บทที่ 1287 แต่งงานกับพวกเรา

ฉินวี่เฟยคว้ามือหยางฉงขึ้นมาอย่างตื่นเต้น และถามอย่างระวัง “เสี่ยวฉง เธอยินดีที่จะแบ่งหลี่ฝางกับฉันมั้ย?”

หยางฉงรู้สึกว่าสมองของตัวเองนั้นแฮงค์ไปเรียบร้อยแล้ว เดิมที่เธอคิดว่ายังไงฉินวี่เฟยก็ไม่มีทางยอมรับที่จะต้องแบ่งสามีกับใคร เพราะเรื่องแบบนี้มันไร้เหตุผลเกินไป

แต่ปฏิกิริยาของฉินวี่เฟยนั้นทำให้เธอเซอร์ไพรส์จริงๆ คิดไม่ถึงว่าฉินวี่เฟยจะไม่รู้สึกขยะแขยง แถมยังเห็นด้วยอีก

“พี่วี่เฟย นี่พี่จริงจังป้ะเหนี่ย? พวกเราสองคนจะแต่งงานกับพี่หลี่ฝางด้วยกันเหรอ? พี่คงไม่ได้ล้อฉันเล่นใช่มั้ย” หยางฉงไม่อยากจะเชื่อฉินวี่เฟยเล็กน้อย

“พูดจริง แน่นอนว่าฉันต้องหวังว่าจะอยู่เป็นคู่กับหลี่ฝางไปทั้งชีวิต แต่ความเป็นจริงไม่มีทางเลยที่จะไม่สนใจเธอกับเสี่ยวผิงอัน และฉันก็เชื่อ หลี่ฝางเขาไม่มีทางไม่สนใจดูแลพวกเธอหรอก”

“เพราะงั้นหลังจากนี้ก็ต้องมีการไปมาหาสู่ งั้นทำไมพวกเราสองคนถึงจะแต่งงานกับเขาไม่ได้ล่ะ? ถึงแม้ว่าเรื่องแบบนี้ในสายตาคนอื่นจะดูเป็นเรื่องไร้สาระ แต่ฉันคิดว่า ขอแค่พวกเราอยู่อย่างมีความสุขก็โอเคแล้ว”

ที่จริงนานแล้วก่อนที่ฉินวี่เฟยจะคิดถึงข้อนี้ เธอก็เกรงว่าหยางฉงจะรับไม่ได้ ดังนั้นจึงไม่ได้เอ่ยปากพูด

แต่ว่าตอนนี้ก็ถึงขั้นถูกถึงแล้ว ไม่งั้นก็หักดิบไปเลย หยางฉงมองฉินวี่เฟยอย่างอึ้งๆ อึ้งอยู่ครึ่งค่อนวันถึงได้พูดขึ้นมา

“พี่วี่เฟย พี่แน่ใจว่าจะทำแบบนี้เหรอ?” หยางฉงกลืนน้ำลาย และถามให้มั่นใจอีกครั้งอย่างไม่กล้าจะเชื่อ

“ฉันแน่ใจมากๆ เธอรับได้มั้ย?” ไม่ก็ไม่ได้ว่าฉินวี่เฟยเป็นคนหัวโบราณจริงๆ ในบางแง่มุม แต่ในเรื่องนี้เธอกลับเปิดรับอย่างน่าประหลาดใจ

เธอรู้แค่ว่าขอแค่มีเสี่ยวผิงอันอยู่ แบบนั้นสายสัมพันธ์ของหลี่ฝางกับหยางฉงก็ตัดไม่ขาด ถ้าจะต้องไม่ชัดเจนขนาดนั้น ไม่งั้นก็ทำแบบใจกว้างหน่อย สามคนมาใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันไปเลย

หยางฉงไม่คิดว่าเรื่องมันจะมาถึงขั้นนี้ อ้าปากกว้าง อยากจะพูดอะไร แต่สุดท้ายก็อดทนไว้

ฉินวี่เฟยบอกว่าพวกนี้เธอเข้าใจหมด เธอกับหลี่ฝางยังไงก็ตัดกันไม่ขาด ถ้าหากฉินวี่เฟยไม่ถือสา งั้นทำไมตัวเองยังจะต้องถือสาล่ะ

ใครไม่อยากจะอยู่กับคนที่ตัวเองรักกัน และใครยินดีที่จะให้ลูกของตัวเองไม่มีพ่อตั้งแต่ยังเล็กกัน?

“งั้นหลังจากนี้พวกเราก็เป็นพี่น้องกันจริงๆ แล้ว” หยางฉงมองตาฉินวี่เฟย และยิ้มพลางพูด

“ตอนนี้พวกเราก็เป็นพี่น้องกันอยู่แล้วนี่” ฉินวี่เฟยพูดจบ จู่ๆ ก็มีรอยยิ้มร้ายๆ ออกมา “เธอว่า อีกแป๊บเราบอกการตัดสินใจนี้ของเรา เขาจะมีปฏิกิริยายังไงนะ?”

หยางฉงไม่ได้คิดถึงจุดนี้ เห็นฉินวี่เฟยยิ้มอย่างร้ายๆ ทั่วใบหน้า ก็อดไม่ได้ที่จะหลุดขำ “ฉันคิดว่าถ้าพี่หลี่ฝางรู้เรื่องการตัดสินใจของพวกเรา พี่เขาอาจจะช็อกไปเลยมั้ง”

ผู้หญิงสองคนจ้องตากัน จากนั้นก็หัวเราะออกมา หลี่ฝางที่เฝ้าอยู่หน้าห้องพักผู้ป่วยได้ยินเสียงหัวเราะของพวกเธอดังออกมาจากในห้อง ก็อดไม่ได้ที่จะสงสัย

ยัยสองคนนั้นพูดอะไรกันอยู่ข้างในนะ แถมยังหัวเราะอย่างดีใจขนาดนั้น

ความสงสัยทำให้หลี่ฝางอดไม่ได้ที่จะเคาะประตู และถาม “วี่เฟย เสี่ยวฉง พวกเธอคุยกันเสร็จหรือยัง? ฉันเข้าไปได้แล้วใช่มั้ย?”

ฉินวี่เฟยกับหยางฉงที่หัวเราะอย่างดีใจ หลังจากได้ยินเสียงของหลี่ฝางก็รีบหุบยิ้ม

“เอ่อๆ ได้แล้ว นายเข้ามาเถอะ” ฉินวี่เฟยกระแอม และทำสีหน้าจริงจัง จากนั้นก็นั่งหลังตรง พูดไปทางประตู