอยู่ตรงข้างคนขับก็เข้าสู่ความเงียบ

เหตุผลพวกนี้ไม่ใช่ว่าเขาไม่เข้าใจ ก็แค่เขาไม่อยากให้ฉินวี่เฟยรู้สึกเสียใจที่ชอบตัวเขาจริงๆ

พ่อลูกสองคนไม่พูดอะไรตลอดทาง หลี่ฝางมองภาพที่แล่นผ่านไปอย่างรวดเร็วนอกหน้าต่างไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

ส่วนฝั่งโรงพยาบาล ไท่ซางก็ได้ยินข่าวที่หลี่ฝางกลับมาจากปากของส้าวส้วย และอย่างแรกก็บอกฉินวี่เฟยกับหยางฉงพวกหล่อนก่อน

หลังจากสองสาวได้ยินข่าวการกลับมาของหลี่ฝาง ก็สีหน้ายินดีเป็นอย่างแรก ต่อมาก็เริ่มเข้าสู่ความเงียบ

ที่จริงไท่ซางอยู่ในห้องพักผู้ป่วยเพื่อเฝ้าดูแลฉินวี่เฟยกับหยางฉง แต่บรรยากาศในห้องพักผู้ป่วยนั้นช่างน่าหดหู่เหลือเกิน จนทำให้เขาต้องไปยืนอยู่หน้าประตูห้องอย่างช่วยไม่ได้

“พี่วี่เฟย พี่จะตอบรับคำขอของฉันสักข้อได้มั้ย?” ระหว่างความเงียบของทั้งสองสุดท้ายก็เป็นหยางฉงที่ทำลายมัน เธอหันหน้าไปมองเตียงผู้ป่วยที่อยู่ด้านข้าง และถามอย่างไม่วางใจ

“คำขออะไร เธอพูดมาเถอะ” เมื่อได้ยินคำของหยางฉง ฉินวี่เฟยก็เงียบอยู่ครู่ จากนั้นจึงพูดตอบ

หยางฉงจ้องตาฉินวี่เฟย ปากขมุบขมิบ คำพูดติดอยู่ที่ปากแต่กลับพูดไม่ออก

“ฉันรู้ว่าเธอคิดจะพูดอะไร เธอวางใจเถอะ ไม่ว่าหลี่ฝางเขาจะเลือกใคร ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับฉันก็จะไม่เปลี่ยนแปลง”

จากระยะเวลาที่รู้จักมาหลายเดือน ฉินวี่เฟยก็ถือได้ว่ารู้จักหยางฉงดีแล้ว เธอมองท่าทีของหยางฉงที่ลังเลจะพูด ทันใดนั้นก็เดาออกว่าหยางฉงอยากจะพูดอะไร ขณะเดียวกันก็รู้ว่าเธอกำลังลังเลอะไรอยู่

ที่จริงแล้วฉินวี่เฟยก็อยากจะพูดเหมือนกับหยางฉง ไม่ว่าหลี่ฝางจะเลือกคบกับใคร เธอก็ยังอยากเป็นเพื่อนที่ดีกับหยางฉง

“อื้ม งั้นพวกเราพูดแล้วนะ พวกเราจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันไปตลอดชีวิต” เมื่อได้ยินคำพูดของฉินวี่เฟย เบ้าตาของหยางฉงก็ชื้นๆ น้ำเสียงก็มีความสะอื้นเล็กน้อย

ในขณะนั้น หลี่ฝางกับหลี่ต๋าคางก็มาถึงโรงพยาบาล ขณะที่ประตูลิฟต์เปิดออก ไท่ซางที่กำลังสูบบุหรี่อยู่วินาทีแรกที่มองเห็นหลี่ฝาง เขาก็ตื่นเต้นมากๆ จนเกือบกระโดดโลดเต้น

วิ่งกรูเข้าไปหน้าด้านหลี่ฝางอย่างรวดเร็ว และพูดอย่างตื่นเต้น “ลูกพี่!ลูกพี่กลับมาแล้ว!ตั้งแต่ที่ลูกพี่ไปก็เกือบจะเป็นเวลาหนึ่งปีเต็ม ฉันคิดถึงนายจะตายแล้วเหนี่ย！”

ไท่ซางพูดพลางอยากจะเข้าไปกอดแขนหลี่ฝาง ส่วนหลี่ฝางก็มองบนเขาที่เป็นมิตรอย่างรังเกียจสุดๆ